บทที่ 16 เรื่องแทรกเล็กน้อย
อู๋โยวกลับถึงบ้าน เปิดประตูห้องของตัวเอง แล้วหยิบกระบี่ที่พิงอยู่ข้างประตูขึ้นมา
เพิ่งหยิบกระบี่ขึ้นมา ก็มีเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง
เขาหันไปมอง เห็นอู๋จิ้งเดินเข้ามาจากนอกบ้านพอดี
คงเพิ่งกลับจากกินข้าว
วันเสาร์อาทิตย์พ่ออู๋กับแม่อู๋กินข้าวที่โรงอาหารในโรงงานกันทั้งคู่ ที่บ้านไม่มีใครทำอาหาร เขากับอู๋จิ้งจึงหากินกันเองแถวหมู่บ้านจัดสรร จะลงไปกินบะหมี่สักชามที่ร้านเล็ก ๆ ข้างล่าง หรือซื้ออะไรรองท้องจากร้านข้างทาง
ในมืออู๋จิ้งยังถือชานมอยู่ แถมเสียบหลอดแล้วด้วย คงเพิ่งซื้อมา
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง
สายตาของอู๋จิ้งเลื่อนจากใบหน้าเขาลงไปที่มือ หยุดอยู่บนกระบี่ที่เขาถือไว้หนึ่งวินาที เธอไม่พูดอะไร เพียงเบือนสายตาแล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง
อู๋โยวก็ไม่พูดอะไร ถือกระบี่เดินออกจากบ้านไป
ทันทีที่ประตูปิดลงด้านหลัง อู๋จิ้งก็เดินเข้าห้องตัวเองไปแล้ว
เธอวางชานมลงบนโต๊ะ ไม่ได้รีบดื่ม ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
จากนั้นก็พึมพำออกมาเบา ๆ ว่า
“เกิดอะไรขึ้นนะ… ทำไมรู้สึกเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย?”
ภาพเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัว
อู๋โยวยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มือกุมกระบี่สีเทาเงิน ท่าทางสบาย ๆ แค่ยืนอยู่เฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่เหมือนเดิม
เมื่อก่อนอู๋โยวเป็นคนแบบไหนนะ?
หม่นหมอง ไม่ชอบพูด เดินก็ก้มหน้า ไม่สบตาคนเกินสามวินาทีก็หลบสายตา ต่อให้โดนคนรังแกที่โรงเรียนก็ไม่กล้าปริปาก พอกลับบ้านก็ขลุกอยู่แต่ในห้อง คุยกับเธอไม่ถึงสามประโยค แถมถ้าพูดก็มีแต่ อืม ๆ อ่า ๆ