หรงซั่วชะงัก มือที่ยกขึ้นเล็กน้อยลดลง เขามองใบหน้าเล็ก ๆ ของอวิ๋นเจิงที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ ความรู้สึกบางอย่างพลันพลุ่งพล่านขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เขาเม้มริมฝีปาก แล้วจ้องมองนางตรง ๆ
เขาไม่ควรดูแคลนนางเลย!
เจตจำนงของนางแข็งแกร่งกว่าใคร ในเมื่อคิดจะสู้ ก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด!
เนตรสีเลือดของอวิ๋นเจิงยิ่งดูพิสดารและลึกล้ำจนยากหยั่งถึง นางตวาดเสียงเข้มว่า “แตกให้ข้า!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ตุ๊กตาหินรูปคนสีขาวก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนจะกลายเป็นหมอกจาง ๆ แล้วสลายหายไป
ในเวลานั้นเอง อวิ๋นเจิงกระอักเลือดออกมาอย่างแรง
นางเกือบจะเซล้ม หรงซั่วเห็นดังนั้น มือก็ขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ งอนิ้วกำเป็นหมัด
นางเดินโซเซไปหาหรงซั่ว เมื่อมาถึงตรงหน้าเขาก็ถามพร้อมรอยยิ้มว่า “หรงซั่ว ข้าเก่งมากใช่ไหม?”
ในดวงตาของหรงซั่วมีอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย เขาขานรับเสียงต่ำว่า “อืม”
นางถามต่อว่า “เจ้าเชื่อไหมว่าอีกสามปีข้าจะกลายเป็นหลิงตี้?”
“เจ้า...” ภายใต้สายตาเปี่ยมความคาดหวังของนาง ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างหนักแน่นว่า “เจ้า อวิ๋นเจิง จะต้องกลายเป็นหลิงตี้ในอีกสามปีแน่นอน!”
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด อวิ๋นเจิงก็รู้สึกโล่งใจ ความตึงเครียดคลายลงในพริบตา และทันทีที่ผ่อนคลาย นางก็หมดสติไป
หรงซั่วรีบคว้าตัวนางไว้ในอ้อมแขน เขาก้มมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะอุ้มนางขึ้นอย่างอ่อนโยนในท่าเจ้าหญิง
เขามุ่งหน้าไปยังสระน้ำพุสีขาวน้ำนมทางด้านซ้าย
เขาวางนางลงในสระน้ำวิญญาณ แล้วให้ศีรษะของนางพิงอยู่กับก้อนหินใหญ่
หรงซั่วมองรอยเลือดบนใบหน้าเล็ก ๆ ของนางที่ค่อย ๆ เลือนหาย ผิวพรรณกลับมาเนียนนุ่มขาวผ่องดังเดิม บาดแผลอื่น ๆ บนร่างก็ค่อย ๆ สมานตัว
ความกังวลในใจของเขาจึงคลายลงบ้าง