หยุนเจ๋อค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อตรวจสอบดูก็พบว่าพลังบำเพ็ญของตนบรรลุถึงขั้นมหาเซียนทองคำระยะกลางแล้ว ส่วนปรมาจารย์เต๋าเบื้องบนยังคงแสดงธรรมอยู่
ทว่าขณะนี้กำลังแสดงธรรมเกี่ยวกับขั้นมหาเซียนทองคำระยะปลาย นางฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย จึงได้แต่หลับตาอาศัยกลิ่นอายแห่งเต๋าช่วยให้พลังบำเพ็ญมั่นคงขึ้น ไข่มุกโกลาหลในทะเลจิตยังคงบันทึกทุกสิ่งอย่างขยันขันแข็ง
เมื่อการแสดงธรรมสิ้นสุดลง สามผู้บริสุทธิ์เป็นกลุ่มแรกที่เข้าสู่ช่วงสูงสุดของขั้นมหาเซียนทองคำ ต่อมาคือหนี่ว์วา เจี่ยอิ่นและจุ่นถีก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน
เพียงเท่านี้ก็เห็นได้แล้วว่าพรสวรรค์ของแต่ละคนแตกต่างกันเพียงใด บรรพชนแม่มดทั้งสิบสองที่อยู่ด้านหลัง นอกจากโฮ่วถู่ซึ่งยังคงฝืนตั้งใจฟัง ที่เหลือล้วนง่วงงุนแทบจะผล็อยหลับ พวกเขาไม่มีญาณ จะฟังเข้าใจได้อย่างไรกัน!
การแสดงธรรมยาวนานนับหมื่นปีในตำหนักจื่อเซียวปิดฉากลง กลิ่นอายหลักธรรมแห่งมหาเซียนยังคงอบอวลใต้ยอดฟ้า มหาเซียนสามพันคนนั่งสงบนิ่งบนเบาะกลม ต่างยังคงดื่มด่ำกับมหาวิถีอันไร้ขอบเขต
ภายในตำหนักเต็มไปด้วยกลิ่นอายเซียนอันหนักแน่น เสียงแห่งเต๋าค่อย ๆ สงบลง หงจวินนั่งขัดสมาธิบนแท่นบัว สายตาเย็นชาไล่มองสรรพชีวิตทั่วหล้า
มหาภัยพิบัติมังกรกับหงส์เพิ่งสิ้นสุด วิถีเทพแห่งโลกบรรพกาลเสื่อมถอย วิถีเซียนกระจัดกระจาย เหล่าเซียนไร้ผู้ปกครอง การบำเพ็ญไร้ระเบียบ ต่างล่องลอยอยู่ระหว่างฟ้าดิน ไม่มีผู้ใดจัดระเบียบกฎเกณฑ์
หลังความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแห่งเต๋าอันกังวานของปรมาจารย์เต๋าก็ดังขึ้นอีกครั้งในตำหนักจื่อเซียว สะเทือนไปทั่วฟ้าดินทั้งเก้าชั้น:
“โลกบรรพกาลเพิ่งสงบ วิถีเซียนยังสับสนวุ่นวาย สรรพชีวิตแสวงหาวิถีโดยไร้ระเบียบ วิถีสวรรค์กำหนดหยินหยางอย่างมีลำดับ แบ่งแยกฟ้าดินตามตำแหน่ง วันนี้เราจะแต่งตั้งประมุขแห่งเซียน กำหนดกฎเกณฑ์แห่งวิถีเซียนไปชั่วหมื่นยุค”
สิ้นคำกล่าว ทั้งตำหนักพลันเงียบกริบ
