# บทที่ 5 พ่อเสือทั้งเป็น
เมื่อกลุ่มควันดำมหึมาลอยตัวขึ้น ฟ้าดินพลันเงียบสงัด!
ท่ามกลางเสียงกัมปนาทกึกก้องนั้น ม้าศึกขาคู่หน้าอ่อนระทวย ทรุดตัวคุกเข่าลงกะทันหัน
อย่าว่าแต่ผู้คนในจี๋หนิงลู่จะตะลึงงัน แม้แต่อวี๋ลิ่งเองยังมีชั่วขณะจิตใจล่องลอย!
ลมแรงพัดปะทะใบหน้า...
เมื่อมองดูเมฆรูปเห็ดที่ลอยสูงขึ้น อวี๋ลิ่งก็เร่งพลิกกายลงจากหลังม้า พร้อมเปล่งเสียงดังเตือนว่า:
"เร็วเข้า เคลื่อนไหว ควบคุมม้าศึก ควบคุมม้าศึกของพวกเรา!"
สิ้นเสียงยังไม่ทันขาด ม้าศึกก็ส่งเสียงร้องฮี้ๆ อย่างแตกตื่น ทหารม้าข้าศึกโกลาหลอลหม่าน บางนายถึงกับทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะให้แก่กลุ่มควันดำนั่น
ฝั่งอวี๋ลิ่งยังนับว่าโชคดี อยู่ห่างจากจี๋หนิงลู่ไปสามสี่ลี้ จึงไม่ถูกแรงปะทะโดยตรงที่สุด
แต่ผู้คนที่อยู่ในกำแพงดินดิบของจี๋หนิงลู่หาได้สุขสบายเช่นนี้ไม่!
เสียงระเบิดสงบลง ทุกคนล้วนยกมือกุมศีรษะโดยไม่รู้ตัว
ชั่วขณะที่แรงระเบิดเริ่มปะทุ แสงเพลิงสีแดงปลั่งดั่งอ้าปากกว้าง แทะดินจนเกิดเป็นหลุมยักษ์เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองจ้าง!
จากนั้นมันก็คายสิ่งที่กินเข้าไปพ่นออกมา!
สะเก็ดหินที่กระเด็นว่อนส่งเสียงหวีดหวิวตัดผ่านอากาศ พุ่งซัดไปทุกสารทิศ เกิดเสียงพรูๆ ดุจพายุฝนกระหน่ำใบตอง!
ผู้คนที่อยู่ใกล้จุดระเบิดที่สุด...
บางคนร่างอันตรธานหายไป บางคนถูกแรงระเบิดซัดปลิว ก่อนร่วงกระแทกลงอย่างแรงห่างออกไปหลายจ้าง
เลือดสดไหลทะลักจากเจ็ดทวาร คละเคล้ากับฝุ่นผงฟุ้งตลบแน่นิ่งไปกับพื้น
พายุกรรโชก...
กระโจมแสล้ม กำแพงดินเก่าคร่ำ พังทลายเป็นแถวเหมือนตัวโดมิโน่
บ้างถูกซากดินถล่มทับร่าง โผล่มาแค่ครึ่งศีรษะ...
เสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทะยานเสียดฟ้า ฟังแล้วขนหัวลุกซ่า
ท่ามกลางแสงอรุณรางๆ ฝุ่นควันคละเคล้าหม่นมัว เงาร่างมนุษย์พร่ามัว เคล้าสีแสงไฟหลากสีดุจสายรุ้ง จี๋หนิงลู่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองกลับกลายเป็นขุมนรก!
ศึกนี้ไม่ต้องรบกันแล้ว!
จะรบอะไรได้อีก เพิ่งประมือยกแรก บ้านก็ถูกระเบิดพังพินาศ
โจวอวี้จี๋ไม่สนใจสิ่งไร เมื่อคำสั่งพลิกกายลงจากหลังม้าดังขึ้น ทุกคนล้วนกรูตามเขาเข้าโจมตี
อวี๋ลิ่งก็ตามไปด้วย พลางวิ่งพลางสบถ!