ใต้แสงจันทร์ หลิงยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองบ้านเห็ดเงียบ ๆ
ดวงตาคู่นั้นไม่มีลูกตา มีแต่ความมืดมิดราวกับบ่อน้ำแห้งขอด
หนังศีรษะของว่างซีชาวาบขึ้นมาทันที
เธอไม่ทันคิด ยกมือขึ้นเตรียมเรียกรถฟักทอง
มือข้างหนึ่งของว่างซีจับกรอบประตูรถม้าไว้แล้ว ส่วนอีกข้างยังคลำหายาที่เตรียมไว้ใช้ในกระเป๋าสัมภาระ ในหัวเริ่มคำนวณความเสียหายไปแล้ว
ทั้งบ้านเห็ด เมล็ดพืชพวกนั้น รวมถึงแก่นผลึกที่ลงทุนไปกับกำแพงหนามไฟและปืนใหญ่เถาหนาม รวมกันแล้วเธอต้องขายอุปกรณ์เพิ่มอีกสามชิ้นให้เฟยลั่วซือถึงจะคืนทุน
แต่ชีวิตมีค่ามากกว่าเงิน
ชาติก่อนเธอก็เข้าใจเรื่องนี้ดี
เธอต้องรีบเผ่น
หนีไปให้ไกลที่สุด
ห้ามไปหาเรื่องตัวอันตรายแบบนี้เด็ดขาด!
จังหวะที่ว่างซีกำลังจะหย่อนเหรียญทองลงในปากฟักทองน้อย
เสียง «ป๊อบ» ก็ดังขึ้น
ราวกับเสียงจุกแชมเปญกระเด็นออกมา
ไอคอนช่องเก็บสัตว์เลี้ยงที่เป็นสีเทามานานพลันสว่างวาบ แล้วก้อนสิ่งมีชีวิตสีดำสลับขาวก็พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ตีลังกากลางอากาศ ก่อนขาสั้นจุ๊มปุ๊กทั้งสี่จะแตะพื้นอย่างเซถลา เกือบหน้าคะมำลงไปด้วยซ้ำ
เสี่ยวเฮย?
ว่างซีชะงักงัน
เสี่ยวเฮยตัวใหญ่ขึ้นจากเดิมทั้งรอบ ดูราวกับลูกฟุตบอลที่ถูกเป่าลมจนกลมปุ๊กปิ๊ก ขนฟูนุ่ม ลวดลายขาวดำชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่า ตรงที่ดำก็ดำสนิทราวกับหมึก ตรงที่ขาวก็ขาวราวหิมะ
ที่สะดุดตาที่สุดคือบนหัวของมัน ระหว่างหูกลมสองข้างมีเขาเล็ก ๆ งอกออกมา
สีดำ มีลายเกลียว ดูเหมือนเขาแกะจิ๋ว ยาวประมาณข้อแรกของนิ้วก้อยเท่านั้น เอนเอียงไปทางซ้าย ดูคล้ายยอดหน่อไม้ที่งอกเบี้ยว