สวิตช์ถูกเปิดขึ้นแล้ว
ชามใบใหญ่ในมือกระแทกพื้นดัง “เคร้ง” เศษชามกระเด็นไปทั่ว ข้าวที่เหลืออยู่ครึ่งชามหกกระจายเต็มพื้น ซุนสือโถวค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาที่เคยแจ่มใสเริ่มแดงก่ำทีละน้อย ก่อนจะแดงฉานขึ้นในพริบตา
สีหน้าเหม่อลอยถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่งและไอสังหารฉับพลัน
เขาหันคออย่างแข็งทื่อ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ แล้วกวาดตามองหาจางซื่อพ่านจากกลุ่มคนทีละนิด
แม้แต่หนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างจางชีเป่ากับจางฉางอวิ๋นยังถูกไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวซุนสือโถวทำให้ขาสั่น
จางชีเป่าไม่อยากจินตนาการเลยว่า พี่สี่ของเขาต้องเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายร่างกำยำที่เวลาลงมือแล้วไม่สนใจชีวิตเช่นนี้ทุกวันได้อย่างไร
วินาทีถัดมา เสียงคำรามบ้าคลั่งอย่างไม่ปิดบังก็ดังก้องไปทั่วลานบ้าน “ฉันจะตีแกให้ตาย! ตีแกให้ตาย! กล้าหนีไปก็จะตีแกให้ตาย!”
“ไม่ทำกับข้าวให้ฉัน! ไม่คลอดลูกให้ฉัน! ฉันจะตีแกให้ตาย!”
“ไม่ยอมให้ฉันนอนด้วย ฉันก็จะตีแกให้ตาย!”
เมื่อถูกซุนสือโถวจับจ้อง ร่างของจางซื่อพ่านก็เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำตอนถูกเขาทุบตีและย่ำยีถาโถมเข้าครอบงำร่างกายในทันที ร่างของเธอกระตุกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต
ฟันกระทบกันกึก ๆ เธอกอดลูกไว้โดยไม่รู้ตัวแล้วมุดเข้าไปในกองฟืน ถ้อยคำที่พร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยนับพันครั้งหลุดออกจากปาก
“อย่าตีฉัน อย่าตีฉัน ฉันจะทำกับข้าวให้ จะคลอดลูกให้ อยากนอนกับฉันยังไงก็ได้ ยกโทษให้ฉันเถอะ ยกโทษให้ฉัน...” เสียงของเธอขาดเป็นห้วง เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียงร้องไห้ที่แทบแตกสลาย