# บทที่ 4 ลองฝีมือเล็ก
เมืองกุยฮวาหมู่บ้านหนึ่งมีคนแล้ว!
เดิมทีเป็นเพียงจุดส่งกำลังบำรุงของหน่วยสอดแนม สถานที่แห่งนี้จู่ๆ ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา
เมื่อกระโจมเก่าๆ ถูกตั้งขึ้น ควันไฟหุงหอมที่คละเคล้ากลิ่นมูลวัวลอยขึ้น สถานที่แห่งนี้พลันมีกลิ่นอายของคน
คนกลุ่มนี้มาถึง สิ่งแรกที่ทำคือการจุดไฟ
เมื่อควันดำปกคลุมท้องฟ้าสีครามไปเกือบครึ่ง จี๋หนิงลู่ของเผ่าฉาฮาเอ่อร์ก็พบว่าที่นี่มีคนมามากมายถึงเพียงนี้ในทันที
หนุ่มฉกรรจ์ของเผ่าฉาฮาเอ่อร์ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที และเตรียมพร้อมเช่นกัน
นับตั้งแต่ทหารม้าสามพันนายของจอมทัพห้าเผ่าถูกทำลายล้าง คนในจี๋หนิงลู่ก็หนีไปมากกว่าครึ่ง
เพราะไม่มีใครรู้ว่าทหารม้าของต้าหมิงจะมาเมื่อไหร่
คนกลุ่มที่อยู่จี๋หนิงนี้เป็นเผ่าฉาฮาเอ่อร์ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่เผ่าฉาฮาเอ่อร์ พวกเขากลับไม่รู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอก
พวกเขายังคงระลึกถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษ!
ยังคงรู้สึกว่า "ฉาฮาเอ่อร์" ของตนนั้นแตกต่างจากเผ่ามองโกลอื่นๆ
พวกเขาเลือกที่จะอยู่ต่อ เตรียมจะสั่งสอนคนต้าหมิงที่บุกมารุกรานให้เข็ดหลาบ
พวกเขาเริ่มเตรียมการตั้งแต่ปีที่แล้ว ฝึกกำลังคน จัดระเบียบการลาดตระเวน และเกณฑ์ชาวฮั่นที่นี่เข้ากองกำลังเพื่อขยายแสนยานุภาพ
ดั่งทายาทสายตรงของเจงกีสข่านที่คนรุ่นหลังยกย่องเป็น "ตระกูลทองคำ" ฉันใด.....
คนกลุ่มนี้ก็ยังคงเชื่อว่าพวกเขาคือเผ่าประธานแห่งตระกูลทองคำบนทุ่งหญ้า (หลังจากราชสำนักหยวนย้ายขึ้นเหนือ ฉาฮาเอ่อร์ถูกมองเป็นคำพ้องความหมายของระบอบมองโกล!)
ฉาฮาเอ่อร์กลุ่มนี้ไม่รู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่คนปกป้องข่าน
ถึงแม้พวกเขาจะไม่ใช่เผ่าฉาฮาเอ่อร์ แต่กับคนนอกพวกเขาก็บอกว่าตนเองคือ!
ก็เหมือนกับพวกคนต้าหมิงที่ชอบอ้างตัวว่าเป็นลูกหลานของคนนั้นคนนี้เพื่อแปะทองใส่ตัวเองนั่นแหละ
อันที่จริง เผ่าฉาฮาเอ่อร์ที่แท้จริงอยู่รอบๆ "เมืองขาว" ซึ่งมีเขาชีผานซานเป็นปราการธรรมชาติ
พวกเขายังคงทำในสิ่งที่บรรพบุรุษทำอยู่ นั่นคือการปกป้องข่านแห่งทุ่งหญ้า
คนต้าหมิงมาแล้ว ในกำแพงสูงสี่ด้านที่สร้างไว้แต่เดิมก็มีคนแล้ว
เมื่อเสบียงสำหรับสองพันนายเป็นเวลาสิบวันถูกขนเข้ามาในกำแพงสูงนี้ อวี๋ลิ่งก็มาถึงเช่นกัน!