ถูกลอตเตอรี่ อายุยังน้องนัก นอนราบแบบนี้เหมาะหรือ

ตอนที่ 3 รับรางวัล

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากตรวจสอบยืนยันอีกครั้ง เจียงเฮ่าก็เก็บลอตเตอรี่ให้ดี แล้วเริ่มค้นหาขั้นตอนการรับเงินรางวัล

การรับเงินรางวัลต้องนำลอตเตอรี่ บัตรประชาชน และบัตรธนาคารไปดำเนินการที่ศูนย์ลอตเตอรี่

เจียงเฮ่าจัดเตรียมของที่ต้องใช้ให้ครบ จากนั้นเทของในเป้สะพายหลังออกจนหมด แล้วเก็บของเหล่านั้นไว้ในช่องด้านในของเป้

ต่อมาก็ค้นหาที่ตั้งของศูนย์ลอตเตอรี่กับเวลาเปิดทำการ รวมถึงข้อควรระวังในการรับรางวัล

อ่านจบแล้ว เขาก็หาหมวกแก๊ปมาใบหนึ่งยัดใส่กระเป๋า แล้วหยิบหน้ากากอนามัยสองชิ้นใส่ตามไปด้วย หลังการระบาดของโควิด ที่บ้านเจียงเฮ่ามีหน้ากากอนามัยสำรองไว้ตลอด

เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงเดินมาที่โต๊ะ เปิดกับข้าวที่ซื้อกลับมา แล้วหันไปมองเหล้าพวกนั้นบนพื้น

จ้องมองอยู่สองอึดใจ เจียงเฮ่าก็ลุกขึ้น หยิบมีดคัตเตอร์มาเปิดกล่องเหมาไจ้ทันที

แม่ง คราวนี้ยังไงก็ต้องลองชิมให้ได้

หนึ่งลังมีหกกล่อง เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เขาเปิดกล่องหนึ่ง หยิบกล่องใบเล็กที่ใส่แก้วเหล้าออกมา เจียงเฮ่ามองแวบหนึ่งแล้วโยนไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็เปิดเหล้าเลย

บิดฝาออก ยกขึ้นดมใกล้จมูก แล้วรินใส่แก้ว ก่อนจิบไปคำหนึ่ง

จะพูดยังไงดี เหมือนจะอร่อยกว่าเหล้าอื่นอยู่หน่อย แต่เจียงเฮ่าก็แยกความแตกต่างไม่ออกเท่าไร

เขารำพึงในใจว่า “ยังฝึกฝนไม่ถึงขั้นสินะ” แล้วก็ลงมือกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย

เนื้อหนึ่งคำ เหล้าหนึ่งจิบ บอกเลยว่าชื่นใจจริง ๆ

แต่ดื่มไปดื่มมา น้ำตาเจียงเฮ่าก็ไหลลงมา

ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะดีใจ น้ำตาไหลราวกับห้ามไม่อยู่

เจียงเฮ่าจึงไม่สนใจ จะไหลก็ปล่อยให้ไหลไป ส่วนตัวเขาก็กินดื่มต่อไปตามสบาย

เขาไม่ได้ดื่มหนักนัก ดื่มไปประมาณครึ่งชั่ง กับแกล้มกินไปครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว

เจียงเฮ่าเป็นคนจี้เป่ย พ่อของเขาก็ดื่มเก่ง เขาเองก็นับว่าถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาเหมือนกัน

ตอนตรุษจีนปีที่แล้ว เขากับพ่อดื่มเหลวหวงโป้เฟินคนละขวด พอดื่มหมด ทั้งคู่ก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เก็บกวาดเล็กน้อย เจียงเฮ่าก็เอาเป้สะพายหลังไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า แล้วนอนราบบนเตียง จ้องเพดานตาเขม็ง ความคิดในหัวปั่นป่วนไปหมด

ตลอดทั้งบ่าย เจียงเฮ่าไม่ได้ออกจากห้องเลย เอาแต่พยายามสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง

ตกเย็นก็แค่สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินแบบง่าย ๆ จากนั้นก็ดื่มเหมาไจ้ที่เหลือจนหมด ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วขึ้นเตียง

เจียงเฮ่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตอนกี่โมง ไม่ใช่ว่าไม่ง่วง แต่หลับไม่ลง พอคิดว่าทุกหนึ่งนาทีที่ผ่านไป เขาก็เข้าใกล้วันรับรางวัลขึ้นอีกหนึ่งนาที เขาก็ยิ่งตื่นเต้นจนแทบอยู่ไม่สุข...

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนล้างหน้า เจียงเฮ่าเห็นว่าตัวเองมีเส้นเลือดฝอยในตา และมีรอยคล้ำจาง ๆ รอบดวงตา

เขาส่ายหน้าเบา ๆ ดูเวลา แล้วจัดการตัวเองเล็กน้อย ก่อนสะพายเป้ลงไปข้างล่าง

กินมื้อเช้าก่อน จากนั้นก็จุดบุหรี่หนึ่งมวน แล้วค่อยเดินไปทางแยกอย่างไม่รีบร้อน

ถ้าบอกว่าเมื่อคืนเขาตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว อยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ

ตอนนี้เจียงเฮ่ากลับไม่รีบร้อนแล้ว ในเมื่อยืนยันเรียบร้อยว่าคนถูกรางวัลคือตัวเขาเอง ยังจะต้องกังวลอะไรอีก

เขานั่งแท็กซี่ไปลงใกล้ศูนย์ลอตเตอรี่ พอลงจากรถก็เดินต่อเข้าไปข้างใน สอบถามพนักงานที่โถงต้อนรับ แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดรับเงินรางวัล

ช่องรับเงินรางวัลคล้ายกับเคาน์เตอร์ธนาคาร เป็นเคาน์เตอร์หินขนาดใหญ่ แต่ด้านบนไม่มีแผ่นกระจกกั้น ด้านในมีผู้หญิงวัยกลางคนสองคนนั่งแยกห่างกันอยู่

เจียงเฮ่ากวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นกล้องวงจรปิดหลายตัวในห้อง ใจก็สงบลงเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับ ผมมารับเงินรางวัล”

ตั้งแต่เขาเดินเข้ามา อีกฝ่ายก็มองเขาอยู่แล้ว จึงไม่พูดอ้อมค้อม “เอาลอตเตอรี่มาด้วยหรือเปล่า”

“เอามาครับ”

เจียงเฮ่าหยิบลอตเตอรี่จากกระเป๋า เห็นหมวกกับหน้ากากอนามัยที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมใส่ ก็หยิบออกมาสวมด้วย

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองเขา “ตอนนี้ยังปิดบังใบหน้าไม่ได้ ถ้าอยากปิดบังก็รอออกไปข้างนอกก่อน เขียนชื่อกับเลขบัตรประชาชนไว้ด้านหลังลอตเตอรี่ แล้วส่งมาให้ฉันพร้อมบัตรประชาชนกับบัตรธนาคาร”

เจียงเฮ่าทำตาม แล้วส่งของทั้งหมดให้พนักงาน

พนักงานรับไป ก่อนใช้เครื่องสแกนขนาดเล็กสแกนข้อมูล ทันใดนั้นข้อมูลผู้ถูกรางวัลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย “ซื้อเลขเดิมซ้ำห้าสิบเท่าเหรอ”

เจียงเฮ่าพยักหน้า

เขาเห็นผู้หญิงอีกคนที่อยู่อีกฝั่งเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยเหมือนกัน

ผู้หญิงคนนั้นเริ่มกรอกแบบฟอร์ม แล้วส่งให้เจียงเฮ่าแผ่นหนึ่ง “เงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน คุณกรอกข้อมูลด้วยนะ อ้อ ด้านล่างของแบบฟอร์มมีช่องทางบริจาค ทั้งด้านกีฬา การบรรเทาความยากจนและช่วยเหลือผู้ประสบปัญหา รวมถึงการศึกษาในพื้นที่ห่างไกล ส่วนเงินที่บริจาคสามารถนำไปลดหย่อนภาษีได้”

เจียงเฮ่ารับแบบฟอร์มมาอ่าน ด้านบนเป็นข้อมูลพื้นฐาน ส่วนด้านล่างเป็นตัวเลือกสำหรับบริจาค

“จำเป็นต้องบริจาคไหมครับ มีขั้นต่ำหรือเปล่า”

ผู้หญิงคนนั้นชะงักไป ก่อนส่ายหน้า “ไม่จำเป็น การบริจาคขึ้นอยู่กับความสมัครใจล้วน ๆ แต่โดยทั่วไป คนที่ถูกรางวัลก้อนใหญ่แบบคุณก็มักจะบริจาคกัน...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เจียงเฮ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “งั้นบริจาคหนึ่งแสนหยวนครับ”

“ได้ค่ะ” พนักงานตอบอย่างฉับไว แล้วเริ่มดำเนินเรื่องให้เจียงเฮ่า

“เงินรางวัลของคุณเป็นยอดสูงสุด หนึ่งร้อยล้านหยวน หักเงินบริจาคแล้ว เงินรางวัลหลังหักภาษีอยู่ที่ 79.92 ล้านหยวน”