มหาเซียนแต่กำเนิดทุกคนพากันเงยหน้า กลั้นหายใจตั้งใจฟัง ต่างรู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่กำหนดโครงสร้างวิถีเซียนแห่งโลกบรรพกาล
หงจวินกวาดตามองผู้คนในตำหนักอย่างช้า ๆ ก่อนสายตาจะหยุดลงที่คนสองคน—
ทางซ้าย ตงหวังกงยืนตระหง่านดุจสนเขา รอบกายมีปราณปฐมกำเนิดบริสุทธิ์หยางอันยิ่งใหญ่เที่ยงธรรม รากฐานแห่งการบำเพ็ญเหนือกว่าเซียนชายทั้งปวง
ทางขวา ราชินีแม่แห่งทิศตะวันตกสงบนิ่งดุจจันทราสว่างเหนือคุนหลุน ภายในกายสถิตต้นกำเนิดบริสุทธิ์หยินแต่กำเนิด กลิ่นอายสง่างามสูงส่ง เป็นผู้ดูแลปฐพีแห่งพลังหยิน
เมื่อเสียงของปรมาจารย์เต๋าดังขึ้น พระบัญชาก็อาศัยกระแสแห่งวิถีสวรรค์ประทานลงมา:
“ตงหวังกง เจ้าถือกำเนิดจากปราณแรกเริ่มบริสุทธิ์หยางแห่งฟ้าดิน เป็นผู้สืบทอดสายหยางโดยชอบธรรม รากฐานแห่งเต๋าสูงส่งเที่ยงตรง บัดนี้เรารับบัญชาจากวิถีสวรรค์ แต่งตั้งเจ้าเป็นประมุขเซียนชายแห่งโลกบรรพกาล ปกครองเซียนชายทั่วหล้า ดูแลทะเบียนเซียนชายทั้งสามภพ การเลื่อนตำแหน่งและลำดับขั้น ตลอดจนกฎเกณฑ์แห่งการบำเพ็ญ”
วิถีสวรรค์กึกก้อง กลิ่นอายแห่งเต๋าสีทองโปรยลงมาจากยอดฟ้า หลั่งไหลเข้าสู่ร่างตงหวังกงจนหมดสิ้น
หงจวินยกมือขึ้น ไม้เท้าหัวมังกรเก่าแก่หนักแน่นเล่มหนึ่งปรากฏลอยอยู่กลางอากาศ ลวดลายมังกรเลื้อยพัน กลิ่นอายแห่งเต๋าแผ่พลังน่าเกรงขาม เป็นของวิเศษแต่กำเนิดที่ใช้กดข่มวิถีเซียน:
“เราประทานไม้เท้าหัวมังกรให้เจ้า ใช้ดูแลบทลงโทษแห่งวิถีเซียน สยบเซียนผู้ใต้ปกครองที่ไม่ยอมเชื่อฟัง ตรวจสอบความประพฤติของเซียนชายทั่วหล้า ผู้ใดฝ่าฝืนกฎ สามารถลงโทษด้วยไม้เท้าจนพลังเต๋าพิการ และประหารก่อนแล้วค่อยรายงานได้”
แสงทองทั่วกายตงหวังกงเจิดจ้าขึ้น โชคชะตาอันกว้างใหญ่ไพศาลจากทั่วสารทิศหลั่งไหลมารวมกัน พลังบำเพ็ญของเขาราวกับกำลังจะทะลวงขั้น เขาก้มกราบอย่างนอบน้อม น้ำเสียงขึงขังดุจระฆัง:
“ศิษย์น้อมรับพระบัญชาแห่งวิถีสวรรค์ จะปฏิบัติตามคำสั่งของปรมาจารย์เต๋าอย่างเคร่งครัด จัดระเบียบวิถีเซียนให้เรียบร้อย ไม่ทำให้วิถีสวรรค์ผิดหวัง!”
