# บทที่ 41 ให้ความอบอุ่นแก่ข้าศึก
"ท่านแม่ทัพ เราพ่ายแล้ว..."
"ข้าศึกมีจำนวนเท่าใด?"
"กระผมยังไม่ทราบ!"
ถ้อยคำราบเรียบดั่งสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
ซุนเฉิงจงคาดไม่ถึงว่า ทหารหัวกะทิหนึ่งพันห้าร้อยที่ติดอาวุธถึงฟัน ในการโจมตีสายฟ้าแลบกลับถูกพวกเจี้ยนหนูจำนวนไม่ทราบแน่ชัดสังหารจนแตกพ่ายยับเยิน
การโจมตีสายฟ้าแลบกลับกลายเป็นเช่นนี้?
"พูดต่อ ข้ากำลังฟังอยู่!"
"แม่ทัพหลู่ออกเดินทางจากเว่ยโหย่วถุนเว่ยในวันแรก รุ่งขึ้นถึงเอ้อร์เจียโกว วันที่สามถึงหลิวเหอ ทัพเรือไปไม่ถึง พวกเราขาดเสบียงและไม่มีเรือข้าม!"
"เวลานั้น พวกเจี้ยนหนูพบการวางกำลังของเรา จึงเข้าโจมตีสายฟ้าแลบเรา!"
"ทัพเรือล่ะ?"
"ไม่มีทัพเรือ!"
ซุนเฉิงจงชักกระบี่อาญาสิทธิ์ออกมาแล้วค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าอวี้ อานซิ่ง!
อวี้ อานซิ่งรู้ว่าเรื่องใหญ่มาถึงแล้ว จึงรีบพูดว่า:
"ท่านซุน หาใช่พวกเราไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจ แต่หลายวันมานี้ลมทะเลค่อนข้างแรง หมอกทะเลหนาทึบ ทัพเรือจึงหลงทางกลางทะเล!"
ซุนเฉิงจงยืนงงมองอวี้ อานซิ่ง เส้นทางทะเลแค่ยี่สิบกว่าลี้ทำให้ทัพเรือหลงทางได้?
เหมาหยวนอี๋ที่ปรึกษาก้มหน้าถอนหายใจ
ไม่ใช่คำพูดตำหนิหลังเหตุการณ์แต่อย่างใด เขารู้ว่าคำพูดของอวี้ อานซิ่งเป็นความจริง แต่ก็เป็นคำโกหกครั้งใหญ่ที่สุดด้วย
เหมาหยวนอี๋รู้ตั้งแต่ก่อนเรื่องยังไม่เกิดว่าครั้งนี้ต้องพ่ายยับเยินแน่
ดังนั้น แผนการให้เหมาหยวนอี๋คุมทัพเรือออกจากต้าหลิงเหอ บุกยึดไห่โจวและเหลียวหยางนั้น เหมาหยวนอี๋ไม่ได้เข้าร่วมและปฏิเสธที่จะไปด้วย!
เพราะเหมาหยวนอี๋เดาไว้นานแล้วว่าทัพเรือต้องเกิดปัญหาแน่
(ไม่ได้แต่งขึ้นเอง มาจาก "ตูชือจี้เลวี่ย" ของเหมาหยวนอี๋ ดังนั้นนี่เป็นหลักฐานด้านข้างที่พิสูจน์ถึงการต่อสู้ในราชสำนัก ยุทธการหลิวเหอคือทัพเรือจงใจกลั่นแกล้ง เป้าหมายคือซุนเฉิงจง)
เดาก็เป็นเพียงการเดา เขาไม่กล้าพูดเช่นนั้นก่อนเรื่องจะเกิด
พูดออกไปก็คือการสั่นคลอนขวัญทหาร
เหมาหยวนอี๋ไม่กล้าพูด เพราะถ้าพูดก็จะทำให้หม่าซื่อหลงซึ่งรีบร้อนทำผลงานเกลียดชังจนตาย!
เหมาหยวนอี๋จะกลายเป็นคนที่เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้
ได้แต่เลือกปกป้องตัวเอง ใช้ความหยิ่งยะโสของคนดูเพื่อยืนยันการคาดเดาของตัวเอง