# บทที่ 99 ฆ่าหมู (1)
กองปืนไฟ! กองปืนไฟ! เมิ่งฉืออี เจ้าตายหรือยัง...
"ยังไม่ตาย ยังอยู่!"
รีบจัดคน รักษาฐานะไว้ให้ได้ ถ้ารักษาตรงนี้ไม่ได้... เจ้ามันไอ้ไร้ประโยชน์แท้!
เมิ่งฉืออีเพิ่งเหยียบสะพานทุ่นข้ามมา ยังหายใจไม่ทันเป็นจังหวะดี ก็ได้ยินเสียงตะโกนไม่หยุด
ตรวจสอบหินเหล็กไฟแล้ว ก็เริ่มวิ่งไปยังจุดที่เสียงตะโกนดังมา
ระลอกแรกของพวกเจี้ยนหนูพุ่งเข้ามาถึงแล้ว
ข้อได้เปรียบที่สุดของอาวุธไฟคือควันดำเยอะ ควันดำจะรบกวนการเล็งของพลธนูเจี้ยนหนูอย่างหนัก
ยิงหน้าในห้าก้าว ยิงหน้าในสิบก้าว ถึงแม้จะไร้ทางแก้ภายใต้เงื่อนไขเฉพาะ
แต่มันก็ไม่ได้ไร้เทียมทาน!
อาวุธไฟที่ติดตั้งขนานใหญ่ กองทหารดาบโล่แถวตรงที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด ไม่เปิดโอกาสให้เจ้ายิงธนู ไม่ให้โอกาสเจ้า "ห้าก้าว" "สิบก้าว"...
มันจะออกฤทธิ์ได้อย่างไร?
การยิงหน้าในห้าก้าวนั้นร้ายกาจ ในระยะยี่สิบก้าว ปืนไฟและระเบิดสั่นสะท้านฟ้าที่ขว้างออกไป ก็ทั้งรวดเร็วและทรงพลัง
เฉาเปี้ยนเจียวเปลี่ยนดาบคู่เป็นทวนยาว
ยาวกว่าหนึ่งนิ้วก็คือแข็งแกร่งกว่าหนึ่งนิ้ว ใช้ประโยชน์จากความยืดหยุ่นของไม้เจ้อ แต่ละครั้งที่ออกอาวุธ จะมีพวกเจี้ยนหนูกุมบาดแผลล้มลงอย่างไม่เข้าใจ
เร็วเกินไป เร็วจนเขาไม่รู้สึกเจ็บ
กว่าผู้บาดเจ็บจะรู้สึกเจ็บ ก็เริ่มปากแห้งคอแห้ง กุมหน้าอก ล้มลงอย่างไม่เข้าใจ
ต่อหน้าเฉาเปี้ยนเจียว คนพวกนี้อ่อนแอเกินต้านทาน
"ยิง ยิง ยิง!"
ตามคำสั่งของโจวอวี้จี๋ ปืนไฟพ่นควันดำออกมา ทหารที่ยิงปืนไฟเสร็จแล้วก็หมอบลงทันที เพื่อนร่วมกองด้านหลังก็จุดปืนไฟในมือของพวกเขาอีกครั้ง
กองที่สาม กองที่สี่ แล้วกองที่หนึ่งซึ่งหมอบอยู่ก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
ภายใต้การยิงปืนไฟที่หนาแน่นเช่นนี้ พลธนูแม่นแห่งเจี้ยนหนูไม่เพียงแต่มองไม่เห็นคน แม้แต่จะเงยหน้าก็ไม่กล้า
"มีอะไรมากัดหน้าข้า เจ็บ เจ็บ..."
"ท่านหนิวลู่ มีอะไรกัดข้าข้า..."
เศษเหล็กที่ปืนไฟยิงออกไปนั้น มันคือของกัด เช่นเดียวกับมดพิษที่เคยฝังเขี้ยวลงบนร่างเจ้า เจ้าเอื้อมมือไปเกา พอมองดูมือ ก็เต็มไปด้วยเลือด!
ด้วยความร่วมมือของการยิงสามระลอก เสียงของปืนไฟดังราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด!