บทที่ 15 สำนักศิลปะการต่อสู้
ยังคงตื่นตรงเวลาหกโมงเช้าเหมือนเดิม
อู๋โยวลืมตาขึ้น ฟ้าด้านนอกหน้าต่างสว่างแล้ว แสงแดดยามเช้าต้นฤดูร้อนลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา ทอดเป็นแถบแสงยาวเรียวบนพื้น เขาพลิกตัวลงจากเตียง คว้ากระบี่ที่พิงอยู่ข้างหัวเตียง แล้วเปิดประตูออกไปอย่างเบามือเบาเท้า
สวนสาธารณะเล็ก ๆ ชั้นล่าง ที่เดิม
ฝึกอยู่กว่าชั่วโมง ทั้งท่าเท้า การหายใจ และสิบสามกระบวนท่า ท่ากระบี่ทั้งสามแบบก็ฝึกซ้ำไปหลายรอบ แม้เหงื่อจะท่วมตัว แต่ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เจ็ดโมงยี่สิบ กลับบ้าน
แม่อู๋กำลังวุ่นอยู่ในครัว เครื่องดูดควันส่งเสียงหึ่ง ๆ ไข่กำลังทอดอยู่ในกระทะ ส่วนพ่ออู๋นั่งดูโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น รออาหารเช้า
“แม่ เดี๋ยวช่วงเช้าผมออกไปข้างนอกหน่อยนะ” อู๋โยวนั่งลง รับตะเกียบจากแม่อู๋
“จะไปไหน?” แม่อู๋ยกไข่ดาวมาวาง
“เข้าไปเดินเล่นในเมืองหน่อยครับ” อู๋โยวคีบผักดองขึ้นมา
แม่อู๋มองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ “ระวังตัวด้วยนะ กลับมาเร็ว ๆ”
“รู้แล้วครับ”
พ่ออู๋กับแม่อู๋ออกจากบ้านตรงเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ทั้งคู่ทำงานในโรงงานเสื้อผ้า เดือนหนึ่งหยุดได้แค่สองวัน ไม่มีวันหยุดสุดสัปดาห์อะไรทั้งนั้น
อู๋โยวกินอาหารเช้าเสร็จ ล้างชาม เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด แล้วออกจากบ้าน
。。。
นั่งรถเมล์ 40 นาที ก่อนลงที่ใจกลางเมือง
ตรงหน้าเป็นตึกสูงยี่สิบกว่าชั้น ผนังกระจกสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา
หน้าประตูอาคารมีป้ายบอกทางตั้งอยู่ พื้นสีขาว ตัวอักษรสีแดงเขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่สำนักศิลปะการต่อสู้ไป๋อวี๋ (ชั้น 12)” ด้านล่างวาดลูกศรไว้ด้วย
อู๋โยวเดินตามลูกศรเข้าไป
ในลิฟต์มีคนไม่มาก เขากดชั้น 12 ประตูลิฟต์ปิดลง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นไป
ติ๊ง
ถึงชั้น 12 แล้ว
ประตูลิฟต์เปิดออก ตรงหน้ามีป้ายไม้พื้นสีเหลือง ตัวอักษรสีดำเขียนชื่อ “สำนักศิลปะการต่อสู้ไป๋อวี๋” ตัวใหญ่สี่ตัว
อู๋โยวเดินเข้าไป
ตรงทางเข้ามีเคาน์เตอร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ พื้นผิวสีขาวถูกเช็ดจนเงาวับ ด้านในเคาน์เตอร์มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ มัดผมเป็นมวยกลม สวมชุดฝึกสีขาว ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์