# บทที่ 27 ข้าก็มีความฝันเช่นกัน
"พี่น้องทั้งหลาย..."
"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราตั้งมั่นอยู่ทางใต้ของเขาต้าชิงซาน สู้รบกันที่หน้าเหอเถา บัดนี้แผ่นดินสงบราบคาบแล้ว..."
"วันนี้ ข้าจะขอแบ่งสรรตำแหน่งให้ทุกคนก่อน คัดเลือกผู้ช่วยและขุนนาง"
คำพูดของอวี๋ลิ่งเชื่องช้ามาก ทุกคำหนักหน่วงราวกับมีน้ำหนัก
การมาถึงขั้นตอนนี้ การตัดสินใจเรื่องนี้ อนาคตจะเป็นอย่างไร อวี๋ลิ่งเองก็ไม่รู้
แต่เรื่องนี้ต้องทำ เพื่อตัวเอง เพื่อทุกคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา
คำพูดพวกนี้ฟังดูขัดหูขัดตา คนฟังมึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าอวี๋ลิ่งจะสื่ออะไรกันแน่
แต่ประโยคที่ว่า "ขอแบ่งสรรตำแหน่งให้ทุกคนก่อน คัดเลือกผู้ช่วยและขุนนาง" กลับดั่งสายฟ้าฟาด ทำให้ทุกคนในที่นั้นเข้าใจแจ่มแจ้ง!
ผู้คนตกอยู่ในภวังค์แห่งความปิติยินดี!
แท้จริงแล้วทุกคนต่างกังวลว่าหนทางข้างหน้าจะเดินกันอย่างไร ทีนี้ดีละ ลงเอยเสียที!
ความรู้สึกนี้เหมือนกับลูกสะใภ้ที่ทนทุกข์มานานหลายปี จู่ ๆ ก็มีฐานะ ได้รับการยอมรับ!
หัวใจที่ลอยละล่องของทุกคนร่วงลงสู่พื้น!
อวี๋ลิ่งเป็นคนที่มองตามความเป็นจริง ไม่มีทางเอาชะตาชีวิตของตัวเองไปฝากไว้กับคำสัญญาของฮ่องเต้
ต่อให้รู้ว่าฮ่องเต้ไม่มีเจตนาร้าย ซ้ำยังต้องการให้ตัวเองช่วย อวี๋ลิ่งก็ไม่กล้าเดิมพัน
ปีนั้นหลี่เฉิงเหลียงเดิมพัน ตอนนั้นเขาไม่มีทางเลือก
เลยต้องไปใช้ชีวิตว่างงานอยู่ในจิงเฉิงถึงสิบปี
ในสิบปีนั้น ทางเหลียวตงไม่ได้ "ว่างงาน" เลยแม้แต่น้อย ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งเหลียวตงเปลี่ยนมือไปแปดคนในรอบสิบปี
พวกเจี้ยนหนูก็เริ่มผงาดขึ้นมาในตอนนั้น ทายาทที่ยอดเยี่ยมที่สุดของตระกูลหลี่อย่างหลี่หรูซงก็สิ้นชีพไร้แม้แต่ศพในตอนนั้นเช่นกัน
ตอนนี้กองกำลังที่เหอเถามีขนาดใหญ่มากแล้ว รวมผู้คนทั้งหมดแล้วประชากรเข้าใกล้สามแสนคน
ชีวิตที่ราบรื่นสามปีนำมาซึ่งช่วงที่ประชากรเติบโตอย่างรวดเร็ว!
ทุกวันนี้ที่เมืองกุยฮวามีงานมงคลทุกวัน
ต่อไปจะมีมากขึ้นอีก ที่นี่จะต้องดีขึ้นอีก
อวี๋ลิ่งรู้ว่าจูโหยวเซี่ยวจะไม่ทำร้ายตน แต่พระองค์ไม่ทำ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่ทำ
คนกลุ่มนั้นในทะเลไม่ใช่พ่อค้าทางทะเลหรอกนะ