พอออกจากโรงพยาบาล กลิ่นเหม็นจากร่างของทั้งสี่คนก็จางลงไปบ้าง
ไม่ชวนให้หายใจไม่ออกเหมือนก่อนแล้ว
หูเอ้อร์เหวาอุ้มตะกร้าสาน เดินตามจางชีเป่าที่แบกหูซานเหวาไปทีละก้าวอย่างว่าง่าย ก่อนถามเสียงเบาอย่างหวาด ๆ ว่า “น้าครับ เราจะไปไหนกัน”
จางชีเป่าอยากรีบกลับห้องเช่า จะได้ให้เด็กทั้งสามอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดเสียที
ส่วนพี่สาวรองของเขา เมื่อก่อนก็เป็นหญิงสาวที่สวยสะอาดและคล่องแคล่วคนหนึ่งแท้ ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้
“กลับไปที่พักของน้า”
จางชีเป่าขยับตัวหูซานเหวาที่เงียบไม่พูดไม่จาบนหลัง เด็กคนนี้ผอมเล็กกว่าพี่ชายทั้งสองมาก
เด็กอายุ 12 ปี แต่รูปร่างแทบไม่ต่างจากเด็ก 8-9 ขวบ
จางชีเป่าถอนหายใจในใจ พลันนึกถึงประโยคหนึ่งจากหนังเรื่องหนึ่งในชาติก่อน
“ความจนคือโรคร้ายที่สุด”
“เดินให้เร็วหน่อย!”
จางชีเป่ามองจางเอ้อร์พ่านกับหูต้าเหวาที่เดินอืดอาดยืดยาดแล้วก็อดโมโหไม่ได้
เขารู้ว่าพี่สาวรองกำลังเสียใจ
แล้วเขาไม่เสียใจหรือไง
ลูกชายทั้งสี่คนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาสักคน แถมยังถูกสวมเขาจนเขียวไปหมด แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไปเหมือนเดิม
จะเป็นจะตายไปก็มีประโยชน์อะไร
ถ้ามีปัญญา ก็ทำให้ทั้งครอบครัวหูเถี่ยจู้เป็นจะตายบ้างสิ
“ครับ น้า ผมจะตามน้าไป ผมเดินเร็วได้”
หูเอ้อร์เหวาอุ้มตะกร้าไม้ไผ่ ดวงตาเป็นประกายขณะมองจางชีเป่า ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ตามไป
จางชีเป่ามองหูเอ้อร์เหวาอยู่หลายครั้ง
ต้องยอมรับว่าเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันจริง ๆ
เด็กบางคนฉลาดเกินวัย น่าเอ็นดู และรู้จักสังเกตสีหน้าผู้ใหญ่ตั้งแต่เล็ก
“เด็กดี เชื่อฟังน้านะ กลับบ้านไปอาบน้ำให้สะอาด แล้วน้าจะให้กินซาลาเปาไส้หมู!”
จางชีเป่าลูบศีรษะหูเอ้อร์เหวาอย่างเอ็นดู
หูเอ้อร์เหวาเหมือนลูกหมา ขยับศีรษะเข้าหามือของจางชีเป่า
พอได้ยินว่าจะได้กินซาลาเปาไส้หมู หูซานเหวาที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นในที่สุด “น้าครับ ผมก็จะเชื่อฟังน้าเหมือนกัน”