หรงซั่วที่กำลังจินตนาการไปเรื่อยเปื่อยอยู่ก็ได้ยินประโยคนั้นขึ้นมาลอย ๆ
“ข้าเลี้ยงเจ้าไม่ไหว”
หรงซั่ว: ?
อวิ๋นเจิงทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ทันที กอดแขนของหรงซั่วแล้วเอาหน้าซุกไปมา ประชดประชันว่า “พี่ซั่ว ข้าไม่มีเงินนะ ท่านจะอุปถัมภ์ข้าสามปีได้หรือไม่ พอครบสามปีเมื่อข้าแก้ผังชะตาที่ผสานกันได้แล้ว จะไปหาเงินมาใช้คืนท่าน”
การฝึกฝนจนถึงขั้นหลิงตี้ภายในสามปีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นี่เป็นโครงการอันยิ่งใหญ่!
แต่หรงซั่วไม่ได้ยินคำพูดท้าย ๆ ของนางเลย ความสนใจของเขาถูก ‘พี่ซั่ว’ นั้นดึงไปจนหมดสิ้นแล้ว
“พี่ซั่ว ดีหรือไม่ล่ะ?” อวิ๋นเจิงขยิบตาให้เขา ออดอ้อน
หรงซั่วรู้สึกเลือดในกายพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
เขามองนางอย่างกับเห็นผี แล้วผลักนางออกไปอย่างหยาบคาย ชั่วพริบตาร่างก็หายวับไป
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกงุนงง
เสียดายที่เขาหน้าตาหล่อเหลาโอฬาร แต่กลับเป็นคนขี้เหนียวขี้ตืด นี่มันดูคนผิดจริง ๆ
ช่างเถอะ แค่ขอยืมเงินยังทำให้เขาหนีเอาตัวรอด คาดว่าเขาคงขี้เหนียวกว่านางอีก ต่อไปไม่เอ่ยถึงอีกเลย!
เมื่ออวิ๋นเจิงตั้งสติได้ ก็มองเห็นโดยรอบเต็มไปด้วยซากศพ นักบำเพ็ญและสัตว์วิญญาณล้มตายเป็นจำนวนมาก เลือดไหลเป็นสาย ต้นไม้หักระเนระนาด ลมกรดพัดโหมกระหน่ำไม่หยุด
นางเพิ่งรู้ว่าตนถูกกำบังด้วยม่านพลังเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
อวิ๋นเจิงยิ้มมุมปาก หรงซั่วนั่นนอกจากจะขี้เหนียวหวงทรัพย์แล้ว ก็ยังละเอียดรอบคอบไม่น้อย