แฟนตาซี: ข้าใช้หลักปราชญ์สยบคนด้วยเหตุผล

ตอนที่ 1 ตำนานเสวียนหวน: ข้าใช้หลักปราชญ์สยบผู้คน

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทวีปชางหยาง ราชวงศ์ต้าเว่ย

ขุนเขาเทพสูงตระหง่านและยิ่งใหญ่ลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปชางหยาง ยอดเขาทะลวงขึ้นไปถึงฟากฟ้า!

ภูผาลูกนี้สูงชันยิ่ง แม้เป็นเซียนเทพผู้ทรงพลัง ก็ยังมิอาจย่างกรายเข้าไปเที่ยวเล่นตามอำเภอใจ!

ท่ามกลางหมู่สิ่งปลูกสร้างบนเขา มีสำนักปราชญ์ที่ทรุดโทรมไม่น้อยตั้งอยู่เด่นชัด ดูไม่กลมกลืนกับความสูงตระหง่านของขุนเขาเทพชางอู๋แห่งนี้แม้แต่น้อย

บนเสาหินหน้าสำนักปราชญ์ มีอักษรสามคำสลักไว้ว่า ‘หมู่บ้านปราชญ์’ ลายเส้นหนักแน่นประณีต ราวเมฆลอยวารีไหล มังกรผงาดตกใจ!

จากภายในหมู่บ้านปราชญ์ แว่วเสียงอ่านตำราเจื้อยแจ้วดังมาเป็นระยะ

“ปราชญ์กล่าวว่า: วิญญูชนหากไม่สุขุมย่อมขาดสง่าราศี เรียนรู้ก็ไม่อาจหยั่งรากลึก...”

บนแท่นบรรยาย ชายร่างกำยำสูงกว่า 8 ฉื่อสวมผ้าคาดศีรษะของบัณฑิต กำลังเอ่ยวาจาคล่องแคล่ว บรรยายคัมภีร์《หลุนอี่ว์》ซึ่งปรมาจารย์สูงสุดถ่ายทอดไว้

เมื่อมองเหล่าศิษย์ร่างกำยำสามร้อยคนเบื้องล่าง จื่ออวี่ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

จากนั้นจึงกล่าวกับศิษย์ด้วยน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมความห่วงใย

“ลัทธิปราชญ์ของเรามีมรดกแท้จากปรมาจารย์ แม้ยามนี้จะตกต่ำไปชั่วคราว แต่หากพวกเจ้าตั้งใจหยั่งรู้ วันหน้าจะต้องฟื้นคืนเกียรติภูมิของลัทธิปราชญ์ได้อย่างแน่นอน!”

“หลินอวี้ ในฐานะศิษย์ใหญ่แห่งสำนักปราชญ์ จงลองอธิบายมาสิว่า คำกล่าวของปรมาจารย์ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อได้ยินชื่อตนถูกเรียก หลินอวี้จึงเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย

นี่ข้ามาข้ามภพแล้วหรือ?

แถมยังมาอยู่ในโลกเสวียนหวนที่สำนักต่าง ๆ แก่งแย่งชิงดีอีกด้วย?

โลกนี้คล้ายกับยุคชุนชิวในชาติก่อนของเขาอย่างยิ่ง สำนักปราชญ์ร้อยสำนักก็มีอยู่เช่นเดียวกัน

สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ โลกนี้ยกย่องวิถียุทธ์เป็นใหญ่!

ใช้การศึกษาเข้าสู่วิถียุทธ์ ทุกวิชาล้วนฝึกฝนได้ ทุกหนทางล้วนบรรลุเป็นปราชญ์ได้!

ด้วยเหตุนี้ สำนักปราชญ์ร้อยสำนักจึงใช้คัมภีร์สืบทอดของตนเป็นรากฐาน ศึกษาอิทธิฤทธิ์ แล้วใช้การศึกษาเข้าสู่วิถียุทธ์

ยอดฝีมือวิถียุทธ์จำนวนมากจึงถือกำเนิดขึ้น

ทั้งยังแบ่งขอบเขตตามความแข็งแกร่งเป็นหลายขั้น ได้แก่ เซียนปฐพี เซียนสวรรค์ เซียนแท้ เซียนเสวียน เซียนทอง เซียนทองไท่อี่ เซียนทองต้าหลัว กึ่งปราชญ์ และปราชญ์

แต่ละขอบเขตใหญ่ยังแบ่งเป็นสี่ขั้นย่อย คือ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย และขั้นสมบูรณ์

อย่างสำนักม่อที่เลื่องชื่อด้านการปฏิบัติจริง บัดนี้รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ยอดฝีมือมีอยู่มากมาย ทั้งยังมีผู้ทรงพลังระดับกึ่งปราชญ์คอยบัญชาการ ชื่อเสียงเกรียงไกรไร้ผู้ใดเทียบ

ส่วนสำนักกฎหมายที่ยึดถือกฎเกณฑ์และโหดเหี้ยมยิ่งกว่า กลับเข้าสู่วิถีด้วยการสังหาร จนสร้างรากฐานแห่งมรรคาของปราชญ์ขึ้นมาได้!

มีเพียงสำนักปราชญ์ซึ่งเคยเป็นผู้นำของร้อยสำนักในอดีต เพราะอ่อนแอเกินไปและขาดกลิ่นอายสังหาร จึงหยุดชะงักไม่ก้าวหน้า

ไม่เพียงถูกสำนักต่าง ๆ ดูแคลน ยังถูกผู้คนในโลกสามัญทอดทิ้งอีกด้วย

แม้แต่จื่ออวี่ ผู้มีอำนาจตัดสินใจในลัทธิปราชญ์ยามนี้ ก็ยังมีระดับการฝึกฝนเพียงขั้นกลางของเซียนทองไท่อี่อันน่าเวทนา!

ด้วยเหตุนี้ ศิษย์สำนักปราชญ์ส่วนใหญ่จึงมีแต่พวกสมองทึบแต่กำยำ หยุดอยู่ได้แค่ขอบเขตเซียนปฐพี ราวกับมดปลวก!

ก็พอเข้าใจได้ คนที่เฉลียวฉลาดมีไหวพริบจะยอมเข้าสำนักที่ตกต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร?

ถึงอย่างไรในโลกนี้ กำปั้นเท่านั้นคือเหตุผลอันชอบธรรม!

หากกำปั้นไม่แข็งพอ ใครจะมีเวลามานั่งฟังเจ้าพล่ามไร้สาระ?

หรือเจ้าจะบอกว่า ตอนถูกคนอื่นซ้อมจนน่วม ให้ยก《หลุนอี่ว์》ขึ้นมาอ้างแล้วบอกอีกฝ่ายว่า วิญญูชนใช้ปาก ไม่ใช้มือ อย่างนั้นหรือ?

หากมิใช่เพราะรัศมีของปรมาจารย์คุ้มครองไว้ เกรงว่าแม้แต่ฐานที่มั่นสุดท้ายอย่างหมู่บ้านปราชญ์แห่งนี้ก็คงถูกยึดไปแล้ว!

ขณะที่หลินอวี้กำลังเรียบเรียงความคิด เสียงแจ้งเตือนเชิงกลก็ดังขึ้นในสมองอีกครั้งอย่างกะทันหัน

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบอยู่ในสำนักปราชญ์ ระบบนักเลงแห่งวิถีปราชญ์เปิดใช้งานแล้ว!】

【เนื่องจากผู้คนเข้าใจภาพลักษณ์ของปราชญ์ขงจื๊อคลาดเคลื่อน จนทำให้ลัทธิปราชญ์ตกต่ำ ระบบนี้จึงมีเป้าหมายให้เจ้าของระบบฟื้นคืนตัวตนที่แท้จริงของปราชญ์ขงจื๊อ ผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมแห่งยุทธ์!】

【จงทำให้ผู้คนรู้ว่า ลัทธิปราชญ์มิได้เพียงใช้เหตุผลโน้มน้าวผู้คน แต่ยังใช้กำลังทางกายภาพโน้มน้าวผู้คนได้ด้วย!】

【เจ้าของระบบเพียงบรรยายคำตีความใหม่ของปราชญ์ขงจื๊อฉบับใช้กำลัง แล้วทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลสูงสุด!】

【ภารกิจมือใหม่: บรรยายคำตีความใหม่ฉบับใช้กำลังให้สำเร็จ เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับมีดสลักแห่งวิถีปราชญ์หนึ่งเล่ม พร้อมรางวัลเพิ่มระดับการฝึกฝนหนึ่งขอบเขตใหญ่!】

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในสมอง หลินอวี้ก็อดเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่ได้!

ให้ตายสิ!

ปราชญ์ขงจื๊อฉบับใช้กำลัง นี่มันสายโจมตีทางกายภาพชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?

เมื่อนึกถึงคำบรรยายปราชญ์ขงจื๊อในประวัติศาสตร์ที่ว่า ‘กำลังของขงจื๊อสามารถยกประตูเมืองทั้งบานได้ แต่ท่านไม่ยอมให้ผู้ใดรู้ว่ามีกำลัง’ หลินอวี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้คนในโลกนี้เข้าใจปราชญ์ขงจื๊อผิดไป!

ลองคิดดูสิ ชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตร มีหัวหน้าหอเจ็ดสิบสองคน และลูกน้องอีกสามพันคน

ปรมาจารย์เช่นนี้จะเป็นบัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่งไปได้อย่างไร?

เมื่ออักษรยืมเสียง ‘หลุน’ มีความหมายว่า ‘ลุน’ ซึ่งแปลว่าฟาด

ไม่แน่ว่าความจริงแล้ว《หลุนอี่ว์》อาจเป็น ‘คำสอนว่าด้วยการฟาด’ และเป็นกฎที่ปราชญ์ขงจื๊อตั้งไว้ให้ผู้คนในยุทธภพก็ได้!

คำสอนว่าด้วยการฟาด! ฟาดก่อนแล้วค่อยพูด!

เมื่อนึกถึงปรมาจารย์สูงสุดผู้ถูกเข้าใจผิดและถูกใส่ร้ายมานับพันปี หลินอวี้ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน!

ในฐานะวิญญูชนแห่งสำนักปราชญ์ จะมีกฎข้อใดให้ต้องใช้เหตุผลกับคนถ่อยด้วยหรือ?

มีแต่ต้องฟาดให้หนักหน่วงดุจสายฟ้า ลงหมัดเต็มแรงจนอีกฝ่ายยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง แล้วจึงจะมีคนยอมฟังเจ้าพูดเหตุผลแต่โดยดี!

ดังคำกล่าวที่ว่า อำนาจทางการเมืองเกิดจากกระบอกปืน ปราชญ์ไม่เคยหลอกข้า!

เมื่อเห็นหลินอวี้ยังไม่ยอมตอบเสียที จื่ออวี่ก็ขมวดคิ้ว ถามเสียงเข้ม

“อีกสามวันจะถึงการประชันมรรคาของร้อยสำนักแล้ว!”

“เจ้าเป็นศิษย์ใหญ่ของสำนักปราชญ์ แต่กลับไม่เข้าใจแม้แต่คัมภีร์บทนี้ ถึงเวลานั้นจะไปประชันกับสำนักต่าง ๆ ได้อย่างไร?”

“การประชันมรรคาครั้งนี้ ราชวงศ์จะเข้าร่วมด้วย ผู้ชนะจะได้เข้าสู่เมืองหลวง รับการบูชา และรับธูปบูชาแห่งมหามรรค! นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของสำนักปราชญ์แล้ว!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของอาจารย์ที่ทั้งขุ่นเคืองและผิดหวัง หลินอวี้ก็รู้สึกไม่ยอมแพ้ขึ้นมาทันที

เขาผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วตอบเสียงดัง

“อาจารย์ ใครบอกว่าศิษย์ไม่เข้าใจกัน?”

“ปรมาจารย์กล่าวไว้ว่า วิญญูชนหากไม่สุขุมย่อมขาดสง่าราศี”

“นั่นกำลังบอกพวกเราว่า เวลาวิญญูชนตีคน ต้องลงมือให้หนัก ตีให้ตาย! ถ้าตีไม่หนัก ก็สร้างบารมีไม่ได้!”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงหนักแน่นของหลินอวี้ จื่ออวี่ก็โกรธจนแทบกระอัก

“เจ้า... เจ้า...!”

“ศิษย์อกตัญญู กล้าพูดจาเหลวไหลที่นี่ได้อย่างไร!”

“อาจารย์จะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ‘สามสิบตั้งมั่น สี่สิบปราศจากข้อสงสัย’ หมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อเห็นท่าทางเดือดดาลของอาจารย์ หลินอวี้ก็ยิ่งอดขบขันในใจไม่ได้

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมาท่ามกลางสายตาครุ่นคิดของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก

“ขอตอบอาจารย์ ความหมายของปราชญ์คือ อย่างน้อยต้องรับลูกน้องให้ได้สามสิบคน จึงจะยืนหยัดในยุทธภพได้!”

“ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีสี่สิบคน ข้าก็จะพุ่งเข้าไปต่อสู้โดยไม่ลังเลหรือสับสนแม้แต่น้อย!”

“ในความเห็นของศิษย์ แม้สำนักปราชญ์ของเราจะไม่มีลูกน้องสามพันคนอย่างในอดีต แต่มีศิษย์น้องร่วมสำนักกว่าสามร้อยคน ทั้งข้าและพวกเขาก็ช่วยให้อาจารย์ยืนหยัดในยุทธภพได้แล้ว!”

“เหตุใดอาจารย์ต้องทนถูกสำนักต่าง ๆ ข่มเหงด้วยเล่า!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป