# บทที่ 64 ข้าแค่อยากหยิบนิดเดียวจริงๆ
เกาอิ๋งเสียงใช้ชื่อจริง!
สาเหตุหลักที่ครั้งแรกขึ้นเขาแล้วไม่ยอมเข้าปล้นคือเขาดูหวังจื้อย่งไม่ออก
เพราะคนผู้นี้ให้ความรู้สึกเหมือนขุนนางตามด่านตรวจ
ไม่ใช่ขุนนางกระจอก แต่เป็นขุนนางใหญ่ที่มีอำนาจตัดสินใจ
เขากลัวขุนนางราชสำนักจะ "ตกปลา"!
ดังนั้นหลังจากเข้าพบอ๋องหวังเจียหยิ่น มั่นใจว่าอ๋องท่านนี้จะไม่ขัดขวางแผนค้าม้าของตน เขาก็จากไป
สาเหตุหลักก็คือการไหว้ภูเขาทิ้งไว้ เผื่อวันหน้าฉุกเฉิน
ตอนนี้ปล้นแล้ว ฆ่าขุนนางแล้ว สนิทกับหวังจื้อย่งแล้ว เขาจึงค้นพบว่าสัญชาตญาณตอนนั้นแม่นยำ
คนผู้นี้เก่งกาจเกินไป เขาว่าคนผู้นี้ร้ายกว่าอวี๋ลิ่งอีก ทั้งที่เขาไม่เคยพบอวี๋ลิ่ง
เขาไม่ใช่ชาวบ้านที่อยู่ไม่รอดสักนิด!
เขาสามารถรวมกลุ่มคนพล่อยๆ เหล่านี้ให้เป็นเชือกเส้นเดียวได้!
บนเขานี้ไม่ใช่แค่สองสามร้อยคน ไม่ใช่แค่สองสามพันคน แต่เป็นคนกว่าสองหมื่นที่มาจากทั่วทุกสารทิศ
ตนเองคุมคนแค่ร้อยกว่าก็แทบขี้แตกขี้แตน!
ทว่าหวังจื้อย่งกลับทำเป็นง่ายดาย
พูดคุยหัวเราะร่าวันๆ ก็ดึงคนมารวมอยู่รอบตัวได้!
ที่นี่ปากว่าเป็นหวังเจียหยิ่นใหญ่สุด แต่คนที่มีอำนาจพูดมากที่สุดคือหวังจื้อย่ง
ตอนนี้หวังจื้อย่งกำลังทำบัญชีรายชื่อ
ที่ไหนมีคนชูธง เขาก็จะส่งคนไปติดต่อ ไม่ว่าจะเป็นไป๋จิ่วเอ๋อร์ อีกี่ พวกเจ็ดหยก จ้าวฟ้าใหญ่ เก้ามังกร...
เกาอิ๋งเสียงรู้ เขากำลังเตรียมรวมทุกคนเข้าด้วยกัน
ท่ามกลางคนนับหมื่นขวักไขว่นี้ หวังจื้อย่งได้จัดตั้งหน่วยกล้ามเนื้อหัวใจเสร็จแล้ว
จำนวนไม่มาก แค่สองพันกว่า เป็นทหารผ่านศึกหมิงที่ถูกเบี้ยวเบี้ยเลี้ยงประจำเดือนทั้งหมด
กำลังรบของคนพวกนี้แค่ไหนเกาอิ๋งเสียงไม่รู้ แต่เกาอิ๋งเสียงรู้ว่าหนังด้านในมือพวกนี้หนาพอจะหยิบถ่านเพลิงได้
นอกจากนี้ เขายังให้หวังเจียหยิ่นแบ่งตำแหน่งขุนนาง จัดตั้งระบบขุนนาง แจกจ่ายตำแหน่งตามความสามารถและผลงาน
การจัดการเหล่านี้ ไม่ใช่ความสามารถที่ชาวบ้านควรมีเลย