บทที่ 13 ซื้อกระบี่
เลี้ยวผ่านหัวมุมไป อู๋โยวก็เห็นร้านนั้น
ประตูยังเปิดอยู่
ตัวอักษรบนป้ายเรียบง่ายมาก—มีแค่คำว่า “อุปกรณ์กีฬา” ตัวใหญ่สี่ตัว พื้นขาวตัวอักษรแดง สีแทบจะลอกหมดแล้ว แต่ประตูกระจกกลับเช็ดสะอาดเอี่ยม ด้านในเปิดไฟสว่าง มองเห็นของเต็มชั้นวางไปหมด
อู๋โยวผลักประตูเข้าไป
ร้านไม่ใหญ่ ราว ๆ ยี่สิบกว่าตารางเมตร แต่ของแน่นร้านจริง ๆ ลูกบาสกองซ้อนกันอยู่ตรงมุม ไม้แบดมินตันแขวนเรียงเป็นแถว นวมวางเรียงอยู่ในตู้กระจก รองเท้าวิ่งวางชิดกันบนชั้นวางรองเท้า ทางเดินระหว่างชั้นแคบจนผ่านได้ทีละคน สองข้างยังมีกองอุปกรณ์สารพัดอย่างวางระเกะระกะ ต้องเบี่ยงตัวถึงจะเดินเข้าไปได้
แม้แต่ผนังก็ยังใช้พื้นที่จนหมด มีไม้ปิงปองแขวนอยู่หลายคู่ เชือกกระโดดอีกสองสามเส้น แล้วก็กระสอบทรายสองใบ—เป็นกระสอบทรายขนาดเล็กสำหรับฝึกซ้อม ดูแล้วหนักเอาเรื่อง
อู๋โยวกวาดตามองรอบร้านแล้วขมวดคิ้ว
ไม่เห็นกระบี่ฝึกซ้อมเลย
เขามองอีกครั้งอย่างละเอียด
บนชั้นวางก็ไม่มี ตรงมุมก็ไม่มี บนผนังก็ไม่มี นอกจากกระสอบทรายสองใบนั่นแล้ว ของที่พอจะเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ก็เหลือแค่นวมชกมวยไม่กี่คู่
อู๋โยวเดินไปที่เคาน์เตอร์
ด้านหลังเคาน์เตอร์มีเก้าอี้เอนนอนแบบเก่าทำจากไม้ไผ่ ชายชราผมขาวโพลนนอนอยู่ มือถือพัดใบลานโบกไปมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาหรี่ปรือราวกับกำลังงีบหลับ
«เถ้าแก่» อู๋โยวเคาะเคาน์เตอร์ «ที่นี่มีกระบี่ฝึกซ้อมขายไหมครับ?»
ชายชราไม่ขยับ
«เถ้าแก่ครับ?» อู๋โยวเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย
พัดในมือชายชราหยุดลง เขาลืมตาขึ้นมองอีกฝ่าย «หือ?»
«กระบี่ฝึกซ้อมครับ!» อู๋โยวขยับเข้าไปใกล้ «แบบโลหะผสมน่ะครับ!»
ชายชราลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้เอนนอน แล้วเอามือป้องหู «ฝึกซ้อม...อะไรนะ?»