# บทที่ 110 การเล่าเรียนขององค์ชายซิ่น
"ใต้เท้าจ้าว ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ผู้น้อยมาเยี่ยมท่านแล้ว......"
จ้าวหนานซิงมอง "คนแคระ" หม่าเฟิงเกาด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างที่หม่าเฟิงเกาซึ่งหรี่ตามองเดินเข้ามาดูว่าจ้าวหนานซิงตายหรือยัง จ้าวหนานซิงก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
"เฮอะ~ถุย~~"
น้ำลายไหลย้อยตามเคราของหม่าเฟิงเกา
มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปฉับพลันของหม่าเฟิงเกา จ้าวหนานซิงก็หัวเราะอย่างเบิกบานใจ โซ่ตรวนที่ข้อเท้าดังกระทบกัน
"ฮ่า ๆ รสชาติในปากข้าเป็นอย่างไรบ้าง ถุย พรรคขันที!"
หม่าเฟิงเกาก็ไม่ได้โกรธ เขาใช้แขนเสื้อยาวเช็ดที่คางก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า:
"ข้าหม่าเฟิงเกา อวี้สื่อตรวจการคอยทูลขอให้ฝ่าบาททรงชำระกฎระเบียบมาโดยตลอด และคอยทูลว่า 'คดีตีด้วยกระบอง' กับ 'คดียาเม็ดแดง' สองคดีนี้พัวพันและลงโทษรุนแรงเกินไป!"
จ้าวหนานซิงกล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า:
"แล้วยังไง วันนี้เจ้าไต่สวนข้า เจ้าก็ยังเป็นพรรคขันทีอยู่นั่นแหละ"
หม่าเฟิงเกานั่งลงตรงหน้าจ้าวหนานซิง กล่าวอย่างจริงจังว่า:
"ใต้เท้าจ้าว ที่ข้าไต่สวนท่าน มันไม่ได้หมายความว่าข้าเป็นพรรคขันที ตอนใต้เท้าหยางเหลียนถูกคุมขัง ข้าหม่าเฟิงเกาก็พยายามหาทุกวิถีทางเพื่อไปช่วยคน!"
"ตอนช่วยคนท่านว่าข้าเป็นคนดี ตอนนี้ข้ามาไต่สวนท่าน ข้าก็เลยกลายเป็นพรรคขันที?"
"แล้วผลล่ะ?"
หม่าเฟิงเกาเงยหน้าขึ้น กล่าวเสียงเบาว่า:
"ใต้เท้าจ้าว ข้าหม่าคิดว่าตัวเองเป็นขุนนางที่ยังซื่อตรง เหตุใดการจิงฉาที่ท่านเป็นผู้ดำเนินการถึงตัดสินให้ข้าไม่ได้มาตรฐานโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเลย?"
"ที่แท้ ที่เจ้าแค้นเคืองข้าก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง!"
หม่าเฟิงเกาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา พึมพำว่า:
"ข้าเข้าใจแล้ว แท้จริงก็คือตอนนั้นข้าชี้ว่าสองคดี 'ตีด้วยกระบอง' กับ 'ยาเม็ดแดง' พัวพันและลงโทษรุนแรงเกินไป พวกท่านก็เลยคิดว่าข้ามีแนวโน้มจะรื้อฟื้นคดี เลยต้องขับไล่ข้า!"
"ถุย พรรคขันที พูดจาเหลวไหลทั้งนั้น!"
หม่าเฟิงเกาหัวเราะ ชี้ไปที่จ้าวหนานซิงแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น:
"พูดได้ดีนัก เพียงแค่ไม่ยอมพึ่งพิงพวกท่าน ข้าแค่พูดความในใจของตัวเองก็ผิดอีกแล้ว เป็นการพูดจาเหลวไหล!!"
จ้าวหนานซิงหรี่ตา กัดฟันกล่าวว่า: