คำถามของจี้เซินทำให้เย่อู๋ซวงชะงักค้าง ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ก่อตัวขึ้นในใจพลันสลายไปในพริบตา
"คุณ... ที่แท้ก็โมโหเรื่องนี้นี่เอง?" เธอพลิกตัวลุกขึ้นจากตักของจี้เซิน นั่งคุกเข่าบนเบาะหนังแท้ หางตาแดงก่ำ
จี้เซินไม่อยากสนใจเธอ เขาสะบัดหน้าหล่อเท่หันไปมองนอกหน้าต่าง
เย่อู๋ซวงขมวดคิ้ว ประคองใบหน้าเขาดึงกลับมาให้มองเธอ
เขาปัดมือเธอออก หันหน้ากลับไปมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม
เย่อู๋ซวง: "..."
นี่เขาเป็นเด็กงอแงไปแล้ว
"ฉันมีเหตุผลที่ต้องชนะ ต้องคว้าแชมป์แข่งรถนี้ให้ได้ เหมือนกับทุกสิ่งที่ฉันเคยทำมา" เย่อู๋ซวงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เหตุผลคืออะไร ฉันบอกคุณไม่ได้ ถ้าบอกไป ฉันตายแน่"
จี้เซินเลิกตามอง แววตาตกตะลึง แต่ก็ยังไม่ยอมสนใจเธอ
เย่อู๋ซวงขมวดคิ้วอีกครั้ง: "ฉันพูดจริงนะ"
น้ำเสียงเธออ่อนลง เจือแววออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว
จี้เซินเลิกตามองอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สะทกสะท้าน
"คุณก็ตีแล้ว ด่าก็แล้ว ฉันก็อธิบายแล้ว คุณจะเอาอะไรอีก?" เย่อู๋ซวงอัดอั้น
ในที่สุดจี้เซินก็หันมามองเธอ แววตาไร้รอยยิ้ม
"คุณสมัครตอนสี่ทุ่มก่อนวันแข่งหนึ่งวัน ก่อนแข่งมีเวลาถึงสิบสองชั่วโมง คุณคิดว่าเวลาขนาดนั้นไม่พอให้ฉันขนรถแข่งที่ปลอดภัยเชื่อถือได้มาส่งทางเครื่องหรือเรือรึไง?"
เย่อู๋ซวงเงียบไปครู่หนึ่ง: "คุณไม่คิดว่ามันสิ้นเปลืองกับยุ่งยากไปหน่อยเหรอ?"
จี้เซินยิ้ม: "งั้นคุณคิดว่าชีวิตคุณ มันไม่สำคัญเท่าความสิ้นเปลืองกับความยุ่งยากพวกนั้นงั้นสิ?"