ทหารญี่ปุ่นหนึ่งกองร้อย
กำลังพลมากกว่า 200 นาย พร้อมอาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน
ฝ่ายเราก็มีกำลังพลมากกว่า 200 นายเหมือนกัน
แต่ยุทโธปกรณ์ด้อยกว่ากันมาก
ถึงจะได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศและความไม่ทันตั้งตัว
แต่หากการรบไม่ราบรื่นจนถูกพวกญี่ปุ่นยื้อไว้ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด
หลี่อวิ๋นหลงย่อตัวลง หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาวาดแผนผังบนพื้น
“พวกเราไปดูภูมิประเทศที่ช่องเขาเฮยเฟิงมาแล้ว ร่องเขายาวไม่มาก ประมาณ 300 เมตร ทั้งสองข้างเป็นเนินลาด”
“เราจะตั้งแนวซุ่มโจมตีบนเนินทั้งสองฝั่ง ให้เกิดแนวการยิงไขว้กัน”
เขาใช้กิ่งไม้จิ้มพื้นสองสามครั้ง
“ถ้ากองร้อยญี่ปุ่นเข้ามาในวงซุ่มโจมตี ขบวนของพวกมันต้องยืดยาวแน่”
“หน่วยลาดตระเวนจะนำหน้าเข้าปากร่องเขา ตรงกลางเป็นขบวนรถ ส่วนท้ายเป็นหน่วยคุ้มกัน”
“จัดกำลังแบบนี้ ขบวนทั้งหมดอาจยาวถึง 400-500 เมตร”
โจวเทียนหยางย่อตัวลงด้วย แล้วรับกิ่งไม้ไปขีดเสริมบนพื้น
“จุดยิงในแนวซุ่มโจมตีต้องมุ่งเล่นงานระบบบัญชาการกับอาวุธหนักของกองร้อยญี่ปุ่น”
“เป้าหมายหลักคือผู้บังคับบัญชา พลปืนกล และพลเครื่องยิงลูกระเบิด”
“แค่จัดการพวกนี้ได้ พวกญี่ปุ่นก็จะตกอยู่ในความโกลาหล”
“จัดการน่ะง่าย แต่ประเด็นคือจะจัดการยังไง”
หลี่อวิ๋นหลงขมวดคิ้วจนเป็นปม
“ปืนของเราห่วยเกินไป ปืนฮั่นหยางยิงได้ไกลสุดแค่ 300-400 เมตร แถมความแม่นยำก็ไม่พอ”
“ถ้าจะยิงผู้บังคับบัญชากับจุดยิงของพวกญี่ปุ่นให้แม่นตั้งแต่เริ่มซุ่มโจมตี มันยากเกินไป”
โจวเทียนหยางวางกิ่งไม้แล้วลุกขึ้น
เขาเดินไปยังมุมลาน หยิบวัตถุทรงยาวที่ห่อด้วยผ้าเก่าขึ้นมา
หลี่อวิ๋นหลงมองเขาอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าจะทำอะไร
โจวเทียนหยางแกะห่อผ้า เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
ปืนยาวหนึ่งกระบอก
แต่ไม่ใช่ปืนยาวธรรมดา
หลี่อวิ๋นหลงเบิกตากว้างทันที
เขาวางกิ่งไม้แล้วลุกขึ้น
เดินไปหาโจวเทียนหยาง จ้องปืนกระบอกนั้นเขม็ง