บัวขาวชำระโลกในจักรวาลภาพยนตร์และซีรีส์

ตอนที่ 5 สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ 2

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ดี! ดี! บุตรของข้าคือเซียนสวรรค์ที่อายุน้อยที่สุดในใต้หล้า!” เทียนจวินไม่อาจข่มความภาคภูมิใจไว้ได้ หัวเราะอย่างเบิกบาน เขารีบห้ามธิดาที่กำลังจะเข้าไปทักทายพี่ชายทั้งหลาย แล้วเรียกราชาโอสถที่รอรับคำสั่งอยู่ข้าง ๆ ให้มาตรวจชีพจรหยุนเจ๋อ

“กราบทูลเทียนจวิน องค์หญิงมิได้บาดเจ็บ เพียงแต่พลังบำเพ็ญทั่วร่างยังต้องทำให้มั่นคงอีกสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

เทียนจวินรีบส่งหยุนเจ๋อกลับตำหนักหลิงเจ๋อ จากนั้นก็ส่งสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และปฐพีมาให้นับไม่ถ้วน

เทียนจวินสั่งให้คนส่งเทียบเชิญไปยังทุกขุมอำนาจทันที พร้อมแต่งตั้งหยุนเจ๋อเป็นองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ ข่าวนี้ทำให้ทั่วหล้าปั่นป่วนขึ้นมาในพริบตา

เผ่าปีก ฉิงชางบิดเบี้ยวสีหน้า “เด็กน้อยเทียนจวินมีคุณสมบัติอะไรถึงทำเช่นนี้ได้!”

ชิงชิว ไป๋จื่อซึ่งได้รับเทียบเชิญรับไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อคนจากเผ่าสวรรค์จากไป สีหน้าอ่อนโยนของเขาก็พลันแปรเปลี่ยน

ราชินีจิ้งจอกที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างริษยา “มังกรครามตัวนั้นกลับได้แต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทเสียแล้ว! แล้วเสี่ยวอู่ของบ้านเราจะทำอย่างไร? นางเป็นว่าที่พระชายารัชทายาทในอนาคตมิใช่หรือ?”

สีหน้าไป๋จื่อไม่น่ามอง “องค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ที่ถูกกำหนดไว้ยังไม่ถือกำเนิด เรายังมีโอกาส”

ในวันที่หยุนเจ๋อถือกำเนิด เขาก็คำนวณได้แล้วว่ามังกรครามตัวนี้จะเป็นตัวแปร ทว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ในตำหนักหลิงจิ้ง เขาจึงไม่มีทางได้สิ่งของติดตัวของหยุนเจ๋อมาใช้คำนวณเล่นงานนาง

งานเลี้ยงเริ่มขึ้น ผู้คนจากแทบทุกขุมอำนาจทั่วหล้าล้วนมาร่วมงาน รวมถึงเผ่ามารและเผ่าปีกที่ไม่ลงรอยกับเผ่าสวรรค์มาแต่ไหนแต่ไร

พวกเขาพินิจบุคคลสำคัญบนที่นั่งประธาน องค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ผู้เป็นเซียนสวรรค์วัยสองหมื่นปี แล้วลอบประเมินว่าเมื่อมีองค์รัชทายาทผู้นี้ สถานการณ์ทั่วหล้าในภายหน้าจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร

“เจ้าเป็นองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์หรือ? เหตุใดยังเป็นเด็กอยู่เลย!” เยี่ยนฉืออู้ ตัวแทนของเผ่ามาร เบ้ปากอย่างเบื่อหน่าย

เดิมทีเขายังคิดจะลองประมือกับองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ผู้นี้ แต่รูปลักษณ์ยังเป็นเพียงวัยหนุ่ม หากเอาชนะได้ก็คงไม่สมศักดิ์ศรี เนี่ยฉู่อิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ จับจ้องหยุนเจ๋อด้วยความสนใจ แววตาวูบไหวด้วยเล่ห์เหลี่ยม

ทุกคนต่างเฝ้าสังเกต รอดูว่าองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์จะรับมือกับการหยั่งเชิงและยั่วยุของเผ่ามารอย่างไร

บนที่นั่งประธาน หยุนเจ๋อสวมชุดองค์รัชทายาทสีขาวทองอันหรูหราประณีต แม้ไม่แสดงโทสะก็ยังแผ่บารมีน่าเกรงขามจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ดวงตาสีอ่อนดุจแก้วผลึกเพียงเหลือบมองเยี่ยนฉืออู้แวบหนึ่ง

“ปัง!”

เยี่ยนฉืออู้ที่เมื่อครู่ยังโอหังลำพอง พลันถูกกดลงกับพื้นในทันที พลังวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ของหยุนเจ๋อพันรัดร่างเขาแน่น

พลังวิญญาณของบัวขาวชำระโลกมีจุดเด่นที่สุดคือชำระล้างมลทินทุกชนิด พลังใดที่แตกต่างจากตัวนางล้วนถือเป็นมลทินได้ทั้งสิ้น

ไอปีศาจสีดำแผ่ซ่านจากทั่วร่างเยี่ยนฉืออู้ ก่อนถูกพลังวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ชำระล้างไปอย่างต่อเนื่อง เขารู้สึกว่าพลังบำเพ็ญของตนกำลังลดลงไม่หยุด

ความเจ็บปวดจากการถูกดึงไอปีศาจออกมาชำระล้างอย่างฝืนบังคับทำให้เขาพูดไม่ออก กระทั่งร้องขอชีวิตยังทำไม่ได้

เนี่ยฉู่อิ๋นที่เดิมตั้งใจจะดูเรื่องสนุกนั่งไม่ติดแล้ว แม้เยี่ยนฉืออู้จะโง่เขลา แต่อย่างไรก็เป็นถึงจอมมารชิงแห่งเผ่ามาร

“องค์รัชทายาท โปรดหยุดมือและไว้ชีวิตจอมมารชิงด้วยเถิด เขาเพียงพลั้งปากไปชั่วครู่ มิได้มีเจตนาร้าย”

ซางจี๋ซึ่งอัดอั้นโทสะอยู่เต็มอกหัวเราะเย็นชา “พลั้งปากหรือ? ข้าว่าพวกเผ่ามารดูแคลนองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ของเรา ดูแคลนเผ่าสวรรค์ของเราต่างหาก!”

เจ๋อเหยียนยิ้มบาง “เฮ้อ เมื่อผ่อนปรนแก่ผู้อื่นได้ก็ควรผ่อนปรน มังกรน้อย คนเขาก็แค่พูดเล่นเท่านั้น”

เทียนจวินบนที่นั่งประธานแทบกระอักเลือดเพราะคำพูดของเจ๋อเหยียน แม้แต่จักรพรรดิตงหัวที่อยู่ข้าง ๆ ยังลืมตาขึ้น กวาดมองเจ๋อเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า

ประมุขเผ่าต่าง ๆ ของเผ่าสวรรค์ โดยเฉพาะราชามังกรแห่งสี่สมุทร ต่างยากจะปิดบังความขุ่นเคือง องค์รัชทายาทเป็นมังกรครามเก้าเล็บ! เป็นอนาคตของเผ่าสวรรค์!

แม้แต่ม่อหยวนที่พาศิษย์มาร่วมงานเลี้ยงยังตกตะลึงอยู่บ้าง เจ๋อเหยียนกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

สีหน้าหยุนเจ๋อไม่เปลี่ยน เพียงเพิ่มพลังวิญญาณที่ปล่อยออกมา สีหน้าเยี่ยนฉืออู้ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม

“องค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์อะไรกัน ก็มีดีแค่นี้เอง! คนเขาขอโทษแล้ว ยังจะรังแกไม่เลิกราอีกหรือ?”

สตรีผู้หนึ่งซึ่งมีรูปโฉมงดงามเย็นชา พลันเอ่ยขึ้น

ทุกคนหันไปตามเสียง ที่แท้ก็คือไป๋เฉี่ยน จักรพรรดินีแห่งชิงชิวผู้เลื่องชื่อนั่นเอง

นิ้วชี้ของหยุนเจ๋อขยับเล็กน้อย ไป๋เฉี่ยนซึ่งเมื่อครู่ยังกล่าววาจาโอหัง พลันถูกพลังวิญญาณสีขาวพันธนาการไว้กลางอากาศ เมื่อพลังวิญญาณรัดพันแน่นขึ้น ไป๋เฉี่ยนก็สัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณของตนถูกดึงออกมาชำระล้างอย่างฝืนบังคับ จึงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

“บังอาจ!”

“น่าชังนัก! เจ้ากล้าทำร้ายน้องสาวข้า!”

ชั่วขณะนั้น การโจมตีนับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังหยุนเจ๋อบนที่นั่งประธาน ทุกคนเบิกตากว้าง บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! นั่นคือองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ มังกรครามเก้าเล็บเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า!