เจียงเฮ่าพยักหน้า แต่หัวใจกลับเต้นรัวอยู่ในอก

ขั้นตอนดำเนินการเสร็จเร็ว ไม่นานก็เรียบร้อย พนักงานยื่นบัตรประชาชน ใบรับรางวัล ใบเสร็จภาษี และเช็คให้เจียงเฮ่าพร้อมกัน

“นำเอกสารพวกนี้ไปที่ธนาคารเพื่อรับเงินรางวัลได้เลยค่ะ”

เจียงเฮ่าพยักหน้าแล้วถามว่า “ตอนนี้ผมใส่หน้ากากได้หรือยังครับ”

พนักงานยิ้ม “ได้ค่ะ”

เจียงเฮ่าสวมหน้ากากให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไป ปฏิเสธคนที่เข้ามาขอสัมภาษณ์อย่างสุภาพ อีกฝ่ายก็ไม่ได้บังคับอะไร แต่ยังถ่ายรูปเขาไว้

ออกจากศูนย์ลอตเตอรี่แล้ว เจียงเฮ่ามองไปรอบ ๆ เห็นธนาคารอวี้โจวก้งหางอยู่ไม่ไกล ระยะทางดูไม่มาก เขาจึงเดินไปตรง ๆ

พอถึงธนาคาร พนักงานหญิงในชุดทำงานก็เดินเข้ามาถามเจียงเฮ่า “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มาติดต่อทำธุรกรรมอะไรคะ”

เจียงเฮ่าตอบ “มารับเงินรางวัลครับ”

อาจเป็นเพราะที่นี่อยู่ใกล้ศูนย์ลอตเตอรี่ พนักงานจึงไม่ได้แปลกใจมากนัก เธอกดบัตรคิวให้เขาจากเครื่องหนึ่ง แล้วถามว่า “คุณผู้ชายมีบัตรธนาคารก้งหางไหมคะ”

เจียงเฮ่าพยักหน้า “มีครับ”

รออยู่ในธนาคารยี่สิบนาที ขั้นตอนต่าง ๆ ก็เสร็จเรียบร้อย ไม่ถึงสามนาทีต่อมา โทรศัพท์เจียงเฮ่าก็ได้รับข้อความ

“ลอตเตอรี่ **** โอนเงินจำนวน 79,920,000.00 หยวน เข้าบัญชีบัตรธนาคารก้งหางเลขท้าย 1453 ของคุณ เมื่อวันที่ 19 มีนาคม เวลา 11.05 น. ยอดเงินคงเหลือ...”

“เฮ้อ...” เจียงเฮ่าถอนหายใจยาว ตอนนี้ในที่สุดเขาก็วางใจได้อย่างแท้จริง

เพิ่งทำธุระเสร็จ ยังไม่ทันได้ออกไป ก็มีคนที่อ้างว่าเป็นผู้จัดการเวรเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น แล้วยังถามว่าเขาสนใจรับฟังเรื่องผลิตภัณฑ์การลงทุนของธนาคารหรือไม่

ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่มีอารมณ์จะสนใจอะไรพวกนั้น เขารู้สึกมึนงงไปหมด จึงปฏิเสธการเสนอขายของอีกฝ่าย

สุดท้าย หลังจากทิ้งช่องทางติดต่อไว้ เจียงเฮ่าก็ออกจากสาขาธนาคารแห่งนี้

เขาไม่ได้ขึ้นรถ แค่เดินไปตามถนนข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ในหัวมึนงงไปหมด

เดินไปได้ไม่ไกล โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นพี่ตง

เขาลืมไปเสียสนิทว่านัดกับพี่ตงว่าจะเอาเหล้าไปขายให้

“ฮัลโหล พี่ตง”

“เสี่ยวเฮ่า ตอนเช้าพี่ติดธุระนิดหน่อย ตอนนี้นายอยู่ไหนล่ะ เที่ยงนี้มากินข้าวด้วยกัน เดี๋ยวกินเสร็จพี่รับเหล้าของนายไปเอง”

ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่แคร์เงินค่าเหล้านิดหน่อยนั่นแล้ว

“พี่ตง ผมก็อยู่ข้างนอกเหมือนกัน เอ่อ ผมคิดดูอีกทีแล้ว เหล้านี่ผมไม่ขายแล้วครับ ตอนเช้ายุ่งมาตลอด เลยไม่ได้บอกพี่ตงสักที”

“อ้าว ไม่ขายแล้วเหรอ” พี่ตงแปลกใจอยู่บ้าง “คราวนี้คิดดีแล้วใช่ไหม”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป