# บทที่ 1 พื้นดินเย็น
ลมเย็นต้นฤดูใบไม้ร่วงของจิงเฉิงมาเยือนแล้ว อวี๋เฉียนเหยียบย่างไอเย็นนั้นกลับมายังจิงเฉิงอีกครั้ง
ไหลไฉคึกคักกระวีกระวาดจัดการนั่นนี่ การมาถึงของบิดาก็หมายความว่าเรื่องการคัดเลือกเขยเจ้าหญิงใกล้จะได้ข้อยุติแล้ว
ไหลไฉเองก็ย้ายออกจากจวนพี่ใหญ่เสียแล้ว
สวนซิ่งกลายเป็นบ้านใหม่ของเขา!
นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เสียงซุบซิบนินทาแง่ลบในท้องตลาดก็พลันเงียบหายไปหมดสิ้น
ไหลไฉรู้ดีว่านี่คือท่านเก๋อเหล่าเย่กำลังทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้
ไหลไฉรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจนัก
เมื่อก่อนตามย่านตลาด ผู้คนที่วิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่เขาเข้ารับการคัดเลือกเป็นเขยเจ้าหญิงนั้นมีมากมาย พูดกันไปสารพัดอย่าง แต่ไม่มีสักคนที่พูดดี
มาบัดนี้...
กลับเริ่มพูดกันว่าเขากับองค์หญิงแปดเป็นคู่ที่ฟ้าดินสร้างมา!
ไหลไฉนึกไม่ถึงเลยว่าสวนเพียงแห่งเดียวจะทรงอิทธิพลถึงเพียงนี้ ถึงกับทำให้คนพวกนั้นหุบปากพร้อมกันหมดได้
เรื่องนี้มองอย่างไรก็รู้สึกเหลือเชื่อ
องค์หญิงแปดเสด็จออกมาแล้ว ในช่วงเวลาที่ต้องพบหน้าผู้ปกครองนี้ นางตื่นเต้นเป็นพิเศษ
ได้ยินไหลไฉว่าบิดาของเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้ม ลงมือตีสอนนั้นบ่อยครั้งกว่าที่จะยิ้มเสียอีก
ไม่เชื่อฟังก็ตี ครั้งเดียวไม่เข็ดก็ลงมืออีกหลายครั้ง
อวี๋เฉียนเองก็ได้พบองค์หญิงแปดแล้ว รูปร่างผอมบางของนางทำให้เขารู้สึกปวดใจ
เขาคิดว่าพวกนางในและขันทีในวังหลวงนั้นไม่รู้จักดูแลเอาใจใส่คน ถึงได้ทำให้เด็กสาวที่กำลังเจริญวัยต้องซูบผอมเช่นนี้
ที่จริงเขาตั้งใจจะให้ซองอั่งเปาพวกแม่นมพวกนั้นอยู่แล้ว!
แต่ตอนนี้เขาไม่อยากให้แล้ว
เขาคิดว่าคนพวกนี้ได้เงินไปก็ไม่ทำงาน กระทั่งดูแลคนก็ยังไม่เป็น จะให้เงินพวกนางไปจะมีประโยชน์อันใด สู้เอาเงินนี้ไปซื้อไก่มาเลี้ยงดีกว่า
ความขี้เหนียวของท่านอารองทำให้พวกแม่นมเหล่านี้จำขึ้นใจ
พวกแม่นมแก่กลุ่มนี้สาบานไว้ในใจเงียบๆ
ตอนนี้ไม่ให้ใช่ไหม รอให้องค์หญิงแปดอภิเษกสมรสแล้ว ในค่ำคืนที่สามีภรรยาต้องประกอบพิธีดุนหลุน พวกนางก็จะไปตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอก
วิธีที่เคยใช้กับเขยเจ้าหญิงคนนั้นคนนี้ ขอบอกว่าได้ผลชะงัดนัก