ทวีปชางหยาง ราชวงศ์ต้าเว่ย
ขุนเขาเทพสูงตระหง่านและยิ่งใหญ่ลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปชางหยาง ยอดเขาทะลวงขึ้นไปถึงฟากฟ้า!
ภูผาลูกนี้สูงชันยิ่ง แม้เป็นเซียนเทพผู้ทรงพลัง ก็ยังมิอาจย่างกรายเข้าไปเที่ยวเล่นตามอำเภอใจ!
ท่ามกลางหมู่สิ่งปลูกสร้างบนเขา มีสำนักปราชญ์ที่ทรุดโทรมไม่น้อยตั้งอยู่เด่นชัด ดูไม่กลมกลืนกับความสูงตระหง่านของขุนเขาเทพชางอู๋แห่งนี้แม้แต่น้อย
บนเสาหินหน้าสำนักปราชญ์ มีอักษรสามคำสลักไว้ว่า ‘หมู่บ้านปราชญ์’ ลายเส้นหนักแน่นประณีต ราวเมฆลอยวารีไหล มังกรผงาดตกใจ!
จากภายในหมู่บ้านปราชญ์ แว่วเสียงอ่านตำราเจื้อยแจ้วดังมาเป็นระยะ
“ปราชญ์กล่าวว่า: วิญญูชนหากไม่สุขุมย่อมขาดสง่าราศี เรียนรู้ก็ไม่อาจหยั่งรากลึก...”
บนแท่นบรรยาย ชายร่างกำยำสูงกว่า 8 ฉื่อสวมผ้าคาดศีรษะของบัณฑิต กำลังเอ่ยวาจาคล่องแคล่ว บรรยายคัมภีร์《หลุนอี่ว์》ซึ่งปรมาจารย์สูงสุดถ่ายทอดไว้
เมื่อมองเหล่าศิษย์ร่างกำยำสามร้อยคนเบื้องล่าง จื่ออวี่ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
จากนั้นจึงกล่าวกับศิษย์ด้วยน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมความห่วงใย
“ลัทธิปราชญ์ของเรามีมรดกแท้จากปรมาจารย์ แม้ยามนี้จะตกต่ำไปชั่วคราว แต่หากพวกเจ้าตั้งใจหยั่งรู้ วันหน้าจะต้องฟื้นคืนเกียรติภูมิของลัทธิปราชญ์ได้อย่างแน่นอน!”
“หลินอวี้ ในฐานะศิษย์ใหญ่แห่งสำนักปราชญ์ จงลองอธิบายมาสิว่า คำกล่าวของปรมาจารย์ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อได้ยินชื่อตนถูกเรียก หลินอวี้จึงเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย
นี่ข้ามาข้ามภพแล้วหรือ?
แถมยังมาอยู่ในโลกเสวียนหวนที่สำนักต่าง ๆ แก่งแย่งชิงดีอีกด้วย?
โลกนี้คล้ายกับยุคชุนชิวในชาติก่อนของเขาอย่างยิ่ง สำนักปราชญ์ร้อยสำนักก็มีอยู่เช่นเดียวกัน
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ โลกนี้ยกย่องวิถียุทธ์เป็นใหญ่!
ใช้การศึกษาเข้าสู่วิถียุทธ์ ทุกวิชาล้วนฝึกฝนได้ ทุกหนทางล้วนบรรลุเป็นปราชญ์ได้!
ด้วยเหตุนี้ สำนักปราชญ์ร้อยสำนักจึงใช้คัมภีร์สืบทอดของตนเป็นรากฐาน ศึกษาอิทธิฤทธิ์ แล้วใช้การศึกษาเข้าสู่วิถียุทธ์
ยอดฝีมือวิถียุทธ์จำนวนมากจึงถือกำเนิดขึ้น
ทั้งยังแบ่งขอบเขตตามความแข็งแกร่งเป็นหลายขั้น ได้แก่ เซียนปฐพี เซียนสวรรค์ เซียนแท้ เซียนเสวียน เซียนทอง เซียนทองไท่อี่ เซียนทองต้าหลัว กึ่งปราชญ์ และปราชญ์
แต่ละขอบเขตใหญ่ยังแบ่งเป็นสี่ขั้นย่อย คือ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย และขั้นสมบูรณ์
อย่างสำนักม่อที่เลื่องชื่อด้านการปฏิบัติจริง บัดนี้รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ยอดฝีมือมีอยู่มากมาย ทั้งยังมีผู้ทรงพลังระดับกึ่งปราชญ์คอยบัญชาการ ชื่อเสียงเกรียงไกรไร้ผู้ใดเทียบ
ส่วนสำนักกฎหมายที่ยึดถือกฎเกณฑ์และโหดเหี้ยมยิ่งกว่า กลับเข้าสู่วิถีด้วยการสังหาร จนสร้างรากฐานแห่งมรรคาของปราชญ์ขึ้นมาได้!
มีเพียงสำนักปราชญ์ซึ่งเคยเป็นผู้นำของร้อยสำนักในอดีต เพราะอ่อนแอเกินไปและขาดกลิ่นอายสังหาร จึงหยุดชะงักไม่ก้าวหน้า
ไม่เพียงถูกสำนักต่าง ๆ ดูแคลน ยังถูกผู้คนในโลกสามัญทอดทิ้งอีกด้วย
แม้แต่จื่ออวี่ ผู้มีอำนาจตัดสินใจในลัทธิปราชญ์ยามนี้ ก็ยังมีระดับการฝึกฝนเพียงขั้นกลางของเซียนทองไท่อี่อันน่าเวทนา!
ด้วยเหตุนี้ ศิษย์สำนักปราชญ์ส่วนใหญ่จึงมีแต่พวกสมองทึบแต่กำยำ หยุดอยู่ได้แค่ขอบเขตเซียนปฐพี ราวกับมดปลวก!
ก็พอเข้าใจได้ คนที่เฉลียวฉลาดมีไหวพริบจะยอมเข้าสำนักที่ตกต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร?
ถึงอย่างไรในโลกนี้ กำปั้นเท่านั้นคือเหตุผลอันชอบธรรม!
หากกำปั้นไม่แข็งพอ ใครจะมีเวลามานั่งฟังเจ้าพล่ามไร้สาระ?
หรือเจ้าจะบอกว่า ตอนถูกคนอื่นซ้อมจนน่วม ให้ยก《หลุนอี่ว์》ขึ้นมาอ้างแล้วบอกอีกฝ่ายว่า วิญญูชนใช้ปาก ไม่ใช้มือ อย่างนั้นหรือ?
หากมิใช่เพราะรัศมีของปรมาจารย์คุ้มครองไว้ เกรงว่าแม้แต่ฐานที่มั่นสุดท้ายอย่างหมู่บ้านปราชญ์แห่งนี้ก็คงถูกยึดไปแล้ว!
ขณะที่หลินอวี้กำลังเรียบเรียงความคิด เสียงแจ้งเตือนเชิงกลก็ดังขึ้นในสมองอีกครั้งอย่างกะทันหัน
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบอยู่ในสำนักปราชญ์ ระบบนักเลงแห่งวิถีปราชญ์เปิดใช้งานแล้ว!】
【เนื่องจากผู้คนเข้าใจภาพลักษณ์ของปราชญ์ขงจื๊อคลาดเคลื่อน จนทำให้ลัทธิปราชญ์ตกต่ำ ระบบนี้จึงมีเป้าหมายให้เจ้าของระบบฟื้นคืนตัวตนที่แท้จริงของปราชญ์ขงจื๊อ ผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมแห่งยุทธ์!】
【จงทำให้ผู้คนรู้ว่า ลัทธิปราชญ์มิได้เพียงใช้เหตุผลโน้มน้าวผู้คน แต่ยังใช้กำลังทางกายภาพโน้มน้าวผู้คนได้ด้วย!】
【เจ้าของระบบเพียงบรรยายคำตีความใหม่ของปราชญ์ขงจื๊อฉบับใช้กำลัง แล้วทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลสูงสุด!】
【ภารกิจมือใหม่: บรรยายคำตีความใหม่ฉบับใช้กำลังให้สำเร็จ เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับมีดสลักแห่งวิถีปราชญ์หนึ่งเล่ม พร้อมรางวัลเพิ่มระดับการฝึกฝนหนึ่งขอบเขตใหญ่!】
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในสมอง หลินอวี้ก็อดเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่ได้!
ให้ตายสิ!
ปราชญ์ขงจื๊อฉบับใช้กำลัง นี่มันสายโจมตีทางกายภาพชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?
เมื่อนึกถึงคำบรรยายปราชญ์ขงจื๊อในประวัติศาสตร์ที่ว่า ‘กำลังของขงจื๊อสามารถยกประตูเมืองทั้งบานได้ แต่ท่านไม่ยอมให้ผู้ใดรู้ว่ามีกำลัง’ หลินอวี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้คนในโลกนี้เข้าใจปราชญ์ขงจื๊อผิดไป!
