# บทที่ 8 ท่านเฉา ฟังข้าให้ดี
พระลามะที่ลงมาจากภูเขาสูงแห่งซีอวี้ไม่เคยละทิ้งความฝันที่จะหยั่งรากลงให้ได้!
ทั้งไม่เคยยอมศิโรราบต่ออวี๋ลิ่ง
พวกเขาหวังให้อวี๋ลิ่งจากไปยิ่งกว่าใครๆ จะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างผู้อยู่เหนือคนดังเดิม
ถึงแม้หลินตันเข่อหานจะไม่เคารพนิกายเหลือง...
แต่ในฐานะที่พวกเขาเป็นกลุ่มอำนาจระดับสูงสุดในทุ่งหญ้า ก็ไม่ได้เห็นว่านี่คือปัญหาใหญ่อะไร!
พระระดับสูงจากฝั่งเมืองกุยฮวาเดินทางมาถึงหลินตันเข่อหานแล้ว พวกเขามาด้วยความจริงใจ ยินยอมรับการจัดวางของหลินตันเข่อหาน!
เงื่อนไขที่พวกเขาจะช่วยเหลือคือ...
หากหลินตันเข่อหานตีถู่มั่วเท่อแตก ขับไล่อวี๋ลิ่งออกไป
ก็จะยอมให้พวกเขาได้วัดคืน ได้ทุ่งหญ้าคืน ยอมให้พวกเขาเผยแผ่ศาสนาต่อไป!
หลินตันเข่อหานตอบตกลงแล้ว!
อวี๋ลิ่งไม่รู้เลยว่า พายุที่ตัดสินความเป็นความตายของกันและกันกำลังใกล้เข้ามา
พระลามะที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลากลายเป็นไส้ศึก พนันกันทั้งสองข้าง
ทางฝั่งเมืองกุยฮวา พวกพระระดับสูงก็ไม่ได้อยู่เฉย
ถ้าไม่ขวนขวายก็ไม่มีทางรอด พระสงฆ์สามพันกว่ารูปขุดถ่านหินวันแล้ววันเล่า หิมะใหญ่ก่อนปีใหม่คราวหนึ่ง...
ทำให้ผู้ที่นั่งตายอยู่กับที่ถึงสองร้อยกว่ารูป!
ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นผู้อยู่เหนือคน ใช้ชีวิตอย่างผู้อยู่เหนือคน
ร่วงลงมาถึงก้นเหวกระทันหัน ต้องรีบทำงาน พวกที่ถูกเลี้ยงอย่างคุณหนูทนไม่ไหวจริงๆ
เพื่อช่วยเหลือตัวเอง ครั้งนี้พวกเขามาเข้าพบอวี๋ลิ่งพร้อมกับของขวัญหนัก!
“ท่านอวี๋ ข้าพเจ้าพูดมาตลอดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านโปรดดู ดาบเล่มนี้คือของขวัญล้ำค่าที่องค์หย่งเล่อในอดีตพระราชทานแก่ผู้นำศาสนาของเรา เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพระหว่างกัน!”
“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน!”
หรูอี้รับของขวัญมา เปิดกล่องไม้ออกอย่างระแวดระวัง ดาบเล่มหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน!
มองดูดาบในกล่องไม้ อวี๋ลิ่งที่นั่งอยู่ก็ลุกพรวดขึ้น
ถ้าไม่ใช่เพราะพระระดับสูงตรงหน้าพูดด้วยปากตัวเอง อวี๋ลิ่งก็ไม่รู้เลยว่าดาบเล่มนี้อยู่บนที่ราบสูงซีอวี้
“ท่านอวี๋ ดาบเล่มนี้เรียกว่าดาบพระราชทานหย่งเล่อ!”
พระระดับสูงเงยหน้าขึ้น ยิ้ม พูดเป็นนัยว่า “ท่านอวี๋ ดาบเล่มนี้ก็เป็นดาบที่อ๋องเคยสัมผัสมาแล้วด้วย!”