# บทที่ 17 ลองเชิงฝีมือ
"ร่นเข้ามาอีกแล้ว พวกหม่านตะวันตกกดดันเข้ามาอีกสิบลี้..."
ป้อมปราการน้อยตรงชายขอบของกองทหารอำเภอหว่านเฉวียนอัดแน่นไปด้วยผู้คน
คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บังคับการจากเมืองชายแดนโดยรอบ ทั้งจ่งปิง ฟู่จ่งปิง สวินอันอวี้สื่อ และเจ้าเมืองท้องถิ่น
ทุกคนกำลังจับตาดูสมรภูมิ
ทุกคนภายในป้อมเข้าใจดีว่า การที่ทั้งสองฝ่ายอัดกำลังประชิดกันขนาดนี้ หมายถึงศึกใหญ่กำลังจะมา
ศึกนี้ตัดสินชะตาของครึ่งทุ่งหญ้า!
หากอวี๋ลิ่งชนะ!
โดยใช้ปลายเทือกเขาอินซันเป็นเขตแดน แผ่นดินกว้างใหญ่ทางใต้ทั้งหมดจะเป็นของต้าหมิง
หลังจากนี้ แผ่นดินผืนนี้จะสงบสุขอย่างน้อยหนึ่งชั่วอายุคน!
หากอวี๋ลิ่งพ่าย!
ก็จะยังคงใช้เทือกเขานี้เป็นเขตแดน หลินตันเข่อหานจะรวมแผ่นดินทุ่งหญ้านี้เป็นหนึ่งเดียวด้วยฐานะประมุขผู้เข้มแข็ง
ทุกสิ่งที่อวี๋ลิ่งทำมาก่อนหน้านี้ จะกลายเป็นเพียงชุดแต่งงานให้นางอื่น!
ในยามนี้ ผู้คนในป้อมต่างตกอยู่ในสภาพจิตใจที่น่าสนใจยิ่ง
ทุกคนหวังให้อวี๋ลิ่งชนะ หวังให้อวี๋ลิ่งได้ชัยชนะครั้งใหญ่
ภายใต้ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่นี้ ต่างคนต่างก็มีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ อยากเห็นอวี๋ลิ่งพ่ายแพ้ยับเยิน
ทุกคนล้วนมีความรู้สึกขัดแย้งนี้
ในขณะที่อิจฉาและชื่นชมที่อวี๋ลิ่งกับพวกกล้าตั้งขบวนรบประจัญหน้ากับคนทุ่งหญ้า ในเวลาเดียวกันก็อิจฉาอวี๋ลิ่ง
ในหมู่พลทหาร แทบทุกคนก็กำลังถกเถียงเรื่องอวี๋ลิ่ง
"อาวุธไฟของท่านอวี๋เจ๋งจริง!"
"อาวุธไฟก็แค่ของเสริมความงาม ข้อได้เปรียบของพวกต๋าจึคือทหารม้า คือความดุดันกล้าสู้กับฟ้าดิน อาวุธไฟของท่านอวี๋จะว่าเจ๋งก็เจ๋ง แต่หากพึ่งแต่อาวุธไฟอย่างเดียวอาจพ่ายยับ!"
"อย่าพูดจาท้อแท้ ล้วนเป็นพวกเราเอง!"
"สนามรบเขาไม่ตีกันแบบนี้ อวี๋ลิ่งควรสละแผ่นดินกว้างใหญ่นี้ รักษาเมืองกุยฮวาไว้พร้อมกับส่งหนังสือไปกรมกลาโหมทันที ขอให้พวกเราออกทัพ!"
ปู้เจิ้งสื่อแห่งต้าถงโบกแขน:
"พอยามนั้น พวกเราหัวท้ายต่อกัน ตั้งกระบวนรุมจับเต่าในไห ก็สามารถปราบปรามภัยได้ในครั้งเดียว นี่คือแผนชั้นยอด เป็นแผนการแห่งชัยชนะอย่างแน่นอน"
หานอวี้สื่อฟังแล้วนิ่งเงียบ!
คนพวกนี้อยู่ท้องถิ่นมานาน ไม่รู้เลยว่าอวี๋ลิ่งน่ารังเกียจเพียงใดในเมืองหลวง