# บทที่ 6 เจ้าอยากเป็นฮ่องเต้
ท่านแม่นมเล้งจะต้องไปจริง ๆ แล้ว!
หลังจากเห็นตราผ่านด่านที่ท่านหวังกงกงนำมาส่งให้ด้วยตัวเอง ท่านแม่นมเล้งก็หวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าราชบุตรเขยจะมีอิทธิพลถึงเพียงนี้!
ถึงกับให้คนในวังมาจัดการเรื่องเช่นนี้!
ท่านแม่นมเล้งยังคงเพ้อฝันว่าฮองเฮาและพระสนมคังผู้อาวุโสของฮ่องเต้จะช่วยนางได้ นางรีบร้อนกลับไปในวัง แต่กลับพบว่าพระสนมคังไม่ยอมพบนางเลย!
ฝั่งฮองเฮาก็ไม่ต้องพูดถึง นางเค่อซื่อกระจอกตัวนิดเดียวยังเป็นฟ้าทั้งผืนเหนือนาง!
บัดนี้ ฟ้าของนางถล่มแล้ว
"คุณหนูซิ่ง ขอทานเถิด ขอทานให้ราชบุตรเขยกล่าวแทนข้าน้อยที เฒ่าหญิงผู้นี้รู้ว่าผิดแล้ว!"
เมื่อเห็นท่านแม่นมเล้งร้องขอชีวิต ซิ่งเย่ไม่ได้พูดอะไร เพียงจูงลามาตัวหนึ่ง
"จำไว้ นี่คือทรัพย์สินของบ้าน เป็นสัตว์เลี้ยงที่ล้ำค่ายิ่งกว่าคนเสียอีก!"
ท่านแม่นมเล้งออกเดินทางแล้ว นางต้องไปเมืองกุยฮวาก่อน จากนั้นจึงไปฉางอาน เพื่อนำข่าวที่ว่าราชบุตรเขยและองค์หญิงกำลังจะเข้าพิธีอภิเษกไปบอกแก่ญาติพี่น้องตระกูลอวี๋!
ซิ่งเย่มองดูเหล่าหัวขโมยข้างถนนที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า
"ลาตัวนั้นเป็นค่าจ้างของพวกเจ้า จำได้หรือไม่?"
"จำได้ขอรับ คุณป้า!"
"ไปได้!"
"คุณป้า เดินทางปลอดภัยขอรับ!"
เมื่อมองดูซิ่งเย่ผู้มีทรวดทรงงดงาม พวกนักเลงหัวไม้เงยหน้าขึ้นแล้วกลืนน้ำลาย
เขาไม่ได้คิดลามกกับซิ่งเย่ แต่กลับรู้สึกหวาดกลัว
รูปโฉมดั่งพระโพธิสัตว์ หัวใจอสรพิษ
...
ท่านแม่นมไม่มีทางไปถึงเมืองกุยฮวาหรอก เพราะใบของมันฝรั่งที่เมืองกุยฮวาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว!
นี่เป็นสัญญาณก่อนการเก็บเกี่ยว
เมื่อน้ำค้างแข็งแรกของเมืองกุยฮวาร่วงหล่น พวกเขาก็จะเริ่มเก็บเกี่ยวพืชผล ตอนนี้ก็เป็นฤดูที่ในเมืองวุ่นวาย
สัตว์น้อยใหญ่ในทุ่งหญ้าพากันได้กลิ่นของพืชผลในผืนดิน
กระต่ายป่าที่ออกลูกครอกหนึ่งเต็มไปหมด แถมยังออกลูกปีละสามถึงสี่ครั้ง
หนูทะเลทรายที่ชอบขุดรู พอออกมาก็ยกครอบครัวเหมือน "บ้านมหัศจรรย์ของมิกกี้เมาส์"
หมาหลงที่ออกหากินยามค่ำคืน และตั๊กแตนที่ต่อให้จับอย่างไรก็จับไม่หมด!
ตอนนี้ ไม่เพียงแต่กลางวันต้องมีคนเฝ้า กลางคืนยังยุ่งกว่ากลางวัน!