# บทที่ 105 จำคำข้าให้ดี
เหมาเหวินหลงถอดเกราะออก ยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าองครักษ์
องครักษ์ที่ถืออ่างน้ำอุ่นเร่งมือทันทีเมื่อเห็นดังนั้น น้ำอุ่นถูกวักรดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า คราบเลือดที่เกรอะกรังบนตัวเขากลายเป็นน้ำเลือด ไหลลงสู่พื้น
องครักษ์มองดูรอยแผลเป็นบนร่างของเหมาเหวินหลง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
เมื่อวานซืนบุกโจมตีกองเสบียงพวกเจี้ยนหนู ตัดหัวข้าศึกได้สี่สิบกว่าริ้ว ยึดเสบียงได้หลายพันหาบ
นับเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวง แต่เหมาเหวินหลงกลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย
"สองวันที่ข้าไม่อยู่ พวกเราตายไปกี่คน"
"ท่านปู่ หลังจากท่านไป ก็มีคนอดตายไปหลายร้อยแล้ว โชคดีที่จวนจะถึงฤดูใบไม้ผลิ น้ำแข็งเริ่มละลาย เรือออกทะเลได้แล้ว ปลาทยอยจับได้กลับมา"
เหมาเหวินหลงพยักหน้าแผ่วเบา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเหมาเหวินหลงต้องฝ่าฟันอะไรมาบ้างตลอดหลายปีที่ผ่านมา
นับตั้งแต่รับดูแลผู้อพยพจากเหลียวตง ไม่เพียงไม่ได้รับการชมเชยจากราชสำนัก กลับยังต้องแบกชื่อเสียว่าเป็นผู้มักใหญ่ใฝ่สูง
สิ่งเดียวที่ยังโชคดีคือฮ่องเต้ยังคงหนุนหลังเขาอยู่
ที่เหลียวตงนี้ พวกเจี้ยนหนูอยากถลกหนังเหมาเหวินหลงเสียให้ได้
เหตุใดนู่เอ่อร์ฮาชื่อถึงส่งทหารเพียงหนึ่งนายเมื่อไปตีอวี๋ลิ่ง แม้จะมีเหตุผลที่ต้องพิสูจน์ว่า 'ทหารจูร์เชนครบหมื่นไร้เทียมทาน' และต้องการแก้แค้นอยู่ในนั้น...
สาเหตุหลักคือต้องกันเหมาเหวินหลงกับเหวียนเข่อลี่ไว้
เทียบกับยุทธศาสตร์ตั้งรับไม่รุกของซานไห่กวนแล้ว เหมาเหวินหลงกับเหวียนเข่อลี่ทางนี้กลับรุกหนักราวกับคนเสียสติ กระทั่งยึดดินแดนคืน
หากจะยกกำลังทั้งหมดเข้าโจมตีอวี๋ลิ่งในทุ่งหญ้าเหลียวซี ก็จำต้องแบ่งทหารมาป้องกันการซุ่มโจมตีก่อกวนของเหมาเหวินหลงและเหวียนเข่อลี่
นู่เอ่อร์ฮาชื่อเอ่ยปากมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งว่า
"ภัยของเหมาเหวินหลง ต้องตัดทิ้งเสียก่อน แล้วค่อยมุ่งตะวันตกได้เต็มกำลัง"
กำลังพลของเหมาเหวินหลงแม้ไม่ใหญ่โต แต่ชำนาญยุทธวิธีแบบกองโจร ลูกน้องของเขาล่วงล้ำไปถึงสองเมืองคือฝูหล่ากู่เฉิงกับเฮ่อถูอาล่า
บุกหมู่บ้าน ตัดสังหารทหารม้าห่ากิน โดยเฉพาะพุ่งเป้าเล่นงานเสบียงแนวหลังของพวกเจี้ยนหนู