จากนั้นสายตาของปรมาจารย์เต๋าก็เลื่อนไปยังราชินีแม่แห่งทิศตะวันตก เสียงแห่งเต๋าดังขึ้นอีกครั้ง:
“ราชินีแม่แห่งทิศตะวันตก เจ้าถือกำเนิดจากปราณแรกเริ่มบริสุทธิ์หยินแห่งฟ้าดิน เป็นผู้สืบทอดสายหยินโดยชอบธรรม มีคุณธรรมดุจปฐพีโอบอุ้มสรรพสิ่ง บัดนี้เรารับบัญชาจากวิถีสวรรค์ แต่งตั้งเจ้าเป็นประมุขเซียนหญิงแห่งโลกบรรพกาล ปกครองเซียนหญิงทั่วหล้า ดูแลทะเบียนเซียนหญิงทั้งสามภพ กฎเกณฑ์การบำเพ็ญ ลำดับตำแหน่งและขั้นฐานะ”
แสงจันทร์อันบริสุทธิ์โปรยลงมาจากทั่วฟ้า กลิ่นอายแห่งเต๋านุ่มนวลชุ่มชื่นโอบล้อมร่างราชินีแม่แห่งทิศตะวันตก พลังต้นกำเนิดแห่งคุนหลุนตื่นขึ้นและยกระดับอย่างสมบูรณ์
หงจวินยังประทานของวิเศษธาตุน้ำแต่กำเนิดและตราประทับแห่งเต๋าเหยาฉือให้ อำนาจของนางเป็นที่ประจักษ์ชัด:
“เราประทานตราประทับแห่งเหยาฉือให้เจ้า เพื่อดูแลสถานที่บำเพ็ญของเซียนหญิงทั่วหล้า กำหนดลำดับสูงต่ำของเซียนหญิงและควบคุมข้อห้ามในการบำเพ็ญ ให้คงอยู่ชั่วหมื่นยุค”
ราชินีแม่แห่งทิศตะวันตกยอบกายคารวะอย่างนอบน้อม กิริยาสง่างามเรียบร้อย:
“ศิษย์น้อมรับพระบัญชา จะรักษาระเบียบแห่งวิถีเซียนและปกครองหมู่เซียนฝ่ายหยิน”
ตำแหน่งแห่งวิถีสวรรค์ทั้งสองประการได้รับการกำหนดอย่างสมบูรณ์ หนึ่งหยางหนึ่งหยิน หนึ่งฟ้าหนึ่งดิน แบ่งกันปกครองเซียนผู้ชอบธรรมทั้งหมดในโลกบรรพกาล
นับแต่นี้ กฎใหม่แห่งฟ้าดินมีดังนี้:
บุรุษใดในโลกมนุษย์บรรลุวิถีและขึ้นเป็นเซียน ต้องไปคารวะตงหวังกงก่อน ลงทะเบียนในทำเนียบเซียน จึงจะถือเป็นเซียนผู้ชอบธรรม
สตรีใดในโลกมนุษย์หยั่งรู้วิถีและเหินทะยานขึ้นสวรรค์ ต้องไปเข้าเฝ้าราชินีแม่แห่งทิศตะวันตกก่อน ลงชื่อไว้ที่เหยาฉือ จึงจะเป็นเซียนแท้
ภายในตำหนักจื่อเซียว กระแสใต้น้ำพลุ่งพล่าน มหาเซียนนับไม่ถ้วนต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป
สามผู้บริสุทธิ์มีสีหน้าเรียบเฉย เข้าใจชะตาที่วิถีสวรรค์กำหนดไว้แจ่มชัดอยู่ก่อนแล้ว หนี่ว์วามีแสงใสวาวอยู่ในดวงตา ยอมรับระเบียบครั้งนี้โดยไม่กล่าวคัดค้าน เจี่ยอิ่นและจุ่นถีก้มหน้าประนมมือ ไม่แก่งแย่งไม่ก่อกวน
มีเพียงสองจักรพรรดิแห่งดวงอาทิตย์—ตี้จวิ้นกับไท่อี้ ที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
ทั้งสองเพิ่งจากดวงอาทิตย์มา ตั้งใจจะควบคุมระเบียบของเผ่าพันธุ์ทั้งหลายในฟ้าดิน คิดว่าตนจะปกครองทุกสิ่งในฟ้าดินได้ แต่วันนี้ปรมาจารย์เต๋ากลับตั้งระบบวิถีเซียนขึ้นมาโดยไม่คาดคิด ทั้งยังแบ่งการปกครองประมุขเซียนชายและหญิงออกจากกัน เท่ากับตัดสิทธิ์ควบคุมเผ่าพันธุ์เซียนไปโดยตรง
คุนเผิงและเหล่าเทพปีศาจแต่กำเนิดก็หวาดระแวงอยู่ในใจเช่นกัน พวกเขาล้วนเป็นผู้เป็นเลิศที่สวรรค์โปรดปราน ใครเล่าจะทนได้หากมีคนอยู่เหนือหัวตน
ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งข้อสงสัยต่อพระบัญชาของปรมาจารย์เต๋า แม้ในใจจะไม่ยินยอม ก็ทำได้เพียงข่มความคิดนับหมื่นไว้ ก้มหน้ารับกฎที่วิถีสวรรค์กำหนด
หงจวินทอดสายตามองทั่วตำหนัก กล่าวปิดท้ายอย่างเย็นชา:
“นับแต่นี้ วิถีเซียนมีระเบียบ แบ่งลำดับสูงต่ำ การบำเพ็ญมีกฎเกณฑ์ พวกเจ้าจงหยั่งรู้วิถีให้ดีและดำเนินไปตามกาลฟ้า”
กล่าวจบ กลิ่นอายแห่งเต๋าบนแท่นบัวก็สงบลง การแสดงธรรมครั้งแรกในตำหนักจื่อเซียวปิดฉากอย่างสมบูรณ์ โครงสร้างแห่งวิถีเซียนในโลกบรรพกาลที่จะดำรงไปชั่วหมื่นยุคก็ได้ข้อยุตินับแต่นี้
“การแสดงธรรมครั้งหน้าจะมีขึ้นในอีก 3,000 ปี” หงจวินไม่สนใจเสียงรั้งของทุกคน ร่างทั้งร่างสลายไปดุจควันบาง
สามผู้บริสุทธิ์รู้สึกถึงบางสิ่ง จึงเตรียมตัวกลับไปยังเขาคุนหลุนเพื่อเข้าฌานเป็นกลุ่มแรก ทันใดนั้นหยวนสื่อก็หยุดฝีเท้า
หยุนเจ๋อเงยใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นอย่างฉงน “ท่านอารอง เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของเด็กสาวก็หดเล็กลงกลายเป็นร่างดอกบัว จากนั้นหยวนสื่อก็ใช้พลังดึงนางเข้ามาไว้กลางฝ่ามือ
หยุนเจ๋อพยายามขัดขืน แต่ได้ยินหยวนสื่อแค่นเสียงเย็นชา นางจึงทำได้เพียงอยู่นิ่ง ๆ ในมือของท่านอารอง ทงเทียนเห็นดอกบัวน้อยที่น่าสงสารก็เดือดดาลขึ้นมาทันที คิดจะช่วยศิษย์หลานให้พ้นจากความทุกข์ยาก
“พี่รอง ท่านทำเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
หยวนสื่อขยับมือขวาเบา ๆ ดอกบัวน้อยในฝ่ามือก็แกว่งไปมาตามไปด้วย “ศิษย์หลานยังซุกซนเกินไป”
ไท่ชิงทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไว้ ก่อนถอนหายใจออกมา
“ศิษย์ของเจ้าซุกซน เจ้านั่นแหละ ตอนฟังธรรมไปดึงแขนเสื้อของอาจารย์อาเจ้าทำไม?”
ทงเทียนรีบเบือนสายตาหนี ศิษย์หลานเล็กเอ๋ย อาจารย์อาสามของเจ้าก็อยากช่วย แต่ไร้กำลังจริง ๆ
หยุนเจ๋อโกรธจนแทบคลั่ง นางทำไปเพื่อป้องกันไม่ให้ท่านอารองไปดึงดูดความแค้นแท้ ๆ ช่างน่าโมโห! ทว่าภายนอกนางยังสงบนิ่งไม่ไหวติง ไม่กล้าไปแหย่หนวดเสือของมหาเทพหยวนสื่อแม้แต่น้อย
หยวนสื่อเก็บดอกบัวน้อยเข้าไปในแขนเสื้อ จากนั้นสามผู้บริสุทธิ์ก็เหินไปยังคุนหลุน ทันทีที่กลับถึงคุนหลุน ทั้งสามก็เริ่มเข้าฌานหยั่งรู้วิถี
วันหนึ่ง หยุนเจ๋อที่เบื่อหน่ายจนไม่รู้จะทำสิ่งใด สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ก่อนกลับเข้าไปในถ้ำพำนัก ไข่มุกโกลาหลในทะเลจิตส่งคลื่นไหวสะเทือนแผ่วเบา ถึงเวลาแล้ว
ถูกต้อง นับตั้งแต่พบว่ามีไข่มุกโกลาหลอยู่ในทะเลจิต หยุนเจ๋อก็เตรียมพร้อมจะติดตามไข่มุกโกลาหลไปยังโลกสามพันใบ เพื่อข้ามภพและสะสมบุญกุศล การพิสูจน์มรรคด้วยกฎเกณฑ์นั้นยากยิ่ง แม้แต่มหาเทพผานกู่ยังล้มเหลว
การตัดสามศพเพื่อบรรลุเป็นเซียนนั้นมีเรื่องราวลึกล้ำเกินหยั่งถึง นิยายบนดาวสีน้ำเงินบางเรื่องกล่าวว่า การตัดสามศพจำเป็นต้องใช้ของวิเศษแต่กำเนิดที่มีต้นกำเนิดเดียวกันมาตัดศพ จึงจะพิสูจน์มรรคได้สำเร็จ
หยุนเจ๋อคิดว่าของที่เข้าเงื่อนไขมีเพียงบัวทองคำสิบสองกลีบ บัวแดงสิบสองกลีบ และบัวดำสิบสองกลีบ แต่ของวิเศษเหล่านี้รวบรวมให้ครบได้ยากยิ่ง ไม่ว่าข้อคาดเดาของคนรุ่นหลังบนดาวสีน้ำเงินจะถูกต้องสักเพียงใด เพื่ออนาคตของตน นางตัดสินใจมุ่งเน้นการบรรลุเป็นเซียนด้วยบุญกุศล ส่วนการตัดสามศพเป็นเพียงหนทางเสริม
แม้การบรรลุเป็นเซียนด้วยบุญกุศลอาจด้อยกว่าวิธีอื่น แต่การเป็นคนไม่ควรทะเยอทะยานเกินตัว รอให้นางบรรลุเป็นเซียนก่อนแล้วค่อยตัดสามศพต่อไปก็ยังได้
พลังบำเพ็ญของหยุนเจ๋อบรรลุถึงขั้นมหาเซียนทองคำระยะกลางแล้ว โลกใบเล็กสามพันใบอื่น ๆ ย่อมไม่อาจรองรับร่างแท้ของนางได้ แม้จะกลับชาติมาเกิดด้วยวิญญาณ แต่โลกเทพมารอาจรักษาความทรงจำเอาไว้ได้ และอาศัยไข่มุกโกลาหลในทะเลจิตคำนวณเส้นชะตาที่กำหนดไว้เดิม
แต่ในโลกยุคปัจจุบันหรือโลกบำเพ็ญเซียน อาจไม่สามารถรองรับความทรงจำทั้งหมดของวิญญาณได้ ดังนั้นนางจะผนึกความทรงจำไว้ เมื่อไม่รู้ถึงการมีอยู่ของไข่มุกโกลาหล ก็ย่อมไม่อาจรู้เส้นชะตาที่กำหนดไว้
ไม่ว่าจะมีความทรงจำหรือไม่ เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ไข่มุกโกลาหลก็ยังพาวิญญาณหลบหนีไปได้ ไม่ต้องกังวลว่าวิถีสวรรค์ของโลกใบเล็กจะกลับคำ