เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในเมื่อชั่วครู่คงยังออกไปไม่ได้ หลี่ฉางเซิงจึงไม่รีบร้อน
เขาสั่งให้ศพเหล็กพาตนกลับไปยังสวนผลไม้
จากนั้นจึงหาสถานที่ฝังศพของเจ้าสามจนพบ
กลางวันเจ้าสามเก็บผลไม้ช้าไป กลัวว่าร่างเดิมจะลงโทษ จึงผูกคอตายบนต้นไม้เสียเอง
จากความทรงจำของร่างเดิม เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เมื่อกล่าวให้ถึงที่สุดก็เป็นเพราะวิธีการของร่างเดิมโหดเหี้ยม การผูกคอตายด้วยตนเองกลับทำให้จากไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนหลังจากตายแล้ว ศิษย์คนอื่น ๆ ย่อมจัดการศพ ขุดหลุมฝังไว้ ณ ที่นั้น
เมื่อมาถึงที่ฝังศพเจ้าสาม
หลี่ฉางเซิงก็สั่งให้ศพเหล็กขุดศพขึ้นมา
ยามนี้ศพเหล็กเลื่อนขั้นจากศพตาขาวเป็นศพตาแดง พละกำลังและการป้องกันเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้า
มันไม่ต้องใช้เครื่องมือ เพียงใช้ฝ่ามือเหล็กทั้งสองข้างแทนจอบ ขุดคุ้ยอยู่ครู่เดียวก็เอาศพเจ้าสามขึ้นมาจากดินได้อย่างรวดเร็ว
หลี่ฉางเซิงตรวจดู
เห็นเจ้าสามแลบลิ้นออกมา ใบหน้าดูสมจริงยิ่งนัก ตรงกลางหน้าผากมีต้นอ่อนเล็ก ๆ งอกขึ้นมาแล้ว
อารามห้ากระดูกแห่งนี้มีจุดพิเศษอยู่ข้อหนึ่ง ขอเพียงฝังศพมนุษย์ลงดิน ไม่นานก็จะมีต้นไม้ที่เหมือนคนผู้นั้นทุกประการงอกขึ้น ณ จุดนั้น
ผลไม้ที่ออกจากต้นไม้มีรูปร่างคล้ายอวัยวะภายในทั้งห้า ทั้งหัวใจ ตับ ม้าม ปอด และไต ต่างมีรูปร่างไม่เหมือนกัน ร่างเดิมจึงเรียกมันว่า “ผลตับไต”
จากบันทึกในเคล็ดหลอมศพ สถานที่แห่งนี้คล้ายกับฮวงจุ้ยขุมทรัพย์ของผู้บำเพ็ญศพอยู่บ้าง นั่นคือดินเลี้ยงศพ
ทว่าก็แตกต่างอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย หากฝังศพไว้ในดินเลี้ยงศพ ก็ควรเกิดการกลายเป็นศพปีศาจโดยตรง มิใช่เติบโตกลายเป็นสิ่งคล้าย “ต้นไม้มนุษย์” เช่นนี้
ไม่ว่าอย่างไร ต้องหยุดยั้งการเปลี่ยนแปลงของเจ้าสามให้ได้
หลี่ฉางเซิงขยับความคิด
เมื่อได้รับสัญญาณ ศพเหล็กก็ดึงมีดฟืนจากเอว ฟันลงไปบนศีรษะเจ้าสามฉับหนึ่ง เสียง “ฉับ” ดังขึ้น กะโหลกแตกออก
มันล้วงค้นข้างใน
แล้วควักเส้นรากไม้เล็ก ๆ ออกมาได้จำนวนหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าแม้จะถูกฝังไว้เพียงครึ่งวัน แต่ในสมองของเจ้าสามก็เต็มไปด้วยรากฝอยแล้ว
หากช้ากว่านี้อีกหน่อย ศพนี้คงใช้การไม่ได้
หลังศพเหล็กควักรากฝอยออกจนหมด หลี่ฉางเซิงจึงให้มันแบกศพเจ้าสามกลับไปยังตำหนักหลัก
จากนั้นเขารับมีดฟืนมา เริ่มถลกหนังและเฉือนเนื้อ ก่อนนำไปแปะเข้ากับศพเจ้าสาม
เพื่อสร้างศพรับใช้ตนใหม่
……
เขายุ่งอยู่อีกเกือบครึ่งคืน
จนกระทั่งฟ้าสาง หลี่ฉางเซิงจึงใช้หนังและเนื้อสดห่อร่างเจ้าสามไว้ทั่วทั้งตัว
แสงสีขาวซีดสองจุดพลันสว่างขึ้นในดวงตาของเจ้าสาม
ศพที่เดิมนอนอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนตัวตรง
สำเร็จแล้ว!
เจ้าสามกลายเป็นศพปีศาจตนหนึ่งเช่นกัน
เพียงแต่เพิ่งเกิดการกลายสภาพ ร่างกายยังไม่เปลี่ยนแปลงถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำดิน พลังต่อสู้เกรงว่าจะยังด้อยกว่าตอนมีชีวิตเสียด้วยซ้ำ
กว่าจะไปถึงระดับเดียวกับศพเหล็ก ยังต้องใช้เวลาอีกนาน
ซ่อนมันไว้ที่นี่ก่อนเถิด
อย่างไรเสีย ไออำมหิตในอารามห้ากระดูกก็เข้มข้นยิ่ง มันจะค่อย ๆ หล่อเลี้ยงร่างศพ เมื่อเวลาผ่านไป ย่อมแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่ถลกหนังเฉือนเนื้อ หลี่ฉางเซิงยังสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง
คราวนี้หนังและเนื้อใหม่ของเขางอกช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
อีกทั้งหลังจากถลกหนังเฉือนเนื้อไปสองครั้ง หลี่ฉางเซิงมองกระจกแล้วพบว่าตนดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแก่ชราที่เคยขุ่นมัวคู่นั้นยิ่งไร้ประกาย
ใบหน้าซีดขาว ไร้สีเลือดแม้แต่น้อย
ทั้งร่างดูราวกับแก่ลงไป 10 ปี
ร่างกายของเขายามนี้อย่างไรก็ยังไม่ใช่เนื้อไท่ซุ่ยที่แท้จริง
เดิมทีก็เป็นร่างชราภาพอยู่แล้ว ทั้งยังอดนอนและเฉือนเนื้อ ย่อมดูแก่ชราลงเป็นธรรมดา
เรียกได้ว่า “ชีวิตใกล้สิ้นแสง” อย่างแท้จริง
หากไม่รู้สภาพของตนเอง คนภายนอกเห็นเขาในสภาพนี้ คงคิดว่าใกล้จะสิ้นใจฉับพลันเต็มที
ขณะที่กำลังคิดอยู่
เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้น “ศิษย์ขอคารวะอาจารย์ มาคารวะท่านอาจารย์แล้ว!”
ศิษย์รักหลายคนของเขามาคารวะแล้ว
แรกเริ่มเดิมที ผู้ที่มาคารวะมีเพียงเจ้าหก
เจ้าหกเป็นคนปราดเปรียวที่สุดในบรรดาศิษย์
หลังพบว่าพวกเขามาถึงอารามห้ากระดูกและถูกควบคุมโดยร่างเดิม สิ่งแรกที่คิดก็คือทำให้ร่างเดิมพึงพอใจและเบิกบานใจ
ดังนั้นทุกเช้าตรู่ เขาจึงลุกขึ้นมาคารวะ
ดังคำกล่าว ยื่นมือไม่ตบคนยิ้มแย้ม คำเยินยออาจหลอกคนได้สารพัด แต่ไม่อาจหลอกคำเยินยอได้
แม้ร่างเดิมจะเลอะเลือนอยู่ทุกวันและฆ่าคนทันทีที่ไม่สบอารมณ์ แต่กลับพึงพอใจเจ้าหกผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง
ศิษย์คนอื่นเห็นเข้าก็คิดว่า เจ้าหกเอ๋ย มีแต่เจ้าที่รู้จักมาคารวะหรือไร
พวกเขาจึงทำตามอย่างเป็นแบบแผน
นับแต่นั้น ทุกวันเมื่อฟ้าสาง ศิษย์หลายคนก็นัดกันมาคารวะ
เมื่อได้ยินเสียงคารวะจากด้านนอก หลี่ฉางเซิงจึงให้ศพเหล็กประคองตนขึ้นนั่งบนรถเข็น แล้วให้มันเข็นเขาออกไป
พอออกจากประตู ก็เห็นศิษย์หลายคนคุกเข่าอยู่บนพื้น หมอบกราบจนหน้าผากจรดพื้น ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา
จากความทรงจำของร่างเดิม
ต่อจากนี้ เขาควรมอบหมายงานประจำวันให้พวกเขา
หนีไม่พ้นก่อไฟหุงหาอาหาร เก็บผลไม้ ทำความสะอาดอาราม ตักน้ำรดต้นไม้เป็นต้น
