หลังจากตรวจสอบยืนยันอีกครั้ง เจียงเฮ่าก็เก็บลอตเตอรี่ให้ดี แล้วเริ่มค้นหาขั้นตอนการรับเงินรางวัล
การรับเงินรางวัลต้องนำลอตเตอรี่ บัตรประชาชน และบัตรธนาคารไปดำเนินการที่ศูนย์ลอตเตอรี่
เจียงเฮ่าจัดเตรียมของที่ต้องใช้ให้ครบ จากนั้นเทของในเป้สะพายหลังออกจนหมด แล้วเก็บของเหล่านั้นไว้ในช่องด้านในของเป้
ต่อมาก็ค้นหาที่ตั้งของศูนย์ลอตเตอรี่กับเวลาเปิดทำการ รวมถึงข้อควรระวังในการรับรางวัล
อ่านจบแล้ว เขาก็หาหมวกแก๊ปมาใบหนึ่งยัดใส่กระเป๋า แล้วหยิบหน้ากากอนามัยสองชิ้นใส่ตามไปด้วย หลังการระบาดของโควิด ที่บ้านเจียงเฮ่ามีหน้ากากอนามัยสำรองไว้ตลอด
เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงเดินมาที่โต๊ะ เปิดกับข้าวที่ซื้อกลับมา แล้วหันไปมองเหล้าพวกนั้นบนพื้น
จ้องมองอยู่สองอึดใจ เจียงเฮ่าก็ลุกขึ้น หยิบมีดคัตเตอร์มาเปิดกล่องเหมาไจ้ทันที
แม่ง คราวนี้ยังไงก็ต้องลองชิมให้ได้
หนึ่งลังมีหกกล่อง เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เขาเปิดกล่องหนึ่ง หยิบกล่องใบเล็กที่ใส่แก้วเหล้าออกมา เจียงเฮ่ามองแวบหนึ่งแล้วโยนไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็เปิดเหล้าเลย
บิดฝาออก ยกขึ้นดมใกล้จมูก แล้วรินใส่แก้ว ก่อนจิบไปคำหนึ่ง
จะพูดยังไงดี เหมือนจะอร่อยกว่าเหล้าอื่นอยู่หน่อย แต่เจียงเฮ่าก็แยกความแตกต่างไม่ออกเท่าไร
เขารำพึงในใจว่า “ยังฝึกฝนไม่ถึงขั้นสินะ” แล้วก็ลงมือกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย
เนื้อหนึ่งคำ เหล้าหนึ่งจิบ บอกเลยว่าชื่นใจจริง ๆ
แต่ดื่มไปดื่มมา น้ำตาเจียงเฮ่าก็ไหลลงมา
ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะดีใจ น้ำตาไหลราวกับห้ามไม่อยู่
เจียงเฮ่าจึงไม่สนใจ จะไหลก็ปล่อยให้ไหลไป ส่วนตัวเขาก็กินดื่มต่อไปตามสบาย
เขาไม่ได้ดื่มหนักนัก ดื่มไปประมาณครึ่งชั่ง กับแกล้มกินไปครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว
เจียงเฮ่าเป็นคนจี้เป่ย พ่อของเขาก็ดื่มเก่ง เขาเองก็นับว่าถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาเหมือนกัน
ตอนตรุษจีนปีที่แล้ว เขากับพ่อดื่มเหลวหวงโป้เฟินคนละขวด พอดื่มหมด ทั้งคู่ก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เก็บกวาดเล็กน้อย เจียงเฮ่าก็เอาเป้สะพายหลังไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า แล้วนอนราบบนเตียง จ้องเพดานตาเขม็ง ความคิดในหัวปั่นป่วนไปหมด
ตลอดทั้งบ่าย เจียงเฮ่าไม่ได้ออกจากห้องเลย เอาแต่พยายามสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง
ตกเย็นก็แค่สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินแบบง่าย ๆ จากนั้นก็ดื่มเหมาไจ้ที่เหลือจนหมด ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วขึ้นเตียง
เจียงเฮ่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตอนกี่โมง ไม่ใช่ว่าไม่ง่วง แต่หลับไม่ลง พอคิดว่าทุกหนึ่งนาทีที่ผ่านไป เขาก็เข้าใกล้วันรับรางวัลขึ้นอีกหนึ่งนาที เขาก็ยิ่งตื่นเต้นจนแทบอยู่ไม่สุข...
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนล้างหน้า เจียงเฮ่าเห็นว่าตัวเองมีเส้นเลือดฝอยในตา และมีรอยคล้ำจาง ๆ รอบดวงตา
เขาส่ายหน้าเบา ๆ ดูเวลา แล้วจัดการตัวเองเล็กน้อย ก่อนสะพายเป้ลงไปข้างล่าง
กินมื้อเช้าก่อน จากนั้นก็จุดบุหรี่หนึ่งมวน แล้วค่อยเดินไปทางแยกอย่างไม่รีบร้อน
ถ้าบอกว่าเมื่อคืนเขาตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว อยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ
ตอนนี้เจียงเฮ่ากลับไม่รีบร้อนแล้ว ในเมื่อยืนยันเรียบร้อยว่าคนถูกรางวัลคือตัวเขาเอง ยังจะต้องกังวลอะไรอีก
เขานั่งแท็กซี่ไปลงใกล้ศูนย์ลอตเตอรี่ พอลงจากรถก็เดินต่อเข้าไปข้างใน สอบถามพนักงานที่โถงต้อนรับ แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดรับเงินรางวัล
ช่องรับเงินรางวัลคล้ายกับเคาน์เตอร์ธนาคาร เป็นเคาน์เตอร์หินขนาดใหญ่ แต่ด้านบนไม่มีแผ่นกระจกกั้น ด้านในมีผู้หญิงวัยกลางคนสองคนนั่งแยกห่างกันอยู่
เจียงเฮ่ากวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นกล้องวงจรปิดหลายตัวในห้อง ใจก็สงบลงเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับ ผมมารับเงินรางวัล”
ตั้งแต่เขาเดินเข้ามา อีกฝ่ายก็มองเขาอยู่แล้ว จึงไม่พูดอ้อมค้อม “เอาลอตเตอรี่มาด้วยหรือเปล่า”
“เอามาครับ”
เจียงเฮ่าหยิบลอตเตอรี่จากกระเป๋า เห็นหมวกกับหน้ากากอนามัยที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมใส่ ก็หยิบออกมาสวมด้วย
ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองเขา “ตอนนี้ยังปิดบังใบหน้าไม่ได้ ถ้าอยากปิดบังก็รอออกไปข้างนอกก่อน เขียนชื่อกับเลขบัตรประชาชนไว้ด้านหลังลอตเตอรี่ แล้วส่งมาให้ฉันพร้อมบัตรประชาชนกับบัตรธนาคาร”
เจียงเฮ่าทำตาม แล้วส่งของทั้งหมดให้พนักงาน
พนักงานรับไป ก่อนใช้เครื่องสแกนขนาดเล็กสแกนข้อมูล ทันใดนั้นข้อมูลผู้ถูกรางวัลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย “ซื้อเลขเดิมซ้ำห้าสิบเท่าเหรอ”
เจียงเฮ่าพยักหน้า
เขาเห็นผู้หญิงอีกคนที่อยู่อีกฝั่งเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยเหมือนกัน
ผู้หญิงคนนั้นเริ่มกรอกแบบฟอร์ม แล้วส่งให้เจียงเฮ่าแผ่นหนึ่ง “เงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน คุณกรอกข้อมูลด้วยนะ อ้อ ด้านล่างของแบบฟอร์มมีช่องทางบริจาค ทั้งด้านกีฬา การบรรเทาความยากจนและช่วยเหลือผู้ประสบปัญหา รวมถึงการศึกษาในพื้นที่ห่างไกล ส่วนเงินที่บริจาคสามารถนำไปลดหย่อนภาษีได้”
เจียงเฮ่ารับแบบฟอร์มมาอ่าน ด้านบนเป็นข้อมูลพื้นฐาน ส่วนด้านล่างเป็นตัวเลือกสำหรับบริจาค
“จำเป็นต้องบริจาคไหมครับ มีขั้นต่ำหรือเปล่า”
ผู้หญิงคนนั้นชะงักไป ก่อนส่ายหน้า “ไม่จำเป็น การบริจาคขึ้นอยู่กับความสมัครใจล้วน ๆ แต่โดยทั่วไป คนที่ถูกรางวัลก้อนใหญ่แบบคุณก็มักจะบริจาคกัน...”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เจียงเฮ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “งั้นบริจาคหนึ่งแสนหยวนครับ”
