โซ่เหล็กเพิ่งถูกปลด ซุนเฒ่ายังไม่ทันเปิดประตูกรง ซุนสือโถวก็พุ่งชนกรงออกมาราวกับคนคลุ้มคลั่ง
ซุนเฒ่าถูกชนจนล้มลงกับพื้น เอวกระแทกเข้าอย่างจัง เจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ
เขาลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าเหยเก ด่ากราดคำหนึ่งว่า “ไอ้เด็กเวร!”
แม้จางชีเป่าจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่ก็ยังตกตะลึงกับพละกำลังของซุนสือโถว
เขากับจางฉางอวิ๋นยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกซุนสือโถวชนกระเด็นไปคนละด้าน
กระเด็นออกไปจริง ๆ
คนหนึ่งตกกระแทกประตู อีกคนล้มลงกับพื้น
หัวของจางชีเป่ากระแทกประตูจนหึ่งไปหมด
ในที่สุดเขาก็ได้รู้เสียทีว่าอาการเห็นดาวลอยเต็มตาเป็นอย่างไร
จางฉางอวิ๋นถูกชนกระเด็นลงพื้น แขนกระแทกลงไปก่อน ได้ยินเสียงดังหนัก ๆ ทีหนึ่ง เขารู้สึกราวกับแขนจะหัก
ทั้งคู่หันไปมองจางซื่อพ่านพร้อมกัน ไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย พยายามฝืนลุกขึ้น
แต่เมื่อเห็นซุนสือโถวพุ่งไปถึงตรงหน้าจางซื่อพ่าน เขากลับหยุดลง
จากนั้นภาพที่ทำให้จางชีเป่ากับจางฉางอวิ๋นตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น
ซุนสือโถวไม่ได้ทำร้ายจางซื่อพ่าน
จางซื่อพ่านเองก็ไม่ได้หลบ ทั้งยังกอดลูกไว้แนบอก
ซุนสือโถวกางแขนออก โอบจางซื่อพ่านกับลูกเข้าไว้ในอ้อมกอดแน่น
ซุนสือโถวตัวสูงกว่าจางซื่อพ่านถึงหนึ่งศีรษะ
เขาก้มลง วางคางบนศีรษะของเธอได้อย่างสบาย ๆ แล้วถูไถไปมา
ราวกับลูกหมาที่ได้พบเจ้าของ
“พ่าน...พ่าน...หิว...หิว...”
จางซื่อพ่านวางลูกลงในอ้อมแขนของซุนสือโถวอย่างสงบนิ่ง จากนั้นก็จูงเขาไปทำอาหารด้วยท่าทีสงบเช่นเดิม
จางชีเป่ากับจางฉางอวิ๋นมองซุนสือโถวที่อุ้มลูกเดินตามจางซื่อพ่านติด ๆ ตาค้างไปหมด ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
“พวกคุณคุยกันไปก่อน ฉันไปทำอาหารก่อนนะ”