# บทที่ 9 กลยุทธ์รับมือของฮ่องเต้
“โหดจริง... ทหารม้าห้าพันนาย...”
ราชสำนักไม่ได้ขอมาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า เห็นได้ชัดว่าสืบมาจนรู้รายละเอียดหมดแล้ว!
กำลังทหารม้าภายใต้การบัญชาของอวี๋ลิ่งนั้นเพิ่งจะเลยสามพันมานิดหน่อย ยังไม่ถึงสี่พันด้วยซ้ำ
นี่คือทหารม้าตัวจริง ไม่ใช่พวกที่รายงานตัวเลขเกินจริงเพื่อข่มขวัญกัน
คนของพี่ชุนเองก็มีจำนวนไม่มากเท่าไร
หากเทียบตามมาตรฐานของอวี๋ลิ่งแล้ว ทหารม้าที่ขึ้นตรงต่อเขาแท้จริงมีเพียงเก้าร้อยกว่านาย
ที่เขากล้าอ้างว่ามีห้าพันก็เพราะต้องออกตรวจตระเวน
บางครั้ง การสร้างภาพให้ดูน่าเกรงขามก็เป็นการป้องปรามอย่างหนึ่ง
ถ้านับรวมคนเลี้ยงสัตว์ และคนในสังกัดของจี๋รื่อเก๋อลาเข้าไปด้วย...
พี่ชุนก็มีคนอยู่ห้าพันนาย
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่มีครอบครัวหาเลี้ยงติดตามอีกทั้งพวกที่อพยพตามกันมาเลี้ยงสัตว์ด้วย...
พี่ชุนเฝ้ารอมาตลอด รอที่จะได้กลับไปยังด่านเหนือ กลับไปยึดทุ่งหญ้าที่เสียไปคืน และประกาศก้องให้ทุกคนรู้ว่า!
นู่เอ่อร์ไม่ใช่หนหวี่เจิน และเขาก็เป็นตัวแทนของหนหวี่เจินไม่ได้
ไอ้นู่เอ่อร์ฮาชื่อน่ะ มันเป็นหนหวี่เจินบ้าอะไรกัน มันคือ “ลูกเต้าชายชู้แห่งสามัญชน”!
ถ้ารวมคนของพี่ชุนทั้งหมดเข้าไป...
อวี๋ลิ่งก็ระดมทหารม้าได้ถึงห้าพันนาย!
แต่ทันทีที่ทหารม้าห้าพันนายนี้ถูกส่งออกไป อวี๋ลิ่งก็จะเป็นดังเนื้อบนเขียง
หมาป่ามาเห็นยังแทะกินได้สองสามคำแล้วคาบเนื้อจากไป!
เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่ทหารม้าห้าพันนายเลย ต่อให้เป็นแค่ม้าห้าพันตัว นั่นก็คือทรัพย์สมบัติมหาศาล
ม้าห้าพันตัวอวี๋ลิ่งยังไม่ให้ อย่าได้เอ่ยถึงทหารม้าเลย!
ความล้มเหลวในเหลียวตงไม่ใช่เพราะพวกเจี้ยนหนูไร้ผู้เทียมทาน
จั่วกวงโต้วเคยกล่าวไว้แล้ว อิทธิพลของพวกเจี้ยนหนูเติบใหญ่ขึ้น พวกลูกชายของมันก็ห้ำหั่นช่วงชิงอำนาจกันเอง
ความซบเซาของศึกในเหลียวตงนั้น สาเหตุหลักแท้จริงแล้วอยู่ที่ต้าหมิงของเราเอง
ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นบัญชาการแม่ทัพนายกอง คนนอกชี้นำผู้เชี่ยวชาญ ก็เป็นปัญหามหันต์แล้ว
หากเป็นแค่การบัญชาการก็พอว่า แต่ปัญหาคือพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นแต่ละคนล้วนใจถึง