ร่างเดิมถูกขังอยู่ในอารามห้ากระดูกแห่งนี้นานถึง 40 ปี จิตใจจึงบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง
นอกจากงานประจำวันเหล่านี้ ยังชอบทรมานศิษย์เหล่านั้นอีกด้วย
อย่างเช่นกำหนดเวลาให้พวกเขาทำเรื่องที่ไม่มีทางสำเร็จ จากนั้นก็จงใจตัดมือหักเท้าพวกเขา
กล่าวได้ว่าการกระทำของร่างเดิมไม่ต่างจากจอมมาร
เมื่อนึกถึงภาพโหดเหี้ยมในความทรงจำ หลี่ฉางเซิงก็ไม่กล้าคิดต่อ
เมื่อนึกถึงวิชาศพห้าหามโลง เขาก็กระแอมแล้วสั่งว่า “พวกเจ้าไปโค่นไม้ ทำโลงศพให้ข้าสักใบ”
โค่นไม้หรือ?
ทำโลงศพหรือ?
ศิษย์หลายคนได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันซีดเผือด
เจ้าหกยังคงใจกล้า เขาโขกศีรษะกับพื้นดังปัง ๆ หลายครั้ง ก่อนเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า “อาจารย์ ต้นไม้ในอารามล้วนเป็นไม้เทพ ร่างมนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเราฟันไม่ขาดขอรับ!”
หืม?
ความทรงจำผุดขึ้นในสมองของหลี่ฉางเซิง
เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าต้นไม้ผลในอารามห้ากระดูกแห่งนี้ไม่ธรรมดา แค่เด็ดผลไม้ก็อาจถูกต้นไม้พันรัดจนสิ้นใจ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโค่นไม้
การสั่งให้พวกเขาโค่นไม้ทำโลงศพ ไม่ต่างจากส่งพวกเขาไปตาย
ส่วนในอารามห้ากระดูก ผู้เดียวที่ตัดต้นไม้ผลเหล่านี้ขาดได้ มีเพียงศพเหล็กกับมีดฟืนในมือมัน
ดังนั้นในสายตาศิษย์เหล่านี้ การที่เขาสั่งให้พวกเขาโค่นไม้ ก็เท่ากับต้องการให้พวกเขาตายกันทั้งหมด
พวกเขาจึงหน้าเปลี่ยนสีกันไปทีละคน
หลี่ฉางเซิงครุ่นคิด ก่อนโบกมือเป็นสัญญาณ
เมื่อได้รับคำสั่ง ศพเหล็กก็ปลดมีดฟืนจากเอว แล้วยื่นให้เจ้าหก
เจ้าหกรับมีดฟืนมาด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ
จากนั้นแววตาก็ฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง เขารีบคุกเข่าโขกศีรษะ “อาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะทำโลงศพให้เรียบร้อย!”
กล่าวจบก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วถอยออกจากประตูไป
ศิษย์คนอื่น ๆ ก็รีบตามออกไปเช่นกัน
……
เมื่อออกจากประตู
ศิษย์หลายคนเดินห่างจากตำหนักใหญ่แล้ว
จึงหันมามองหน้ากัน
ศิษย์ใหญ่ลดเสียงลงแล้วเอ่ยข้อสงสัยในใจเป็นคนแรก “อาจารย์ดูเหมือนพักผ่อนไม่พอ”
ศิษย์รองมองเจ้าห้า “ดูจากสีหน้าแล้ว อาจารย์เหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน”
พอได้ยินศิษย์รองกล่าวเช่นนี้ ทุกคนก็หันไปมองเจ้าห้า
นางเป็นผู้คอยปรนนิบัติอาจารย์บนเตียงทุกวัน ย่อมรู้ว่าเมื่อคืนอาจารย์ได้นอนหรือไม่
เจ้าห้าหน้าแดงเรื่อ พยักหน้าเบา ๆ “เมื่อคืนอาจารย์...ไม่ได้ไปนอนที่ตำหนักหลังจริง ๆ”
หืม?
หลายคนสบตากัน