# บทที่ 97 เช่นนั้นก็คุกเข่าพูดเสีย
“อวี๋ลิ่ง เจ้าพวกกบฏ นำตายเสียเถิด!”
จู่เทียนโซ่วคิดว่ากองหน้าของจั่วเหลียงอวี้ได้ตีจังหวะของฝ่ายอวี๋ลิ่งจนปั่นป่วนไปแล้ว
หนึ่งฮึดสู้ สองฮึดถดถอย สามฮึดเหือดหาย เขาจะใช้กลยุทธ์ม้าพลเอกแข่งชั้นมาเล่นงานอวี๋ลิ่ง
เพราะทหารม้ากวนหนิงหกร้อยนายที่ตามมาด้วยคือขุมกำลังของเขา
จู่เทียนโซ่วหัวดื้อเชื่อมาตลอดว่า
ทหารม้ากวนหนิงที่ผลาญเงินเสบียงนับไม่ถ้วน คัดมาจากกล้าไม่กี่หมื่นนาย เก่งกาจที่สุดในใต้หล้า
ความยึดมั่นของเขาน่ะถูกแล้ว!
ซุนเฉิงจงและยวนฉงฮ่วนยืนกรานให้ “คนเหลียวครองเหลียว” ตอนตั้งกองทหารม้าก็เลือกคนเหลียวทั้งนั้น
ในหมู่คนเหลียวเวลานี้ ตระกูลจู่กับตระกูลอู๋กำลังมหาศาล
ตระกูลหลี่สิ้นแล้ว คนยอมแพ้ก็ไปเข้าพวก ที่ไม่ยอมก็ตาย
จู่เทียนโซ่วยังรับราชการใต้บังคับบัญชาซุนเฉิงจง
ฝ่ายตัดสินใจกำลังจะทำอะไร ตระกูลจู่กับอู๋ที่รู้ข่าวก่อนก็เตรียมตัวล่วงหน้าได้
ฉะนั้น กองทหารม้ากวนหนิงที่กำลังจะตั้งขึ้นมาเกือบสมบูรณ์นี้ แทนที่จะเป็นกำลังพลของราชสำนัก...
สู้บอกว่าเป็นกองทัพส่วนตัวของสองตระกูลจู่อู๋เสียดีกว่า
ต่อให้แนวคิดเชิงยุทธศาสตร์และเงินทุนสนับสนุนทหารม้ากวนหนิงควรเป็นผลงานของยวนฉงฮ่วน
ผู้ที่ได้ประโยชน์และครอบครองจริงๆ กลับเป็นจู่เทียนโซ่ว
(นี่ก็เป็นทุนรอนของอู๋ซานกุ้ยในภายหลัง)
เพราะหัวใจของมันก็คือทหารส่วนตัวและข้าทาสของกองทัพตระกูลจู่แห่งกลุ่มอำนาจทหารเหลียวตงนั่นเอง
ลูกเกาทัณฑ์ยาวพุ่งปราดเข้ามา แขนของเฮ่อเหรินหลงห้อยติ๋งยกไม่ขึ้นทันที
หัวลูกธนูไม่ได้เจาะเกราะ แต่เหมือนค้อนเหล็กฟาดลงบนแผ่นเกราะไหล่
“ระวัง นี่ไม่ใช่ทหารม้าเซวียนฝู่!”
อวี๋ลิ่งก็รู้สึกผิดปกติ คนพวกนี้สภาพจิตใจต่างออกไปชัดเจน
ภายใต้การนำของพวกเขา ทหารม้าเซวียนฝู่ที่ตามอยู่ด้านหลังก็เปลี่ยนไปด้วย
จู่เทียนโซ่วผู้นี้รู้เรื่องการศึกจริงๆ
มองดูธงโบกสะบัด เซี่ยเทียนรู้ว่าถึงคราวตนลงโรงแล้ว
กวักมือ ปืนใหญ่ฮุยฮุยแบบเคลื่อนที่ได้ด้านหลังเริ่มระดมยิงน้ำมันไฟไปทางทิศที่กองทหารม้าจู่เทียนโซ่วกำลังเคลื่อนพล
คำนวณจุดตก วางแผนยิงล่วงหน้า กระทั่งคิดทิศทางลมไว้หมด
เสียงตูมดังสนั่น บนพื้นราบพลันเกิดเปลวไฟสูงกว่าหนึ่งจ้าง