จางชีเป่าคร้านจะสนใจพวกปากคอเราะร้ายเหล่านั้น
เด็กทั้งสองถูกคนดูแคลนมาจนชิน จึงมักหลบไปอยู่มุมกำแพง อยากซ่อนตัวให้พ้นสายตาคนอื่น กลัวว่ากลิ่นเหม็นจากตัวจะทำให้ใครรังเกียจ
จางชีเป่ารู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าเด็ก ๆ ใช้ชีวิตอยู่ในรังหมาป่าอย่างตระกูลหูมาตั้งแต่เล็ก ถูกกลั่นแกล้งจนเคยชิน นิสัยขี้ขลาดเช่นนี้คงเปลี่ยนไม่ได้ในชั่วข้ามคืน
คงต้องค่อย ๆ เลี้ยงดูไป
จางชีเป่าฉีกซองนมผง ตักใส่แก้วเปล่าสองช้อน จากนั้นควักลูกอมนมกำมือหนึ่งจากกระเป๋าส่งให้ต้าเหวากับเอ้อร์เหวา “พวกเธอสองคนไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เอาลูกอมนมไปแลกน้ำร้อนกับพี่พยาบาล แล้วชงนมผงในแก้ว ดื่มกันคนละครึ่ง จากนั้นล้างแก้วให้สะอาด เติมน้ำให้เต็มแล้วเอากลับมา ทำได้ไหม?”
เด็กทั้งสองจ้องลูกอมนมตาเป็นประกาย
พวกเขาไม่ได้กินลูกอมมานานแล้ว
บ้านตระกูลหูมีเด็กเยอะ ของมีค่าอย่างลูกอมแทบไม่มีให้เห็น
นาน ๆ ทีจะมีสักหน่อย ก็ถูกย่าหูแบ่งให้หลานชายคนโตกับคนรอง
หลานชายบ้านตระกูลหูมีหลายคน พอถึงคราวพวกเขาสามคน หลานชายกลับไม่ใช่ของมีค่า แต่กลายเป็นปากที่เอาแต่คอยขอของ
พวกเขาทำได้แค่เก็บกระดาษห่อลูกอมมาเลีย แต่กระดาษเหล่านั้นถูกหลานชายสองคนของบ้านตระกูลหูเลียจนเกลี้ยงไปก่อนแล้ว
พวกเขาได้แต่จินตนาการถึงรสชาติของลูกอมนม
ไม่คิดเลยว่าน้าชายจะหยิบลูกอมนมกำมือหนึ่งออกมาจากกระเป๋าได้
เห็นเด็กทั้งสองทำท่าทางอยากกินจนออกนอกหน้า มุมปากของจางชีเป่าก็กระตุก ที่แท้ชาติก่อนพอถึงยุคหลัง ลูกอมอะไรพวกนี้แทบไม่มีใครกินกันแล้ว
ช่วงปีใหม่ซื้อมาเต็มจาน แทบไม่มีใครแตะเลย
จางชีเป่าควักลูกอมออกมาจากกระเป๋าอีกหกเม็ด แบ่งให้ต้าเหวากับเอ้อร์เหวาคนละเท่า ๆ กัน “คนละสามเม็ด ดื่มนมผงหมดแล้วค่อยกินลูกอมคนละเม็ด ให้ปากหวานหน่อย”
ความขลาดเขินและความรู้สึกต่ำต้อยบนใบหน้าเด็กทั้งสองหายไปในที่สุด ใบหน้าเล็ก ๆ ทั้งคู่มีชีวิตชีวาขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ขอบคุณครับน้า พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”