# บทที่ 9 ฉันไม่อยากจากไป
ฝนก็ตกที่เมืองกุยฮวา!
สายฝนปนด้วยเม็ดหิมะ กระทบชายคาดังเปาะแปะ หลัวเหวินเซิงมองมันฝรั่งเต็มห้องพลางยิ้มหน้าบาน
ของพวกนี้ชาวบ้านส่งมาให้ทั้งนั้น สมัครใจ ให้เอง!
บ้านนี้หนึ่งชั่ง บ้านนั้นสองชั่ง พอกองรวมกันก็เต็มห้อง!
สาวใบ้ที่รูปร่างอ้วนขึ้นรอบหนึ่งพาลูกชายมาช่วยกันคัดมันฝรั่งด้วยความกระตือรือร้น
นางจะคัดลูกใหญ่ออกมาใส่ตะกร้า ส่วนลูกเล็กเก็บไว้กิน
สาวใบ้รู้ว่าเจ้าของเรือนของตนชอบดูดาวตอนกลางคืน
นางไม่เข้าใจว่าดวงดาวมีอะไรน่าดูนักหนา แขวนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน แค่มองแวบเดียวก็พอแล้ว
ถึงขนาดต้องมานั่งแหงนหน้ามองกันทั้งคืนเลยหรือ?
แหงนคอ อ้าปาก ท่าทางเหมือนตาเซียวอู่บ้านตรงข้ามไม่มีผิด
"พี่เซิง ท่านมาช่วยตัดสินหน่อยสิ ตาเซียวอู่คนซื่อๆ อย่างนั้น ทำไมดันได้เมียขี้งกเช่นนี้ ตะกร้ามันฝรั่งลูกเล็กนี่นางเอามาให้ทั้งตะกร้าเลยนะ!"
"ท่าทางตอนนั้นท่านคงไม่ได้เห็น ราวกับนางบาตู่ลู่ชาวทุ่งหญ้าชัดๆ..."
หลัวเหวินเซิงชะงักกึก กลั้นยิ้มแล้วพูดว่า:
"แต่นางเป็นคนเดียวที่ให้มาเต็มตะกร้านี่!"
สาวใบ้เงียบไป คิดดูถ้วนถี่ก็เห็นว่าเป็นความจริง คนอื่นให้มาแค่ไม่กี่ชั่ง แต่บ้านเซียวอู่ให้มาทีเดียวสิบกว่าชั่ง
ถึงจะลูกเล็ก แต่ปริมาณเยอะ
หลัวเหวินเซิงมองมันฝรั่งอีกครั้ง ก็หัวเราะออกมาอีก!
ตอนนี้ชาวเมืองกุยฮวาต่างชมว่าพวกเขาซึ่งเป็นลูกหลานชินเทียนเจี้ยนดูฤกษ์ได้แม่นยำนัก
หลังปลูกมันฝรั่งฝนก็ตก มันฝรั่งเพิ่งขุดจากดินเสร็จฝนก็ตกอีก!
ใครๆ ก็ว่ากำหนดวันได้เหมาะเจาะ ต่างพากันเอาของมาให้พวกเขา
"พี่เซิง อีกเดือนนึงก็จะถึงตรุษปีใหม่แล้ว ข้าได้ยินว่าท่านจะกลับจิงเฉิง ท่านเป็นคนมีความสามารถ ตอนกลับช่วยพาเอียร์ไปด้วยเถอะ..."
กลัวหลัวเหวินเซิงจะไม่เต็มใจ สาวใบ้จึงพูดอย่างหวาดๆ ว่า:
"ค่าแรงทั้งปีนี้ข้าไม่เอาล่ะ ให้เขาเป็นเด็กรับใช้ถือตำราให้ท่านก็พอ วันไหนท่านอารมณ์ดีก็ช่วยชี้แนะเขาหน่อย วันไหนอารมณ์เสียก็ตบตีเขาเอาก็ได้"
"เอียร์ มาโขกศีรษะ โขกศีรษะ..."
เวลานี้หลัวเหวินเซิงใจลอยไปแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาบอกกันว่าจะกลับหลังผ่านพ้นปีใหม่
สัญญาไว้ตอนแรกคือหนึ่งปี เพราะงานนี้ไม่ยาก!