เย่อู๋ซวงได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงอย่างน้อยสองกลิ่นบนตัวเซี่ยฉางเฟิง
และยังเห็นรอยจูบที่ดูเย้ายวนใจบนแผงอกที่เปิดออกจากเสื้อเชิ้ตของเขา
บวกกับท่าทางเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัวของจินหมิงเยว่ และความตึงเครียดตอนมองมาที่เธอ ทำให้เย่อู๋ซวงเดาความคิดของเซี่ยฉางเฟิงได้โดยตรง
เธอปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว
หวังว่าผู้ชายคนนี้จะรู้จักสังเกตบ้าง อย่ามารบกวนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“น้องอู๋ซวงมีอารมณ์ขันดีจัง” เซี่ยฉางเฟิงยกกำปั้นปิดปาก ยิ้มจนตาหยี ไม่อายหรือหงุดหงิด ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่น ดึงดูดให้ผู้หญิงที่เดินผ่านไปมามองอยู่ไม่น้อย
หัวเราะจบ เขาลืมตาขึ้น น้ำเสียงจริงจัง “แต่ของผมไม่เรียกว่า ‘จีบ’ หรอกนะ ในบทกวีกวนจวี ก็มีพูดถึงสาวงามผู้เพียบพร้อม เป็นที่หมายปองของบุรุษ ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น อยากเอาชนะใจคุณ
น้องอู๋ซวงจะสงสารผม ให้โอกาสผมสักครั้งไม่ได้หรือ?”
บางครั้ง ผู้ชายที่ตรงไปตรงมา มักจะได้ใจผู้หญิงมากกว่าผู้ชายที่เสแสร้ง
“ฉันมีคู่หมั้นแล้ว” เรียวปากแดงของเย่อู๋ซวงขยับขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นชา ปิดตายอีกครั้ง
ผู้ชายทั่วไปมาถึงขั้นนี้ คงต้องล่าถอยอย่างหมดท่า
แต่เซี่ยฉางเฟิงไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป
“ปลา” ยิ่งใจรั้น เขา “ราชาแห่งท้องทะเล” คนนี้ก็ยิ่งอยากตกมันขึ้นมา
เขาเลิกมุมปากขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ พูดเนิบๆ ว่า
“น้องอู๋ซวง เวลาซื้อของยังต้องเลือกเปรียบเทียบ การหาคู่หมั้นก็ยิ่งต้องเป็นแบบนั้น ถ้าคุณไม่ลองคบกับผมดู จะรู้ได้ยังไงว่าใครเหมาะกับคุณมากกว่ากัน?”
ใบหน้าเล็กงดงามของเย่อู๋ซวงบึ้งตึงลง ในดวงตาค่อยๆ ลุกวาวด้วยจิตสังหาร “คุณไสหัวไปเอง หรือจะให้ฉัน ‘เชิญ’ คุณออกไป?”