# บทที่ 16 ศึกแรก
“พี่หยวน พวกมันเคลื่อนไหวแล้ว!”
เหยียนอิงหยวนเพิ่งนั่งลงเตรียมดื่มน้ำพักสักครู่ ก็ได้ยินข่าวที่น่าตกตะลึงนี้
เพิ่งพุ่งขึ้นไปบนกำแพงเมือง เสียงหึ่งๆ อึกทึกดังมาจากระยะไกลราวกับปีกแมลงหวี่ที่กระพือปีกอยู่ข้างหู
เมื่อมองออกไป ดูเหมือนมีคนกำลังแย่งชิงประตูเมือง!
“พี่ม่อรื่อเกิน รีบบอกแม่รอง ให้แม่รองปกป้องภรรยาหลวงให้ดี ในเมืองไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เร็วเข้า เร็ว...”
ม่อรื่อเกินวางคันธนูในมือ แล้ววิ่งออกไปทันที
เหยียนอิงหยวนเริ่มปีนขึ้นที่สูง มองออกไป ประตูเมืองกุยฮวาทั้งสองด้านอัดแน่นไปด้วยผู้คน
ประตูเมืองด้านที่หันไปทางต้าถงเริ่มต่อสู้กันแล้ว ทหารรักษาเมืองสามนายเริ่มฆ่าคนแล้ว!
“พี่หยวน คนเลี้ยงสัตว์ก่อกบฏแล้ว!”
เหยียนอิงหยวนส่งเสียงเย็นชา นี่มันการก่อกบฏของคนเลี้ยงสัตว์ที่ไหนกัน
นี่มันพวกทาสเลี้ยงสัตว์กลุ่มก่อนหน้านั้น ที่ถูกพระลามะยุยงเตรียมมาหาที่ตายต่างหาก ยังจะบอกว่าคนเลี้ยงสัตว์ก่อกบฏอีก?
“ปล่อยพวกมันเข้ามา!”
เชี่ยวจุ่ยที่หอบหายใจแรงชะงักไป อดไม่ได้ที่จะพูดว่า:
“พี่หยวน ในมือพวกมันมีไฟ พอเข้าเมืองมาต้องจุดไฟแน่ เวลานั้นภัยจะยิ่งใหญ่กว่าเดิมอีก!”
“ปล่อยพวกมันเข้ามา!”
“ขอรับ!”
เหยียนอิงหยวนรู้ดีว่าคนพวกนี้จะจุดไฟ จะสร้างความเสียหายให้แก่เมืองกุยฮวา
แต่ถ้าไม่ให้คนทั้งเมืองที่อยากใช้ชีวิตสงบสุขได้รู้จักความเจ็บปวด ต่อให้ปราบปรามไปแล้ว...
ครั้งหน้าก็ต้องเกิดขึ้นอีก!
นี่ก็เหมือนกับการบีบหนอง แค่บีบหนองออกมาไม่มีประโยชน์ ไม่นานก็จะมีอีก
ต้องบีบให้เลือดออกมา ต้องให้มันไหลออกมา ต้องเจ็บ!
ถ้ายังมีอีก ก็ต้องคว้านทิ้ง
ทหารในเมืองกุยฮวามีไม่มาก แต่คนรับใช้ในบ้านของตระกูลใหญ่ในกุยฮวามีมาก
ตระกูลโหยว ตระกูลเฮ่อ ตระกูลตู้ กองทหารอวี๋หลินก็มาตั้งรกรากในกุยฮวา
อวี๋ลิ่งมาถึงขั้นนี้ได้ ตระกูลเหล่านี้ล้วนออกแรงอย่างมาก
พวกเขารู้ดีกว่าใครว่า อวี๋ลิ่งล้ม พวกเขาก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน
คิดว่ากระแสข่าวอ๋องแห่งซีเป่ยจะเป็นแค่ข่าวลมข่าวลอยหรือ? ตระกูลเหล่านี้ฉลาดนัก!
เหยียนอิงหยวนคราวนี้เตรียมใช้ประโยชน์จากพระลามะที่หวังร้ายเหล่านี้ จัดการชำระล้างเมืองกุยฮวาทั้งข้างในข้างนอกเสียใหม่