เมื่ออวิ๋นเจิงได้ยินเช่นนั้น นางก็ไม่ได้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเหมือนก่อน
เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา นางตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าความรู้ความเข้าใจของตนนั้นมีน้อยเกินไป แม้แต่วิชาสู้และวิทยาอาคมสักอย่างก็ยังไม่ได้เริ่มเรียน
หากมีผู้แข็งแกร่งอย่างหรงซั่วคอยกำกับดูแลและชี้แนะด้วยตนเอง บางทีนางอาจก้าวหน้าได้เร็วยิ่งขึ้น!
เมื่อเทียบกับชีวิตที่สุขสบายและรื่นรมย์แล้ว นางยังคงใฝ่หาชีวิตที่เต็มไปด้วยการผจญภัยและความเร้าใจมากกว่า
แต่เงื่อนไขก็คือ ต้องยกระดับพลังของตนเองให้สูงขึ้นเสียก่อน!
อวิ๋นเจิงยกยิ้ม ดวงตาเรียวงามโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ใบหน้าเล็กอันงดงามประณีตเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็รบกวนท่านจักรพรรดิเทวะรอข้าด้วย ข้าคาดว่าต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือนจึงจะย้ายไปยังสถานที่ฝึกประลองได้”
“อืม”
หรงซั่วตอบรับเสียงเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปทางห้องส่วนตัวของอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงเห็นดังนั้น ดวงตาหงส์พลันฉายแววประหลาดใจ นางรีบก้าวเข้าไปคว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้ “พี่ใหญ่ เหตุใดท่านยังจะไปห้องส่วนตัวของข้าอีก?”
“คืนนี้หนูแห่งพุทธาวาสจะนอนห้องของเจ้า เจ้าไปหาที่อื่นเสีย!” หรงซั่วยกมือเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ดึงแขนเสื้อกลับจากมือของอวิ๋นเจิง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อได้ยินครึ่งแรกของประโยค อวิ๋นเจิงก็เพิ่งวางใจลงได้ แต่พอได้ยินคำว่า ‘ไปหาที่อื่น’ ความขุ่นเคืองก็พลันอัดแน่นอยู่ในอก
นางเงยหน้ามองหรงซั่ว สีหน้าเจือความลำบากใจพลางเอ่ยต่อรอง “พี่ใหญ่ ลองพิจารณาห้องรับรองของหออวิ๋นฮุยข้าดูสักหน่อยไม่ได้หรือ? ท่านเข้าพักในห้องส่วนตัวของข้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ หากท่านปู่รู้เข้า เขาต้องตีข้าตายแน่…”
หรงซั่วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “หนูแห่งพุทธาวาสจะไม่ปล่อยให้เขารู้ว่าหนูแห่งพุทธาวาสมีตัวตน เจ้าวางใจได้”
“แต่ทุกเช้าเย็น สาวใช้ของข้าจะเข้ามาปรนนิบัติ หากนางรู้ว่าข้าไม่ได้อยู่ในห้องส่วนตัว แต่ไปอยู่ห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง นางต้องสงสัยแน่!”