วันรุ่งขึ้น เฉินหม่านหยูและจินเจียเฉิงไปที่สำนักทะเบียนราษฎร์เผิงไหลเพื่อทำเรื่องหย่า
ในใจของเฉินหม่านหยูไม่มีความเศร้าเสียใจ ทั้งไม่มีความยินดี มีเพียงความรู้สึกปล่อยวางที่ว่าเมื่อบุพเพสิ้นสุดก็ถึงคราวแยกย้าย
ในดวงตาของจินเจียเฉิงมีเส้นเลือดแดงฝอย ดูเหมือนเมื่อคืนนี้คงนอนไม่ค่อยหลับ
เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามขั้นตอนที่กำหนดแล้วถามพวกเขาว่า "พวกคุณตัดสินใจจะหย่ากันจริง ๆ หรือไม่"
"ตัดสินใจแล้ว" เฉินหม่านหยูตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
จินเจียเฉิงไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบปากกาออกมาแล้วเซ็นชื่อตัวเองอย่างหวัด ๆ ก่อนทั้งคู่
เซ็นเสร็จแล้วก็เดินจากไป ร่างด้านหลังเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เฉินหม่านหยูเหลือบมองแบบไม่ยินดียินร้ายแล้วก็หยิบปากกาเซ็นชื่อเช่นกัน
ถึงตอนนี้ ทั้งสองก็ได้หย่ากันอย่างเป็นทางการแล้ว
จินเจียเฉิงแบ่งทรัพย์สินให้เฉินหม่านหยูไม่น้อย มีทั้งบ้านทั้งที่ดิน มีอัญมณีและรถหรู แถมยังมีบัตรธนาคารเงินสดให้อีก
แต่เฉินหม่านหยูปฏิเสธ
เธออยากจะยุติช่วงครึ่งชีวิตแรกของตัวเอง ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลจินและเขาอีกต่อไป
เธอเองก็มีความสามารถพอที่จะเลี้ยงดูตัวเองและลูกสาว
"คุณอยากให้คนนอกมองว่าตระกูลจินปฏิบัติต่อคุณอย่างไม่เป็นธรรมหรือ" จินเจียเฉิงถามเสียงเย็นชาในตอนนั้น
เฉินหม่านหยูพูดไม่ออก
ตระกูลจินให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาก หากเธอออกจากบ้านโดยไม่เอาอะไรเลย ก็จะทำให้มีคนนินทาตระกูลจินขึ้นมาจริง ๆ
เธอจำต้องยอมรับไว้ แต่นั่นก็แค่รับไว้เฉย ๆ จะไม่นำมาใช้แม้แต่น้อย
เซ็นข้อตกลงหย่าเสร็จเรียบร้อย เฉินหม่านหยูก็รู้สึกตัวเบาโล่งไปทั้งร่างแล้วเดินออกจากสำนักทะเบียนราษฎร์