# บทที่ 63 ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
“ข้าจะไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อตีโจรกบฏ พวกท่านอย่าลืมจับตาดูหวงไท่จี๋ให้ดีล่ะ?”
ภายในเน่ยเก๋อ ทุกคนล้วนเงียบกริบ แท้จริงแล้วในใจต่างก็พูดเหมือนกันหมด ว่าอวี๋ลิ่งนี่ช่างยุ่งไม่เข้าเรื่องเสียจริง
แนวป้องกันหนิงจิ่นทุ่มเงินไปมหาศาลขนาดนั้น พวกเจี้ยนหนูจะบุกเข้ามาได้อย่างไร?
“ท่านอวี๋ลิ่งโปรดวางใจไปปราบโจรเถิด!”
อวี๋ลิ่งยิ้มบาง ตัวเองก็ยอมรับว่ายุ่งเกินไปจริงๆ ตนมีสิทธิ์อันใดไปพูดเช่นนั้นเล่า?
หรือว่าตนยังคงมีความหวังลมๆ แล้งๆ กับคนพวกนี้อีก?
คนพวกนี้จะรู้สำนึกเอาสักเมื่อไหร่ ว่าต่อให้รบกันเองภายใน ก็ไม่ควรยอมให้คนนอกมาตักตวงผลประโยชน์?
เหลียวตงก็เสียไปหมดแล้ว ยังจะมีคนพูดอีกว่าพวกเจี้ยนหนูเป็นแค่ปัญหาเล็กน้อย
“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอตัวลาแล้ว พวกท่าน เราคงได้พบกันอีก!”
ด้านนอกเน่ยเก๋อ แสงอาทิตย์เที่ยงวันเจิดจ้าเสียดตา อวี๋ลิ่งอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นบังตา
หันไปมองเน่ยเก๋อเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ก้าวยาวๆ จากไป
“สงครามเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”
“ใช่ แล้ว!”
ท่านหานกว่างเอ่ยประโยคนี้เบาๆ
การที่อวี๋ลิ่งเดินมาถึงขั้นนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะการคำนวณของพวกเขา แต่อีกส่วนก็เป็นความจำเป็นที่ต้องเป็นไปเช่นนี้ ใครใช้ให้อวี๋ลิ่งกล้าฉีกหน้ากันเล่า?
“หลูเซี่ยงเซิงไม่ใช่ว่าอยากฝึกทหารหรือ ก็ให้เงินเขาไป!”
ท่านหานกว่างหัวเราะเบาๆ:
“อวี๋ลิ่ง หลักธรรมอันยิ่งใหญ่อยู่ข้างข้า หากเจ้ากล้าคิดทรยศ ข้าก็จะให้ญาติพี่น้องของเจ้าไปปราบปรามเจ้า!”
หลังจากออกจากเน่ยเก๋อ อวี๋ลิ่งไม่ได้กลับบ้าน แต่ถือขนมเย็น “เสวี่ยฮวาล่าว” เดินเตร่ไปมาในเมืองหลวง
เดินไปสองสามก้าว ดื่มไปสองสามคำ ความรู้สึกนั้นช่างสุขเหลือเกิน!
“เสวี่ยฮวาล่าว” นั้นเหมือนไอศกรีมอย่างยิ่ง
ไม่ใช่ ควรพูดว่าไอศกรีมต่างหากที่เหมือน “เสวี่ยฮวาล่าว”
น้ำผึ้ง น้ำบ๊วยดอง ผลไม้แช่อิ่ม ใช้เป็นเครื่องเคียง ถ้าเต็มใจจ่ายเงินเพิ่มอีกหน่อย เนื้อตากแห้งก็ใส่ลงไปได้ด้วย!
น้ำแข็งธรรมชาติไสเป็นเกล็ด เทลงถังเหล็ก ปั่นแป๊บเดียวก็เสร็จ
ของหวานแบบนี้อวี๋ลิ่งชอบมาก กินทีเดียวได้หลายถ้วย
ในด้านการเสพสุขนั้น ต้าหมิงไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย