# บทที่ 84 รับบัญชาสวรรค์สืบราชโองการ
ฟ้ายังไม่ทันสาง นายช่างเหล็กซุนก็ลุกขึ้นแล้ว!
ปีนี้นายช่างเหล็กซุนอายุยี่สิบเจ็ด
เมื่อสองปีก่อนในสายตาคนนอกเขาดูเหมือนห้าสิบห้า แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนสามสิบ
ด้วยการบำรุงจากอาหารที่อุดมสมบูรณ์......
ตอนนี้นายช่างเหล็กซุนเลือดลมดีมาก
ก่อนหน้านี้งานตีเหล็กกัดกร่อนร่างกายของเขา
แต่ตอนนี้การตีเหล็กกลับทำให้เขามีร่างกายกำยำแข็งแรงน่าอิจฉา
อกผึ่งเหมือนสัตว์พาหนะ
แม้จะยังทำงานตีเหล็ก แต่คนกลับถูกบำรุงขึ้นมา
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแบบนี้ คนที่สามารถใช้ชีวิตเช่นนี้ได้มีแต่เพียงช่างฝีมือ ช่างที่มีฝีมือแท้จริงเท่านั้น
ในเมืองกุยฮวา ช่างฝีมือคือคนที่มีชีวิตดีที่สุด
เมืองกุยฮวาในทุกวันนี้กำลังบอกทุกคนทุกขณะว่า ต้องใช้ความสามารถเป็นตัวตัดสิน
"ลูกเร็วเข้า เร็วเข้า ขบวนรถเขารออยู่!"
ลูกชายหัวโตในวันวานสองปีให้หลังหัวก็ไม่โตแล้ว
ภายใต้การเผชิญลมแดดแห่งทุ่งหญ้า ใบหน้าสีทองแดงของเขาดูแข็งแรง และมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม!
ตอนนี้เสี่ยวซุนหวังจะรีบโตขึ้น จะได้ไปเป็นองครักษ์ให้พี่ลิ่ง
นี่ไม่ใช่ความฝันของใครคนเดียว นี่คือความฝันของเด็กทุกคนในวัยเดียวกัน
ในสายตาของเด็กๆ อวี๋ลิ่งคือวีรบุรุษ คือแบบอย่างที่พวกเขาไขว่คว้า
"หยุด หยุด......."
ม้าหยุดอยู่หน้าประตู เสี่ยวซุนกระโดดลงจากหลังม้า กอดห่อสัมภาระที่ห่อไว้แล้วขึ้นไปวางบนรถ
พอเห็นเนื้อตากแห้งสุดโปรด ร่างกายก็ยิ่งมีแรง!
"แม่ กลับไปกับพวกเราด้วยนะ!"
"เด็กโง่ ที่บ้านขาดคนไม่ได้หรอก ไก่สิบกว่าตัวในบ้านนี้ถ้าแม่ไม่เฝ้า กลับมาแม้แต่ขนไก่ก็ไม่มีหรอก แม่ยังต้องดูที่ดินอีก!"
"งั้นอย่างน้อยครึ่งเดือนข้าจะไม่ได้เจอแม่!"
สิ้นเสียง เสี่ยวซุนก็ถูกเหล่าซุนที่ตามมาข้างหลังถีบกระเด็น
เขาคิดว่าเด็กผู้ชายไม่ควรเป็นเช่นนี้ เด็กผู้ชายจะเอาแต่พะเน้าพะนอผู้หญิงจะเอาเยี่ยงอย่างอะไรกัน?
เด็กผู้ชายควรจะแข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า เวลาเจอเรื่องใหญ่จะได้ไม่ร้องไห้กลับบ้าน
"ซุนกว่านซื่อ เสร็จหรือยัง รอเจ้าอยู่!"
เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก ล้วนเป็นคนที่เตรียมตัวเข้าด่าน และก็เป็นคนที่ก่อนหน้านี้อพยพหนีภัยมาที่ทุ่งหญ้า
ตอนนี้ด่านและสิ่งกีดขวางหมดไปแล้ว ความคิดแรกของทุกคนคือกลับบ้าน