ลองคิดดูสิ ชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตร มีหัวหน้าหอเจ็ดสิบสองคน และลูกน้องอีกสามพันคน
ปรมาจารย์เช่นนี้จะเป็นบัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่งไปได้อย่างไร?
เมื่ออักษรยืมเสียง ‘หลุน’ มีความหมายว่า ‘ลุน’ ซึ่งแปลว่าฟาด
ไม่แน่ว่าความจริงแล้ว《หลุนอี่ว์》อาจเป็น ‘คำสอนว่าด้วยการฟาด’ และเป็นกฎที่ปราชญ์ขงจื๊อตั้งไว้ให้ผู้คนในยุทธภพก็ได้!
คำสอนว่าด้วยการฟาด! ฟาดก่อนแล้วค่อยพูด!
เมื่อนึกถึงปรมาจารย์สูงสุดผู้ถูกเข้าใจผิดและถูกใส่ร้ายมานับพันปี หลินอวี้ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน!
ในฐานะวิญญูชนแห่งสำนักปราชญ์ จะมีกฎข้อใดให้ต้องใช้เหตุผลกับคนถ่อยด้วยหรือ?
มีแต่ต้องฟาดให้หนักหน่วงดุจสายฟ้า ลงหมัดเต็มแรงจนอีกฝ่ายยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง แล้วจึงจะมีคนยอมฟังเจ้าพูดเหตุผลแต่โดยดี!
ดังคำกล่าวที่ว่า อำนาจทางการเมืองเกิดจากกระบอกปืน ปราชญ์ไม่เคยหลอกข้า!
เมื่อเห็นหลินอวี้ยังไม่ยอมตอบเสียที จื่ออวี่ก็ขมวดคิ้ว ถามเสียงเข้ม
“อีกสามวันจะถึงการประชันมรรคาของร้อยสำนักแล้ว!”
“เจ้าเป็นศิษย์ใหญ่ของสำนักปราชญ์ แต่กลับไม่เข้าใจแม้แต่คัมภีร์บทนี้ ถึงเวลานั้นจะไปประชันกับสำนักต่าง ๆ ได้อย่างไร?”
“การประชันมรรคาครั้งนี้ ราชวงศ์จะเข้าร่วมด้วย ผู้ชนะจะได้เข้าสู่เมืองหลวง รับการบูชา และรับธูปบูชาแห่งมหามรรค! นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของสำนักปราชญ์แล้ว!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของอาจารย์ที่ทั้งขุ่นเคืองและผิดหวัง หลินอวี้ก็รู้สึกไม่ยอมแพ้ขึ้นมาทันที
เขาผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วตอบเสียงดัง
“อาจารย์ ใครบอกว่าศิษย์ไม่เข้าใจกัน?”
“ปรมาจารย์กล่าวไว้ว่า วิญญูชนหากไม่สุขุมย่อมขาดสง่าราศี”
“นั่นกำลังบอกพวกเราว่า เวลาวิญญูชนตีคน ต้องลงมือให้หนัก ตีให้ตาย! ถ้าตีไม่หนัก ก็สร้างบารมีไม่ได้!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงหนักแน่นของหลินอวี้ จื่ออวี่ก็โกรธจนแทบกระอัก
“เจ้า... เจ้า...!”
“ศิษย์อกตัญญู กล้าพูดจาเหลวไหลที่นี่ได้อย่างไร!”
“อาจารย์จะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ‘สามสิบตั้งมั่น สี่สิบปราศจากข้อสงสัย’ หมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อเห็นท่าทางเดือดดาลของอาจารย์ หลินอวี้ก็ยิ่งอดขบขันในใจไม่ได้
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมาท่ามกลางสายตาครุ่นคิดของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก
“ขอตอบอาจารย์ ความหมายของปราชญ์คือ อย่างน้อยต้องรับลูกน้องให้ได้สามสิบคน จึงจะยืนหยัดในยุทธภพได้!”
“ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีสี่สิบคน ข้าก็จะพุ่งเข้าไปต่อสู้โดยไม่ลังเลหรือสับสนแม้แต่น้อย!”
“ในความเห็นของศิษย์ แม้สำนักปราชญ์ของเราจะไม่มีลูกน้องสามพันคนอย่างในอดีต แต่มีศิษย์น้องร่วมสำนักกว่าสามร้อยคน ทั้งข้าและพวกเขาก็ช่วยให้อาจารย์ยืนหยัดในยุทธภพได้แล้ว!”
“เหตุใดอาจารย์ต้องทนถูกสำนักต่าง ๆ ข่มเหงด้วยเล่า!”