อาจารย์ฟังจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นคิ้วก็กระตุก มุมปากกระตุก แก้มที่เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าพองขึ้นมา
“ศิษย์ชั่ว! ศิษย์ชั่ว!!! ปัญญาอันยิ่งใหญ่ของปรมาจารย์ผู้ล่วงลับ จะปล่อยให้เจ้าลบหลู่เช่นนี้ได้อย่างไร?!”
เมื่อเห็นอาจารย์โกรธจนตัวสั่น ศิษย์น้องที่อยู่ข้าง ๆ ต่างกลั้นหัวเราะ ไม่กล้าหัวเราะออกมา
พวกเขาคิดในใจว่า ศิษย์พี่หลินอวี้ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ! ถึงกับกล้าตีความคำสอนของปรมาจารย์เช่นนี้ หากเป็นคนอื่น คงไม่กล้าคิดแบบนี้ด้วยซ้ำ!
หลินอวี้กลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย ในใจมัวแต่กังวลกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ
“ไม่ได้บอกว่าจะเพิ่มขั้นใหญ่ให้โดยตรงหรือ?”
หลินอวี้คิดในใจ
รางวัลที่ระบบพูดถึงยังไม่มาสักที หรือว่าเรื่องที่ทำยังไม่เด็ดขาดพอ?
ดวงตากลอกไปมา หลินอวี้เอ่ยต่อว่า “ท่านอาจารย์ คำพูดของศิษย์ไม่ได้พูดส่งเดชนะขอรับ!”
“ปรมาจารย์ผู้ล่วงลับก็เคยกล่าวไว้ว่า เตรียมพร้อมย่อมสำเร็จ หากไม่เตรียมพร้อมย่อมล้มเหลว”
“นี่ไม่ได้เตือนพวกเราหรอกหรือว่า หากพวกเรามัวแต่ลังเล ฝ่ายตรงข้ามก็จะลุกขึ้นมาได้! มีแต่ไม่ลังเลเท่านั้น ถึงจะอัดอีกฝ่ายจนหมดสภาพได้!”
“ทุกวันนี้สำนักต่าง ๆ แข่งขันกันอย่างคึกคักและรุ่งเรือง มีเพียงสำนักปราชญ์ของเราที่เสื่อมถอย ถูกผู้คนกดขี่ทุกหนแห่ง นี่ไม่ใช่เพราะพวกเราลังเลเกินไปหรอกหรือ!”
คราวนี้ศิษย์น้องทั้งหลายที่อยู่ในโถงทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันหัวเราะลั่นจนหยุดไม่อยู่ สีหน้าของอาจารย์ยิ่งดูย่ำแย่ กระทั่งคำสอนในมือแทบถูกเขาขยำจนแหลก!
“ศิษย์ชั่ว! หุบปากเดี๋ยวนี้!”
จื่ออวี่กัดฟันแน่น จ้องหลินอวี้อย่างเดือดดาล ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “สำนักปราชญ์ของเรายึดหลักเมตตาเป็นรากฐาน เดิมทีไม่ควรทำเช่นนี้ แต่เจ้า หลินอวี้! ทำให้เสื่อมเสียเกียรติและลบหลู่ปรมาจารย์ผู้ล่วงลับ วันนี้ต้องถูกลงโทษอย่างหนัก! โทษของเจ้าคือ... หือ?!”
【ติ๊ง! ยินดีกับนายท่านที่ทำภารกิจมือใหม่สำเร็จ รางวัลหนึ่ง: พลังบำเพ็ญทะลวงขั้นใหญ่หนึ่งขั้น รางวัลสอง: มีดสลักแห่งวิถีปราชญ์หนึ่งเล่ม โปรดตรวจรับ】
จื่ออวี่ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ หมอกสีทองชั้นหนึ่งก็ลอยขึ้นจากร่างหลินอวี้ ห่อหุ้มทั่วทั้งกาย แล้วซึมเข้าสู่ร่างทีละสาย ลมหายใจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ยิ่งทวีความแข็งแกร่งตามหมอกสีทองที่ซึมผ่านเข้าไป
ใช้เวลาราว 10 ลมหายใจ ลมหายใจของหลินอวี้ก็ยกระดับจากเซียนปฐพีผู้ต่ำต้อยไปถึงระดับที่เกือบจะเทียบเท่าเซียนสวรรค์ขั้นกลาง!