“ได้ค่ะ” พนักงานตอบอย่างฉับไว แล้วเริ่มดำเนินเรื่องให้เจียงเฮ่า
“เงินรางวัลของคุณเป็นยอดสูงสุด หนึ่งร้อยล้านหยวน หักเงินบริจาคแล้ว เงินรางวัลหลังหักภาษีอยู่ที่ 79.92 ล้านหยวน”
เจียงเฮ่าพยักหน้า แต่หัวใจกลับเต้นรัวอยู่ในอก
ขั้นตอนดำเนินการเสร็จเร็ว ไม่นานก็เรียบร้อย พนักงานยื่นบัตรประชาชน ใบรับรางวัล ใบเสร็จภาษี และเช็คให้เจียงเฮ่าพร้อมกัน
“นำเอกสารพวกนี้ไปที่ธนาคารเพื่อรับเงินรางวัลได้เลยค่ะ”
เจียงเฮ่าพยักหน้าแล้วถามว่า “ตอนนี้ผมใส่หน้ากากได้หรือยังครับ”
พนักงานยิ้ม “ได้ค่ะ”
เจียงเฮ่าสวมหน้ากากให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไป ปฏิเสธคนที่เข้ามาขอสัมภาษณ์อย่างสุภาพ อีกฝ่ายก็ไม่ได้บังคับอะไร แต่ยังถ่ายรูปเขาไว้
ออกจากศูนย์ลอตเตอรี่แล้ว เจียงเฮ่ามองไปรอบ ๆ เห็นธนาคารอวี้โจวก้งหางอยู่ไม่ไกล ระยะทางดูไม่มาก เขาจึงเดินไปตรง ๆ
พอถึงธนาคาร พนักงานหญิงในชุดทำงานก็เดินเข้ามาถามเจียงเฮ่า “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มาติดต่อทำธุรกรรมอะไรคะ”
เจียงเฮ่าตอบ “มารับเงินรางวัลครับ”
อาจเป็นเพราะที่นี่อยู่ใกล้ศูนย์ลอตเตอรี่ พนักงานจึงไม่ได้แปลกใจมากนัก เธอกดบัตรคิวให้เขาจากเครื่องหนึ่ง แล้วถามว่า “คุณผู้ชายมีบัตรธนาคารก้งหางไหมคะ”
เจียงเฮ่าพยักหน้า “มีครับ”
รออยู่ในธนาคารยี่สิบนาที ขั้นตอนต่าง ๆ ก็เสร็จเรียบร้อย ไม่ถึงสามนาทีต่อมา โทรศัพท์เจียงเฮ่าก็ได้รับข้อความ
“ลอตเตอรี่ **** โอนเงินจำนวน 79,920,000.00 หยวน เข้าบัญชีบัตรธนาคารก้งหางเลขท้าย 1453 ของคุณ เมื่อวันที่ 19 มีนาคม เวลา 11.05 น. ยอดเงินคงเหลือ...”
“เฮ้อ...” เจียงเฮ่าถอนหายใจยาว ตอนนี้ในที่สุดเขาก็วางใจได้อย่างแท้จริง
เพิ่งทำธุระเสร็จ ยังไม่ทันได้ออกไป ก็มีคนที่อ้างว่าเป็นผู้จัดการเวรเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น แล้วยังถามว่าเขาสนใจรับฟังเรื่องผลิตภัณฑ์การลงทุนของธนาคารหรือไม่
ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่มีอารมณ์จะสนใจอะไรพวกนั้น เขารู้สึกมึนงงไปหมด จึงปฏิเสธการเสนอขายของอีกฝ่าย
สุดท้าย หลังจากทิ้งช่องทางติดต่อไว้ เจียงเฮ่าก็ออกจากสาขาธนาคารแห่งนี้
เขาไม่ได้ขึ้นรถ แค่เดินไปตามถนนข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ในหัวมึนงงไปหมด
เดินไปได้ไม่ไกล โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นพี่ตง
เขาลืมไปเสียสนิทว่านัดกับพี่ตงว่าจะเอาเหล้าไปขายให้
“ฮัลโหล พี่ตง”
“เสี่ยวเฮ่า ตอนเช้าพี่ติดธุระนิดหน่อย ตอนนี้นายอยู่ไหนล่ะ เที่ยงนี้มากินข้าวด้วยกัน เดี๋ยวกินเสร็จพี่รับเหล้าของนายไปเอง”
ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่แคร์เงินค่าเหล้านิดหน่อยนั่นแล้ว
“พี่ตง ผมก็อยู่ข้างนอกเหมือนกัน เอ่อ ผมคิดดูอีกทีแล้ว เหล้านี่ผมไม่ขายแล้วครับ ตอนเช้ายุ่งมาตลอด เลยไม่ได้บอกพี่ตงสักที”
“อ้าว ไม่ขายแล้วเหรอ” พี่ตงแปลกใจอยู่บ้าง “คราวนี้คิดดีแล้วใช่ไหม”