“คุณหมอ เข้าไปดมดูสิคะ เหม็นมากจนอยู่ไม่ได้แล้ว ไล่ก็ไม่ยอมไป เอาแต่นอนแช่อยู่ในโรงพยาบาล”
“นั่นสิคะ เตียงห่างกันตั้งสองเตียงยังได้กลิ่นเลย! กลิ่นเปรี้ยวบูดเต็มไปหมด บ้านนี้เป็นอะไรกันหรือเปล่า ลูกสกปรกขนาดนี้ก็ไม่สนใจ แต่กลับมีเงินซื้อนมผง แล้วยังแจกขนมนมเนยไปทั่ว ทั้งบ้านเป็นบ้ากันหมดหรือไง”
คุณหมอเข้าไปในห้องผู้ป่วย แล้วก็ได้กลิ่นเหม็นจริง ๆ
เขารู้ว่าคนที่พาครอบครัวนี้มาคือน้องชายของผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเป็นน้าชายของเด็ก ๆ
ครอบครัวนี้แต่งตัวมอมแมม ทั้งสี่คนมีบาดแผลเต็มตัว ไม่ว่าจะเป็นคนทางบ้านสามีหรือทางบ้านเดิมก็ไม่เคยโผล่มาเลย มีเพียงน้าชายที่ดูเหมือนมีเงินเท่านั้นที่มาที่นี่
คุณหมอลำบากใจไม่น้อย จึงพูดกับจางเอ้อร์พ่านว่า “คุณก็เห็นว่าห้องผู้ป่วยไม่ได้มีแค่ครอบครัวคุณ ลองหาทางดูนะครับว่าจะฝากเด็กไว้กับญาติได้ไหม ส่วนคุณกับเด็กที่อยู่บนเตียงก็ต้องอาบน้ำทำความสะอาดบ้าง...”
จางเอ้อร์พ่านไม่ใช่คนไม่รู้จักอับอาย เธอเคยเป็นลูกสาวที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ
เธอเคยเป็นพนักงานประจำโรงงานแป้ง
เธอเคยมีหน้ามีตา
ตระกูลจางมีฐานะอยู่บ้าง
เธอก็อยากจัดการเรื่องลูก อยากให้ลูก ๆ แต่งตัวสะอาดสะอ้าน แต่เธอไม่มีบ้านให้กลับแล้ว
บ้านสามีกลับไปไม่ได้
บ้านเดิมก็กลับไม่ถึง
“ต้าเหวา เอ้อร์เหวา พวกเธอกลับตระกูลหูไปเถอะ”
จางเอ้อร์พ่านรู้สึกสิ้นหวัง อย่างน้อยบ้านตระกูลหูก็ยังมีที่ให้เด็กคนหนึ่งนอน
คนที่ระเบิดอารมณ์ก่อนคือเอ้อร์เหวา เด็กคนนี้รู้ความมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยเสียสติร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้มาก่อน “ผมไม่กลับ! ผมไม่กลับ! ผมจะอยู่ที่นี่รอน้าครับ!”
เอ้อร์เหวามองคุณหมอ แล้วมองผู้ป่วยรอบ ๆ ที่พากันมามุงดูพวกเขาด้วยท่าทีรังเกียจปนอยากเห็นเรื่องสนุก น้ำตาไหลอาบแก้ม “พวกเราไม่ต้องรอในห้องผู้ป่วยก็ได้ ไปยืนรอหน้าทางเข้าโรงพยาบาลก็ได้ครับ”