# บทที่ 12 ต้อนรับเจ้าสาว
อู๋ซานกุ้ยถูกลอบสังหาร เมืองจิงเฉิงก็คึกคักขึ้นมา!
ในหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนที่น่าสงสัยมีมากเกินไป
ก๊กตงหลินไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย ปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือก๊กขันที
พวกเขาคิดว่าเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ต้องเป็นก๊กขันทีเท่านั้นที่ทำออกมาได้
ก๊กขันทีก็ไม่ทันไตร่ตรอง ปักใจเชื่อว่าเป็นคนของตงหลิน
คนตงหลินฉวยโอกาสปล่อยข่าว พวกเขาพูดตรง ๆ ว่าซุนเฉิงจงจะกลับเมืองหลวงมากำจัดเสนียดรอบข้างองค์จักรพรรดิ กวาดล้างก๊กขันที เป็นเพราะพรรคขันทีพวกนี้กลัวแล้ว จึงจงใจทำให้น้ำขุ่น
ข่าวการกำจัดเสนียดรอบข้างองค์จักรพรรดิดังราวกับฟ้าผ่า!
คนในก๊กขันทีคิดว่านี่คือการใส่ร้ายป้ายสีอย่างมุ่งร้าย ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้กัดคนเหมือนหมูบ้า
แต่ในใจของคนก๊กขันทีกลับหวาดกลัวจริง ๆ ซุนเฉิงจงที่เหลียวตงกุมกำลังทหารไว้ในมือ หากเขาจะมากำจัดเสนียดรอบข้างองค์จักรพรรดิจริง ๆ ใครจะไม่กลัว?
เพราะเวลาพิเศษเช่นนี้ เรื่องเล็กน้อยจึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ทั้งสองฝ่ายสาดน้ำลายใส่กัน
เรื่องเช่นนี้ถือเป็นการดำเนินการตามปกติ เพราะหลายปีมานี้ต่างก็ทะเลาะกันมาแบบนี้
ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายที่ชนะการทะเลาะ หรือฝ่ายที่แพ้การทะเลาะ ก็จะตะโกนว่าอับอายที่ต้องอยู่ร่วมกับพวกเจ้า
แต่คนที่ลาออกจากราชการจริง ๆ กลับมีไม่กี่คน
ชอบทะเลาะ ชอบด่า ชอบขอลาออก ต่างก็ตะโกนว่า "หากข้าจากไป ดูสิพวกเจ้าจะทำอย่างไร"
ผลคือ คนที่ตะโกนว่าจะไปตอนนี้ก็ยังตะโกนอยู่!
ข่าวการกำจัดเสนียดรอบข้างองค์จักรพรรดิแพร่ออกมา เย่เซี่ยงเกาก็รู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว ซุนเฉิงจงจบเห่แล้ว!
ก่อนหน้านี้พวกเขาฝังหนามดอกหนึ่งไว้ระหว่างฝ่ายขวากับฮ่องเต้!
ตอนนี้พวกเขาก็ฝังหนามอีกดอกไว้ระหว่างฝ่ายซ้ายกับฮ่องเต้!
หนามดอกนี้ร้ายกาจยิ่งกว่าดอกก่อนเสียอีก
เย่เซี่ยงเการู้ว่า จริง ๆ แล้วซุนเฉิงจงมีความคิดที่จะกำจัดเสนียดรอบข้างองค์จักรพรรดินี้ ตอนที่จั่วกวงโต้วและคนอื่น ๆ ถูกจับก็ถามแล้ว
เขาอยากฉวยโอกาสเข้าเมืองหลวงมาถวายพระพรวันคล้ายวันประสูติ เข้าเฝ้าฮ่องเต้ แนะนำให้ฮ่องเต้ปลดเว่ยจงเสียนและคนอื่น ๆ !
เรื่องนี้กลับถูกเย่เซี่ยงเกาห้ามไว้