เที่ยงวัน
หมู่บ้านหลิ่วซู่โกว กองบัญชาการชั่วคราว
ภายในลานบ้าน โจวเทียนหยางกับหลี่อวิ๋นหลงนั่งยองอยู่บนแท่นหิน
แต่ละคนถือโจ๊กข้าวโพดคนละชาม
ในมือยังมีผักดองก้อนดำปี๋อยู่สองสามชิ้น กินกันเสียงซู้ดซ้าด
โจ๊กข้าวโพดข้นจนปักตะเกียบตั้งไว้ได้
ชาวบ้านในหมู่บ้านตั้งใจเติมแป้งข้าวโพดลงไปอีกกำมือแล้วต้มให้
พวกทหารที่อยู่ในห้องก็ได้เหมือนกัน คนละชามเป็นโจ๊กข้นกับผักดองหนึ่งชิ้น
ในยุคนี้ นับว่าเป็นอาหารชั้นดีแล้ว
หลี่อวิ๋นหลงซดโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย
เขากินข้าวแบบนี้มาตลอด กวาดเรียบในพริบตา เพียงไม่กี่คำโจ๊กหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง
เขาวางชามลงกับพื้น ล้วงกล่องบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบบุหรี่มาคาบไว้
ขีดไม้ขีดจุดไฟ แล้วหรี่ตาพ่นควันออกมาคำหนึ่ง
“เจ้าหนูโจว เจ้าคิดว่าหน่วยลาดตระเวนญี่ปุ่นจะมาวันนี้หรือไม่?”
โจวเทียนหยางค่อย ๆ ดื่มโจ๊กอย่างไม่เร่งรีบ
จังหวะการกินของเขาต่างจากหลี่อวิ๋นหลงอย่างสิ้นเชิง ไม่รีบร้อน ค่อย ๆ จิบทีละคำ
ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรสจากขุนเขา
แต่ความจริงก็แค่โจ๊กข้าวโพดชามหนึ่ง ไม่มีแม้แต่น้ำมันสักหยด
“ท่านไม่ได้ส่งคนไปสืบแล้วหรือ?”
“รอทหารลาดตระเวนกลับมาก็รู้เอง”
หลี่อวิ๋นหลงฮึเสียงหนึ่ง
บุหรี่คาบอยู่ตรงมุมปาก วาบสว่างสลับมืด
“ข้าส่งคนออกไปสามคน ให้ลัดเลาะไปตามสองข้างทางหลวง ตามหลักแล้วก็น่าจะกลับมาได้แล้ว”
สิ้นเสียง
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากนอกลาน
ทหารคนหนึ่งพุ่งเข้ามา หอบหายใจจนตัวโยน เม็ดเหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามแก้ม
เครื่องแบบทหารมีรอยหนามเกี่ยวขาดหลายแห่ง ขากางเกงเปื้อนดินเหลืองเต็มไปหมด
“รายงาน!”
หลี่อวิ๋นหลงผุดลุกขึ้นทันที บุหรี่แทบหล่นจากมุมปาก
“ว่ามา!”
ทหารลาดตระเวนยืนตรงทำความเคารพ ก่อนจะปาดเหงื่อ
เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะวิ่งมาอย่างเร่งรีบ
“ท่านผู้บังคับกองพัน ท่านผู้บังคับกองพันโจว!”
“พวกเราพบกองกำลังญี่ปุ่น ห่างจากฝั่งตะวันออกของช่องเขาเฮยเฟิงราว 5 กิโลเมตร!”