# บทที่ 22 เขาเองก็เติบใหญ่แล้ว
เขาตัดสินใจเด็ดขาดอย่างหนึ่งแล้วหันหลังวิ่งหนีไป
เมื่อก่วงซิงแน่ใจว่าคนตรงหน้าคืออวี๋ลิ่ง เขาก็เลือกสิ่งที่ฉลาดที่สุด!
ทวนยาวขนาดนั้นถูกขว้างมาไกลปานนี้ นอกจากหวังเชาแล้ว ใต้หล้านี้เกรงว่าคงไม่มีใครทำได้
แต่เขาจะรู้ได้อย่างไร ว่าคนที่ลงมือเมื่อครู่ไม่ใช่อวี๋ลิ่ง แต่เป็นหวังฝู่เฉิน!
จะสังหารอวี๋ลิ่ง ก็ต้องทำเหมือนตอนสังหารหลี่หรูซงคราวก่อน
ตัดสายข่าวให้สิ้นซาก วิ่งเต้นจัดการขั้นตอนทุกอย่างให้เรียบร้อย ใช้มือคนนอกลงมือ ให้ตายอย่างไร้ซากศพ
หลังจากหลี่หรูซงสิ้นชีพ องค์เสินจงมีรับสั่งว่า หลี่หรูซงสิ้นชีพในสมรภูมิแดนเถื่อน ดวงวิญญาณผู้ภักดีไร้ที่พึ่ง อนุญาตให้ทำพิธีฝังเสื้อผ้าตามราชประเพณี เพื่อแสดงถึงพระมหากรุณาธิคุณ
วิธีนี้ใช้สังหารอวี๋ลิ่งไม่ได้ เพราะตอนนี้เผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้าต่างก็ชอบพออวี๋ลิ่ง
บนราชสำนักเวลานี้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากใช้วิธีนี้สังหารอวี๋ลิ่ง
และในห้วงขณะนี้เอง นายพรานกลายเป็นเหยื่อ ผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า
ก่วงซิงไม่มีใจสู้กับอวี๋ลิ่งเลยแม้แต่น้อย
จ้าวปู้ชี่คำรามลั่นแล้ววิ่งตามรอยเท้าไป อวี๋ลิ่งตามไปติดๆ เจ้าหมอนี่ปลุกโทสะสังหารในตัวเขาขึ้นมาแล้ว...
ไม่ทำอะไรสักอย่าง ลมในท้องก็ระบายออกมาไม่ได้
พักเดียวในป่าก็ครึกครื้นขึ้นมา คนข้างหน้าวิ่งหนีตาย อวี๋ลิ่งกับพวกไล่ตามไปติดๆ
หวังฝู่เฉินในป่ายังคงเก่งกาจ สมกับคำกล่าวอันเป็นอมตะที่ว่าผู้แข็งแกร่งไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็แข็งแกร่ง
ก้อนหินที่เขาพุ่งออกไปเหมือนมีตา แม่นยำและดุดัน
บนพื้นมีคราบเลือดหยดกระเซ็น ในบรรยากาศตึงเครียดไล่ล่าแบบนี้ ชะตากรรมของคนบาดเจ็บคนนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว
อยากมีชีวิตอยู่ เว้นเสียแต่เขาจะหยุดฝีเท้าเดี๋ยวนี้
คนในป่ามีมากมาย มากกว่าที่อวี๋ลิ่งคิดไว้เสียอีก!
"นายรอง ก่อนหน้านี้คนที่ตามข้าน้อยเข้าป่ามามีราวสองร้อยคน พวกมันดูเหมือนจะรู้ว่าเราจะเข้าป่า ข้ากับนายใหญ่พบว่าในป่าไม่ได้มีแค่คนพวกนี้เลย!"
"สลัดไม่หลุดใช่ไหม!"
ตี้เปี่ยนเสอพยักหน้าหนักแน่น น้ำเสียงถ่อมตนเป็นพิเศษ
จนถึงวันนี้ ต่อให้เขาจะเลื่อนชั้นเป็นไป่หู้แห่งตงฉ่าง มีอำนาจคุมถนนหลายสิบสายแล้วก็ตาม แต่ต่อหน้าอวี๋ลิ่ง...