โรงพยาบาลประจำอำเภอมีคนแน่นขนัด
จางชีเป่าทั้งฝากคนรู้จัก ทั้งวิ่งเต้นหาคน ในที่สุดก็ขอเตียงคนไข้ให้หูซานเหวาได้หนึ่งเตียง
บาดแผลบนศีรษะของหูซานเหวาเดิมทีไม่ได้ร้ายแรงนัก
แต่เพราะอากาศชื้น อีกทั้งขี้เถ้าฟางผสมดินอยู่ไม่น้อย แล้วยังเปียกน้ำอีกมาก จึงเกิดอักเสบติดเชื้อขึ้นมา
เด็กไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาหลายวันแล้ว ทั้งเป็นลมเพราะไข้สูงและหมดสติจากความหิว
คุณหมอเป็นชายวัยกลางคนท่าทางสุขุม ดูก็รู้ว่าเป็นคนมีประสบการณ์
เขาค่อย ๆ ทำความสะอาดขี้เถ้าฟางบนแผลของเด็กจนหมด แล้วทายาฆ่าเชื้อให้เล็กน้อย ก่อนพันแผลให้เรียบร้อย จากนั้นจึงหันไปบอกจางชีเป่ากับจางซานพ่านว่า “แผลจัดการได้ไม่ยาก แต่ดันมาเจอช่วงนี้พอดี ยาแก้ปวดกับยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลขาดแคลนมาก หลังจากนี้ถ้าที่บ้านพอจะหาคนช่วยได้ ก็ลองหายาฆ่าเชื้อมาให้เด็กกินสักหน่อย ถ้าหาไม่ได้จริง ๆ เด็กก็คงต้องลำบากหน่อย อดทนไปทีละนิด”
คุณหมอมองจางชีเป่า เห็นหน้าตาหล่อเหลา แต่งตัวภูมิฐาน ผิวพรรณเปล่งปลั่ง
แล้วหันไปมองจางเอ้อร์พ่านที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มาตลอด ไม่พูดสักคำ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าซีดเหลืองซูบผอม มีรอยเล็บข่วนเต็มหน้าและลำคอ
จากนั้นก็มองเด็กที่นอนอยู่บนเตียง กับเด็กอีกสองคนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้องผู้ป่วยอย่างไร้เรี่ยวแรง
ในที่สุดก็อดตำหนิจางชีเป่าไม่ได้ “คุณเป็นพ่อก็ควรใส่ใจเมียกับลูกบ้าง นี่เที่ยงวันแล้ว ก็ควรซื้อข้าวให้เด็ก ๆ กินสักหน่อย โดยเฉพาะเด็กที่นอนอยู่บนเตียงนี่ ไม่ได้กินแม้แต่น้ำหรือข้าวมาหลายวันแล้ว น่าจะซื้อของบำรุงให้กิน ถ้าเด็กไม่กินข้าว ไม่มีสารอาหาร แล้วยังไม่มียาอีก ไม่เพียงจะมีแผลเป็นบนหัว แต่ยังกลัวว่าจะทนไม่ไหวด้วย”