หลี่ซือหยาพังทลายลงกะทันหัน
"ทำไมฉันถึงไปรักไอ้ขยะนั่นได้?!"
เสียงนั้นราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน
ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยอาการตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับถูกแทงใจดำ
"ที่ฉันรักคือผลประโยชน์ที่อยู่เบื้องหลังไอ้ขยะนั่นต่างหาก!"
"เกิดมาในตระกูลหลี่ ถ้ายังมัวติดอยู่กับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ก็มีแต่จะถูกขย้ำจนไม่เหลือแม้แต่ซาก!"
ว่างซียืนห่างออกไปสามก้าว มือข้างหนึ่งยังกำมีดสั้นเปื้อนเลือดไว้แน่น ส่วนอีกข้างกดอยู่บนหน้าไม้
หลี่ซือหยาพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเครื่องเล่นเทปที่ถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว กำลังกรอเสียงออกมาไม่หยุด
"คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าว่างเหยียนเป็นคนยังไง? คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเขาเลี้ยงตัวสำรองไว้ลับหลังตั้งกี่คน? คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเขาเอาเงินฉันไปทำตัวเป็นเศรษฐีข้างนอก วางมาดใหญ่โต ซื้อให้คนพวกนั้นเรียกเขาว่า ‘คุณชายว่าง’ น่ะ?"
"แต่ฉันจะทำยังไงได้! ตั้งแต่แรกพวกเขาก็จะทอดทิ้งฉันอยู่แล้ว แค่เพราะฉันเป็นผู้หญิง แค่เพราะฉันเป็นผู้หญิง!"
"แกไม่เข้าใจหรอก! ในตระกูลหลี่ ถ้าแกไม่กุมคอคนอื่นไว้ คนอื่นก็จะมากุมคอแก! ถ้าแกไม่เหยียบคนอื่นไว้ใต้เท้า คนอื่นก็จะมาเหยียบแก! ฉันทำมาตั้งกี่ปี? พยายามมาตั้งกี่ปี กว่าจะได้มายืนอยู่ในตำแหน่งนั้น? แกแค่พูดว่ารักเขามากก็ปฏิเสธอดีตของฉัน! ลบล้างความพยายามของฉัน! แกกำลังดูถูกฉัน!"
ว่างซียืนนิ่งฟังเงียบ ๆ
เธอยอมรับว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองถูกกระตุ้นขึ้นมาจริง ๆ
"ผลประโยชน์ที่อยู่เบื้องหลังไอ้ขยะนั่น"