# บทที่ 98 รากฐานจักรพรรดิ
“ท่านจ่งตู พวกเราได้พบกันอีกแล้ว!”
เซวียนฝู่จ่งตูจางผู่ชั่วขณะนั้นใจตายด้าน เขาคิดว่าเขาหนีได้ ผลกลับถูกคนส่งมายังฝั่งตรงข้าม
แพ้ก็เข้าใจได้ เขาไม่เข้าใจอย่างเดียวว่าทำไมพวกคนหามเกี้ยวถึงได้ทำกับเขาเช่นนี้
เขาสาบานต่อฟ้าได้เลยว่า ให้เงินคนหามเกี้ยวจริงๆ คนละสองตำลึงเป็นค่าน้ำพักน้ำแรง
ผลก็คือพวกนี้ไร้จิตสำนึกถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเลือกทรยศเขา!
“จู่หนีเอ๊ย สวัสดี อวี๋ลิ่งมีคารวะ!”
จู่เทียนโซ่วมองอวี๋ลิ่งที่ยิ้มตาหยี ในใจคละเคล้าหลากรส เสียงแค่นเย็นยังไม่ทันตก หน้าก็โดนตบเข้าให้ฉาดหนึ่ง
แรงตบหนักหน่วง ตบเอาท่านจู่ตาเห็นดาวระยิบระยับ
เซียวอู่เป็นคนตบ เชี่ยวจุ่ยยืนข้างเซียวอู่ กระซิบว่า:
“ใช่ ตบอย่างนี้แหละ ตอนนั้นเขาก็ตบพี่ไหลไฉอย่างนี้!”
ส่วนจั่วเหลียงอวี้ที่อยู่ข้างๆ อวี๋ลิ่งไม่แม้แต่จะชายตามอง
ในเมื่อคนผู้นี้เลือกจะใช้ตนเป็น “บัตรเชือดคอ” และหินปูทางในตอนนั้น ตอนนี้อวี๋ลิ่งก็จะไม่ให้สีหน้าดีๆ กับมันเลยแม้แต่น้อย
“ในกองทัพลำบากกรำกรำ พวกท่านอดทนกันหน่อย พอข้าเข้าเซวียนฝู่แล้ว จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ทุกท่าน”
“กบฏทรยศชาติ อวี๋ลิ่ง เจ้าคือกบฏทรยศชาติ!”
อวี๋ลิ่งยิ้ม ลุกขึ้นยืน ตะโกนเสียงดัง:
“เป้าหมายเซวียนฝู่ ออกเดินทัพ!”
นับตั้งแต่ได้สมุดบัญชีมา คนกลุ่มนี้ของอวี๋ลิ่งก็ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว
แพ้ไม่ได้ หากแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ทุกคนจะตกสู่นรกอเวจี
“โจรอวี๋มาแล้ว โจรอวี๋มาแล้ว!”
ทหารรักษาเซวียนฝู่ตะโกนลั่น เสียงยังไม่ทันขาด รู้สึกเพียงหลังวาบเย็น
จากนั้นความร้อนวูบหนึ่งก็ไหลรินลงมาตามแผ่นหลัง
ยื่นมือไปคลำ ยกขึ้นมาดูตรงหน้า กลับพบว่าเต็มมือไปด้วยเลือด
“พี่จิ่ง นี่ท่านทำอะไร นี่ท่านทำอะไรน่ะ ตกลงกันแล้วว่ามาร่วมมือฆ่าโจร ท่านเอามีดมาจ้วงข้าทำไม โจรอวี๋มาแล้วนะ!”
จู้ยุ่นจิ่งหน้าราวน้ำค้างแข็ง
มีดในมือแทงไปข้างหน้าอีกครั้ง ทะลุเครื่องแบบ ทะลุผิวหนัง บิดอย่างแรง
ผู้บังคับบัญชาของจู้ยุ่นจิ่งพูดไม่ออกแล้ว เริ่มกระอักฟองเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ
“เรื่องของพี่เฉิน เป็นเจ้าเอาไปพูดสินะ!”