เทียนจวินโกรธจนแทบถลน หยุนเจ๋อยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนฉีกมิติไปปรากฏตรงหน้าไป๋เฉี่ยนในพริบตา แล้วคว้าคอของนางไว้

การโจมตีทั้งหมดล้วนพลาดเป้า

“ไป๋จื่อ เจ้าบังอาจนัก! กล้าโจมตีองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ของข้า!”

เทียนจวินอ่อนแรงไปทั้งร่าง ทั้งหวาดผวาและขวัญเสีย เหลียนซ่งประคองเทียนจวินที่แทบยืนไม่ไหวด้วยสีหน้าบึ้งตึง ซางจี๋เดือดดาลจนชักกระบี่คู่กายออกมาแล้ว ส่วนหยางชั่วและเล่อซวีก็ยากจะระงับโทสะ

ประมุขเผ่าทั้งหมดของเผ่าสวรรค์ลุกขึ้นยืน ตั้งท่าเตรียมโจมตี

แม้แต่จักรพรรดิตงหัวก็ลุกขึ้น สีหน้าเย็นชา

“ไป๋จื่อ เจ้าคิดจะทำอะไร?”

จักรพรรดิตงหัวผู้สวมอาภรณ์สีม่วงและมีผมขาว ใบหน้าหล่อเหลา แผ่บารมีของผู้เป็นใหญ่ร่วมใต้หล้าออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ไป๋จื่อซึ่งคิดฉวยโอกาสสังหารตัวแปรเสียในความวุ่นวายพลันเปลี่ยนสีหน้า

“หึ! องค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ของเจ้าลงมือโจมตีจักรพรรดินีแห่งชิงชิวของข้าก่อน!”

เทียนจวินโกรธจนแทบระเบิด “ก็ไป๋เฉี่ยนแห่งชิงชิวของเจ้าด่าหยุนเจ๋อของข้าก่อนมิใช่หรือ? การสั่งสอนจอมมารชิงที่ปากพล่อยเกี่ยวอะไรกับชิงชิวของพวกเจ้า?

“ยิ่งไปกว่านั้น บุตรของข้าเพียงสั่งสอนเล็กน้อยเท่านั้น พวกชิงชิวกลับคิดสังหารองค์รัชทายาทเผ่าสวรรค์ของข้า! โดยเฉพาะเจ้า จักรพรรดิจิ้งจอก เมื่อครู่เจ้าทุ่มกำลังทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่!”

ไป๋จื่อกับคนตระกูลไป๋จงใจทำเช่นนี้จริง ๆ

ม่อหยวนไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป เขากับเหล่าศิษย์ที่อยู่เบื้องหลังล้วนลุกขึ้นยืน

“ไป๋จื่อ องค์รัชทายาทหยุนเจ๋อเป็นคนรุ่นหลังของเผ่ามังกร เจ้าคิดจะทำอะไร?”

เจ๋อเหยียนมีสีหน้างุนงง เรื่องราวพัฒนาไปถึงขั้นนี้ได้อย่างไรกัน หยุนเจ๋อเป็นมังกรครามเก้าเล็บ ทั้งยังมีโชคชะตาของเผ่ามังกรจำนวนมหาศาลติดตัว จะสังหารนางได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวบานปลายแล้ว เผ่าสวรรค์กับชิงชิวต่างเผชิญหน้ากัน เผ่าปีกก้มหน้าดูเรื่องสนุก ส่วนเผ่ามารปวดหัวจนแทบระเบิด เนี่ยฉู่อิ๋นหัวเราะเย็นชา ดีจริง ๆ เผ่ามารของพวกเขากลับกลายเป็นข้ออ้างให้ชิงชิวออกหน้า ไป๋จื่อสมกับเป็นจิ้งจอก เจ้าเล่ห์นัก!

“ช่วย...ช่วยข้าด้วย! ท่านพ่อ! ท่านแม่!”

มือขวาขาวผ่องของหยุนเจ๋อบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พลังวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์แปรสภาพเป็นโซ่ ลากแขนขาทั้งสี่ของไป๋เฉี่ยนให้ลอยขึ้น

ดูสิ นางพบอะไรเข้าแล้ว ในจิตวิญญาณของไป๋เฉี่ยนมีวิญญาณหงส์ขาวที่แตกสลายอยู่ดวงหนึ่ง

เดิมทีหยุนเจ๋อสงสัยว่าเหตุใดพลังวิญญาณของนางจึงไม่พบหนี้กรรมในตัวไป๋เฉี่ยน ทั้งที่หลายปีมานี้ไป๋เฉี่ยนก่อเรื่องชั่วร้ายไม่หยุด ที่แท้หนี้กรรมทั้งหมดถูกถ่ายโอนไปยังวิญญาณดวงนี้

น่าสนใจ

เดิมทีหยุนเจ๋อคิดจะสังหารไป๋เฉี่ยนโดยตรง ในฐานะสิ่งมีชีวิตยุคบรรพกาล ผู้แข็งแกร่งย่อมกลืนกินผู้อ่อนแอ ทว่านางกลับถูกกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็นพันธนาการไว้

แววรำคาญวูบผ่านดวงตาสีอ่อนของเด็กสาวผมขาว นางยกมือสะบัดออกไปทันที

“ปัง!”

ไป๋เฉี่ยนจักรพรรดินีผู้เพิ่งวางอำนาจบาตรใหญ่เมื่อครู่ ถูกตีจนคืนร่างเดิม กระแทกลงกับพื้น

เดิมทีนางก็ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเหตุและผลของคนเหล่านี้อยู่แล้ว นอกจากทำตามคำไหว้วานของเผ่ามังกรและสั่งสมบุญกุศล ใครใช้ให้มีคนชอบวิ่งเข้ามาหาเรื่องเองกันเล่า

วิญญาณหงส์ขาวดวงนั้นมีบุญกุศลจากการช่วยโลกติดตัว แต่กลับแบกรับหนี้กรรมมหาศาล นางไม่คิดจะเอาตัวเข้าไปพัวพันด้วย

หยุนเจ๋อมีใบหน้าศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมเมตตา ทว่าภายในกลับเย็นชา ไร้ความรู้สึกไม่ต่างจากอาจารย์ของนาง ไท่ชิงเหล่าจื่อ ผู้ดำเนินวิถีไร้การกระทำ

“จักรพรรดิตงหัว หยุนเจ๋อมีข้อสงสัย”

เด็กหนุ่มสาวเดินทอดน่องไปหาจักรพรรดิตงหัวอย่างสบายใจ มิได้ตระหนักเลยว่าตนเป็นหนึ่งในตัวเอกของเรื่องวุ่นวายนี้

ทั้งสองต่างมีผมขาว จักรพรรดิตงหัวเย็นเยียบและเคร่งขรึมดุจหิมะที่ไม่ละลายตลอดกาล

ส่วนหยุนเจ๋อกลับดูราวกับดอกบัวขาวบริสุทธิ์ไร้พิษภัย น่าเสียดายที่นอกจากผู้เป็นใหญ่ร่วมใต้หล้าตรงหน้าแล้ว ไม่มีใครมองเห็นความเย็นชาในแววตาของนาง สรรพสิ่งทั้งปวงล้วนไม่อาจแตะต้องจิตใจ

“เรื่องใดที่เจ้าสงสัย?” ตงหัวเลิกคิ้วอย่างสนใจ

“จักรพรรดิต้องมีบัญชาสวรรค์ติดตัว และผ่านทัณฑ์อัสนีแห่งตำแหน่งจักรพรรดิ ไม่ทราบว่าจิ้งจอกไป๋จื่อได้เป็นจักรพรรดิจิ้งจอกตั้งแต่เมื่อใด?”

ทันทีที่คำพูดจบลง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

ประหนึ่งเมฆหมอกถูกปัดเป่า เผยให้เห็นความจริง ใช่แล้ว ไป๋จื่อได้เป็นจักรพรรดิตั้งแต่เมื่อใดกัน?

สีหน้าตงหัวไม่เปลี่ยน ทว่ามือขวาในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นในพริบตา สายตาของเขาจับจ้องไป๋จื่อซึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “ไป๋จื่อ ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าได้ตั้งตนเป็นจักรพรรดิตั้งแต่เมื่อใด?”

ไป๋จื่อถูกบารมีที่ตงหัวจงใจปลดปล่อยออกมากดจนล้มลงกับพื้น

“จักรพรรดิ ไม่ใช่เช่นนั้น! คนอื่นต่างหากที่เล่าลือกัน ข้าไม่ได้ตั้งตนเป็นจักรพรรดิ!”

“จักรพรรดิตงหัว ข้ายังมีข้อสงสัยอีกข้อ” เสียงเย็นชารุกไล่ไม่หยุด

ทุกคนต่างหันมอง องค์รัชทายาทผู้สง่างามดุจเซียนผู้นี้ฆ่าคนโดยไม่ต้องเปื้อนเลือดจริง ๆ!

“ว่ามา”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป