# บทที่ 24 ข้าจะฟังท่านพี่
หาเจอครบทั้งสิบแปดคนแล้ว แต่กลับมีชีวิตอยู่แค่หกคน!
คนที่ยังมีชีวิตอยู่นอกจากตี้เปี่ยนเสอที่โชคดีไม่ได้บาดเจ็บหนักตรงไหน ที่เหลืออีกห้าคนบาดเจ็บกันทุกคน
หลังจากรู้ว่าปลอดภัยแล้ว หลังจากได้เห็นอวี๋ลิ่งแล้ว คนพวกนี้ก็เริ่มหลับเป็นตาย!
พวกเขารู้สึกว่าวางใจได้แล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มอยู่ข้างนอกก็ไม่ต้องกลัว
ที่เหลืออีกสิบสองคนที่ตายในสนามรบ ถูกลำเลียงไปถึงเซวียนฝู่ทั้งหมด
สิบสองคนที่ตายนี้ล้วนเป็นขุนนางขั้นเจ็ด เป็นขั้นเจ็ดของตงฉ่างทั้งหมด
ตัวตนของคนเหล่านี้เพิ่งถูกยืนยัน สวินฝู่เซวียนฝู่หลิวเนี่ยนก็แทบจะยืนไม่อยู่ ฟ้าดินหมุนติ้วไปหมด
มองดูทหารสามกองพันที่อยู่นอกด่าน ครบสามพันนายเต็มอัตรา สวินฝู่เลือกที่จะไปหาอวี๋ลิ่งทันที
กว่าจะได้พบอวี๋ลิ่ง หลิวเนี่ยนก็ไม่สนใจมารยาทในราชการอะไรแล้ว คว้ามืออวี๋ลิ่งไว้ พูดเสียงต่ำว่า
"นายอวี๋ ขอเสียเวลาสักครู่!"
"ข้ารู้ว่าท่านมาทำอะไร ต้องการให้ข้าเข้าไปปราบกบฏหรือไม่?"
หลิวเนี่ยนจับมืออวี๋ลิ่งไว้ จู่ๆ ก็ย้อนถามว่า
"ปราบกบฏ? ตอนนี้ทางตะวันตกเฉียงเหนือของราชสำนักจะทนรับศึกสงครามได้อีกหรือ? เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะนายอวี๋!"
"ข้าไม่ได้ล้อเล่น ในเขตปกครองของท่านมีปัญหาจริงๆ !"
คำพูดของอวี๋ลิ่งทำให้หลิวเนี่ยนกระวนกระวายอย่างยิ่ง
สถานการณ์ตอนนี้คือ ไม่ว่ายังไงก็ตาม จะให้อวี๋ลิ่งอ้างข้ออ้างปราบกบฏยกพลเข้าไปในเซวียนฝู่เพื่อปราบกบฏไม่ได้เป็นอันขาด
อัญเชิญเทวดามาง่าย แต่จะส่งเทวดากลับน่ะยาก!
เริ่มต้นก็แค่สัมผัสใกล้ชิด แต่จะลูบคลำน่ะเป็นแค่เรื่องกาลเวลา
ถ้ากำลังพลของอวี๋ลิ่งเข้ามาในด่านได้ เรื่องที่จะเกิดตามมาก็เป็นแค่ปัญหาเรื่องเวลาเท่านั้น!
หลิวเนี่ยนไม่ได้คิดเลยกับปัญหาที่ว่าอวี๋ลิ่งจะตีได้หรือไม่
รสชาติของอำนาจก็เหมือนกับรสชาติในห้วงคณิกา
เริ่มต้นก็แค่ดูๆ เชื่อว่าตัวเองยับยั้งชั่งใจได้ คนอื่นยับยั้งไม่ได้เป็นเพราะคนอื่นไม่ได้เรื่อง
ถ้าตัวเองลงสนาม ตัวเองต้องยับยั้งได้แน่!
หลิวเนี่ยนรู้ดีกว่าใครว่ายับยั้งอะไรได้บ้านนอกนั่น คนที่ยับยั้งได้น่ะมีแต่เซียน!
อวี๋ลิ่งไม่ใช่เซียน เพราะงั้น จะให้อวี๋ลิ่งถือข้ออ้างเข้ามาในเซวียนฝู่ไม่ได้เป็นอันขาด