คำพูดของจื่ออวี่ติดค้างอยู่กลางประโยค จุกอยู่ในลำคอ กลืนไม่ลงคายไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้าง คางห้อยราวกับหลุดออกจากเบ้า มองหลินอวี้อย่างงุนงง
การเข้าสู่วิถีบู๊ด้วยการศึกษาเป็นหลักการบำเพ็ญที่สำนักต่าง ๆ เคารพนับถือ มีเพียงผู้ที่หยั่งถึงปัญญาอันยิ่งใหญ่ของปราชญ์โบราณเท่านั้น จึงจะอาศัยการรู้แจ้งที่ปัญญาเหล่านั้นนำพามา ก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิถีบู๊ได้
สำนักหมึกยึดประโยชน์ใช้สอยเป็นสำคัญ ศิษย์ในสำนักจึงเข้าสู่วิถีบู๊ด้วยการศึกษาได้ง่ายที่สุด
ส่วนการเข้าสู่วิถีด้วยการสังหารของสำนักหมึก ก็ไม่ใช่เรื่องยากเช่นกัน
เมื่อมองทั่วหล้าในบรรดาสำนักทั้งหลาย ก็มีเพียงศิษย์สำนักปราชญ์ที่เข้าสู่วิถีได้ช้าที่สุดและเห็นผลน้อยที่สุด ผู้คนต่างกล่าวว่าเป็นเพราะคำสอนที่ปราชญ์ขงจื๊อทิ้งไว้เข้าใจยากเกินไป ทั้งยังขาดกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่า จึงทำให้วิถีปราชญ์เสื่อมถอยลงอย่างทุกวันนี้
ผู้ที่หยั่งถึงปัญญาของปราชญ์โบราณ แล้วเลื่อนขั้นได้ทันทีเช่นนี้ ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ปีแล้วนับแต่มีคนปรากฏตัวขึ้น!
หรือว่า... คำพูดของหลินอวี้ต่างหากที่หยั่งถึงคำสอนของปรมาจารย์อย่างแท้จริง?
“หลายปีมานี้... หรือว่าข้าผิดมาตลอด? ข้าคิดว่าตนเองเข้าใจ ทั้งที่บิดเบือนคำสอนของปรมาจารย์มาตลอดอย่างนั้นหรือ?”
จื่ออวี่ถอยหลังอย่างโซเซไปสองก้าว ก่อนสะดุดล้มลงนั่งบนเก้าอี้ของอาจารย์ รู้สึกว่าทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง ได้แต่มองหลินอวี้อย่างเหม่อลอย
พลังของเขาไม่นับว่าแข็งแกร่งนัก อยู่เพียงขั้นไท่อี่ช่วงกลางเท่านั้น แต่ก็ไม่ถึงกับตาฝ้าฟางจนแยกขั้นพลังของหลินอวี้ไม่ออก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลินอวี้เข้าสู่ขั้นเซียนสวรรค์แล้ว
นี่คือหลักฐานชัดเจนว่าหลินอวี้พูดถูก
เมื่อเห็นอาจารย์ตกตะลึงจนพูดไม่ออก แล้วยังเห็นหลินอวี้ทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียนสวรรค์ในพริบตา ศิษย์น้องทั้งหลายที่อยู่ในโถงต่างอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว พากันกรูเข้ามาล้อมหลินอวี้และถามโน่นถามนี่เสียงเซ็งแซ่
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่! ถ้าเป็นอย่างที่ท่านว่า ปรมาจารย์ผู้ล่วงลับก็เป็นยอดฝีมือเหนือชั้นจริง ๆ หรือ?”
“ถ้าไม่ใช่ แล้วคำที่ผู้คนพูดกันว่า ‘ขงจื๊อแข็งแกร่งมีพละกำลัง’ หมายถึงใครเล่า?”
หลอกต่อ
“สมัยที่ปรมาจารย์ผู้ล่วงลับยังอยู่ แผ่นดินเป็นยุคชุนชิว พอท่านจากไป แผ่นดินก็กลายเป็นยุครณรัฐ!”
“หากปรมาจารย์ผู้ล่วงลับไม่ได้มีอำนาจสะเทือนสี่ทิศ ทำให้สำนักทั้งหลายก้มหัวลงยอมเป็นขุนนาง จะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หลอกต่อไปอีก
หลินอวี้กวาดตามองศิษย์น้องที่ถูกหลอกจนดวงตาเป็นประกายรอบตัว ขณะเพลิดเพลินกับการถูกห้อมล้อมราวกับดวงดาวล้อมจันทรา ในใจก็อดเสียดายไม่ได้
“ดูท่าภารกิจมือใหม่นี้จะได้ผลแค่ครั้งเดียว วันนี้คงต้องพอแค่นี้แล้ว”
ระบบไม่มอบรางวัลอะไรให้อีกแล้ว ต่อให้หลอกต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ เมื่อไม่มีรางวัล ก็ไม่มีเหตุผลต้องออกหน้าอีก
หลังรับคำยกยอจากศิษย์น้องอยู่สองสามประโยค หลินอวี้จึงเดินแหวกฝูงชนไปหาจื่ออวี่ที่ยังมีแววตาเหม่อลอย แล้วประสานหมัดคารวะเขา
“ท่านอาจารย์ ความรู้ตื้นเขินของศิษย์ พอจะนับว่าเข้าท่าอยู่บ้างหรือไม่?”
“...เจ้าทำได้ดี ดีมาก...”
จื่ออวี่เงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เอ่ยออกมาอย่างหมดแรงเพียงไม่กี่คำ
“วันนี้เจ้าหยั่งถึงคำสอนของปรมาจารย์ผู้ล่วงลับ และเข้าสู่วิถีได้สำเร็จ นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปฉลองกับศิษย์น้องทั้งหลายเถิด ข้า... จะไปจดบันทึกเรื่องที่เจ้าพูดไว้...”
จื่ออวี่ลุกขึ้นด้วยสีหน้าเลื่อนลอย ก่อนเดินโซเซออกไปนอกประตู
ในฐานะผู้ดูแลกิจการของสำนักปราชญ์ เขาไม่อาจหยั่งถึงคำสอนที่ค้างคาใจมานานหลายปี แต่ศิษย์คนหนึ่งกลับกล่าวเพียงประโยคเดียวก็เปิดเผยความกระจ่างได้ นอกจากจะถูกกระทบกระเทือนแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในใจเขายังเป็นความเข้าใจแจ่มแจ้ง
ที่แท้ไม่ว่าจะเป็นผู้คนทั่วไปหรือตัวเขาเอง ต่างก็บิดเบือนคำสอนของปรมาจารย์ผู้ล่วงลับทั้งสิ้น...
เมื่อปรมาจารย์ผู้ล่วงลับยังอยู่ แผ่นดินก็เป็นยุคชุนชิว
พอท่านจากไป แผ่นดินก็กลายเป็นยุครณรัฐ
ช่างเป็นเหตุผลง่าย ๆ เพียงนี้... หลายปีมานี้เขากลับไม่เคยหยั่งถึงเลย!
น่าขัน... น่าเสียดาย...
อาจารย์เพิ่งก้าวพ้นประตู โถงบรรยายก็พลันอื้ออึงขึ้นมาทันที ศิษย์น้องที่ก่อนหน้านี้ยังเก็บอาการ ต่างพากันเลียนแบบหลินอวี้ หวังอาศัยคำชี้แนะของเขาเพื่อให้ตนก้าวหน้าขึ้น
หลินอวี้ไม่ได้ห้าม เพียงมองศิษย์น้องทั้งหลายทดลองด้วยความสนใจ
พลังที่เขาได้รับมาจากระบบ ไม่รู้ว่าความเข้าใจและการรู้แจ้งเช่นนี้จะได้ผลกับคนอื่นในวิถีปราชญ์หรือไม่
หากได้ผล การฟื้นฟูวิถีปราชญ์ก็คงไม่ยากนัก!
เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ศิษย์น้องที่ลองทำสมาธิเพื่อหยั่งถึงความเข้าใจนี้ส่วนใหญ่ก็ทยอยตื่นขึ้น
“ได้ผลจริงด้วย! พลังบำเพ็ญของข้าก้าวหน้าแล้ว!”
“ข้าก็เหมือนกัน! อีกแค่ก้าวเดียวก็จะถึงเซียนปฐพีขั้นกลางแล้ว!”
ศิษย์น้องทั้งหลายพากันยินดีจนหน้าบาน หลินอวี้กลับเม้มปากอย่างผิดหวังอยู่บ้าง
“ดูท่าหลังจากข้าเปิดเผยความหมายแล้ว ให้คนอื่นหยั่งรู้ต่อ ผลที่ได้จะด้อยลงมาก”
“แต่ก็ช่างเถิด มีดีกว่าไม่มี”
หลินอวี้แอบหัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเตรียมจากไป
โลกใบนี้ ระบบที่เขาได้รับ เรื่องราวเกี่ยวกับร่างกายนี้ รวมถึงเส้นทางในวันหน้า ยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาต้องตรวจสอบ
“ศิษย์พี่ รอก่อน!”
ศิษย์น้องทั้งหลายรีบกรูกันเข้ามารั้งเขาไว้ แทบอยากจะเอาหน้าแนบเข้าไปถามหลินอวี้ว่า ยังมีความเข้าใจอื่นอีกหรือไม่
แต่หลินอวี้เพียงโบกมือ แหวกฝูงชน แล้วก้าวเดินจากไป
ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะขณะหันกลับมา “การบำเพ็ญไม่อาจสำเร็จได้ในวันเดียว ค่อย ๆ ฝึกไปเถิด ตอนนี้พวกเจ้ายังบริสุทธิ์ไม่พอ”