บทที่ 12 รายได้เสริม
หลังเลี้ยวผ่านมาหลายโค้ง ป้ายไฟสีแดงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นในสายตา
“ร้านอุปกรณ์กีฬาอ้ายเจีย” ตัวอักษร 7 ตัว พื้นขาวตัวหนังสือแดง กะพริบวูบวาบ
ใต้ป้ายไฟเป็นประตูกระจก มองผ่านเข้าไปเห็นชั้นวางของที่มีสินค้าหลากหลาย ทั้งไม้แร็กเกต รองเท้ากีฬา ชุดกีฬา ตรงมุมยังมีไม้เบสบอลตั้งพิงอยู่หลายอัน
อู๋โยวรีบเดินเข้าไป
พอถึงหน้าร้าน เขาก็ยื่นมือผลักประตู—
แต่ประตูไม่ขยับ
เขาลองผลักอีกครั้ง ก็ยังไม่เปิด
ประตูล็อกอยู่
อู๋โยวมองเข้าไปข้างใน แสงไฟยังเปิดอยู่ ชั้นวางของจัดเรียงเป็นระเบียบ บนเคาน์เตอร์คิดเงินยังมีแก้วชาวางอยู่ ไอร้อนลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีคนสักคน
เจ้าของร้านมีธุระกะทันหันหรือไง?
เขายืนรออยู่หน้าร้าน 2 นาที แต่ก็ไม่มีใครกลับมา จึงก้มหน้ามองผ่านกระจกอีกครั้ง ข้างในไม่มีเงาคนอยู่จริง ๆ
อู๋โยวส่ายหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป
ช่างเถอะ ไปร้านอื่นก็ได้
เขาจำได้ว่าไม่ไกลจากที่นี่ ข้างชุมชนใกล้ ๆ ก็มีร้านขายอุปกรณ์กีฬาอยู่ร้านหนึ่ง
ร้านนั้นเปิดมาหลายปีแล้ว น่าจะยังอยู่ แถมเดินไปก็ใช้เวลาแค่สิบกว่านาที
สายลมยามเย็นต้นฤดูร้อนพัดมา เย็นสบายกำลังดี ต้นอู๋ถงริมถนนผลิใบเต็มต้น แสงจากโคมไฟลอดผ่านช่องใบไม้ ทิ้งเงาพร่างพรายไว้บนพื้น
อู๋โยวเดินไปตามทางเท้า
เวลานี้คนบนถนนไม่มากนัก นาน ๆ ทีจะเห็นคนพาหมามาเดินเล่น หรือไรเดอร์ขี่รถไฟฟ้าส่งอาหารซิ่งผ่านไปข้างตัว ส่วนไกลออกไปยังมีร้านเปิดไฟอยู่อีกสองสามร้าน กลิ่นควันจากเตาย่างกับกลิ่นยี่หร่าลอยมาแตะจมูก
เดินไปได้สักพัก อู๋โยวก็ผ่านปากตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ตรอกแคบมาก มืดตื๋อมองไม่เห็นว่าลึกแค่ไหน สองข้างเป็นกำแพงของชุมชนเก่า มีเถาวัลย์เลื้อยปกคลุมเต็มผนัง ใบไม้ไหวเบา ๆ ตามสายลมยามค่ำ
ทันทีที่เท้าของเขาก้าวพ้นปากตรอก—
ไอเย็นในร่างก็ขยับเล็กน้อย