หลังมื้อเย็น เวินอวี้ชวนพาซ่งหยวนไปยังศูนย์ตรวจสุขภาพของฐานที่มั่น ตั้งใจจะตรวจร่างกายเธออย่างละเอียดทุกด้าน แล้วจัดทำแผนฝึกฝนและฟื้นฟูร่างกายให้เหมาะกับสภาพร่างกายของเธอโดยเฉพาะ
ตลอดทาง เวินอวี้ชวนหน้าตาเย็นชา ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่พูดสักคำ บรรยากาศกดดันแผ่คลุมรอบตัวอย่างจาง ๆ
ซ่งหยวนเดินอยู่ข้างเขา ในใจรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ
เขาโกรธจริง ๆ เหรอ?
หรือว่า...จะขอโทษเขาดี?
แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เธอก็ตัดมันทิ้งทันที
ทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายขอโทษด้วย?
เธอก็แค่เล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เขาควบคุมเธอมากเกินไปแล้ว
ถึงขั้นตั้งเวลาจำกัดการใช้งานอุปกรณ์สมองกลของเธอเองตามใจชอบ ทำเหมือนเธอเป็นเด็กไม่รู้ความแล้วคอยควบคุมสารพัด
ยิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้น ซ่งหยวนจึงพลอยทำหน้าเย็นชา เดินฉับ ๆ ไปข้างหน้าอย่างฮึกเหิม แถมยังแซงเวินอวี้ชวนไปอีก
เวินอวี้ชวนมองแผ่นหลังของเธอแล้วถอนหายใจอย่างจนใจเบา ๆ ก่อนยกมือแตะไหล่เธอไว้เบา ๆ “จะเดินไปไหน? ทางนี้”
“อ้อ” ซ่งหยวนตอบเสียงเย็น
ชายหนุ่มข้างกายเหมือนจะหัวเราะเบา ๆ เขาโอบไหล่เธอไว้ แล้วพาเธอหันไปทางอาคารตรวจสุขภาพที่อยู่ข้าง ๆ
เซนทิเนลหลายคนที่เดินผ่านต่างเหลือบมองพวกเขาอย่างอดไม่ได้ อาจเพราะเวินอวี้ชวนอยู่ด้วย จึงไม่มีใครกล้ามองอย่างโจ่งแจ้ง ทำได้แค่ลดเสียงลงกระซิบกระซาบ ไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงอะไรกัน
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในลานประมูลวันนั้นมีคนรู้กันเยอะ คงแพร่ไปถึงหูพวกเขาตั้งนานแล้ว
ซ่งหยวนซึ่งกลายเป็นศูนย์กลางของข่าวซุบซิบรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม
เมื่อเดินเข้าไปในห้องตรวจเฉพาะทาง เครื่องตรวจขนาดมหึมาสีเงินทั้งเครื่องก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง ซ่งหยวนขึ้นไปยืนบนแท่นตรวจ เครื่องเริ่มทำงานและสแกนร่างกายทุกส่วน ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที รายงานผลตรวจฉบับสมบูรณ์ก็ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว