# บทที่ 11 มือยื่นออกไปแล้ว มือยื่นออกไปแล้ว
หลี่ติ้งกั๋วพึงพอใจอย่างยิ่งกับชีวิตในตอนนี้
เขารู้สึกว่าตัวเองตกลงไปในหลุมแห่งความสุข!
ถึงแม้ทุกวันต้องวิ่งรอก ไปทางตะวันออกบ้าง ตะวันตกบ้าง บางทีก็ต้องมุดเข้าป่าลึก
แต่ท้องกลับอิ่มแล้ว แถมยังไม่ใช่อิ่มแค่ครึ่งท้อง!
เป็นอิ่มจริงๆ
ท่านพ่อบุญธรรมใหญ่กับท่านพ่อบุญธรรมรองมีของกินติดตัวเสมอ กรอกน้ำใส่กาเหล็กที่เอว ใช้ไฟต้มน้ำในกาให้ร้อน เอาน้ำร้อนชงผงพวกนั้น...
ก็ได้โจ๊กเหลวอร่อยหนึ่งชาม!
โดยเฉพาะท่านพ่อบุญธรรมรองเฉินเสี่ยวเฝย น้ำในกาเหล็กของเขาคงเป็นสุราทิพย์
หลี่ติ้งกั๋วแค่จิบไปคำเดียว ถึงตอนนี้ในปากยังมีรสชาตินั้นอยู่เลย
ช่างวิเศษเหลือเกิน วิเศษจริงๆ!
ตั้งแต่ได้ดื่มสุราทิพย์นั่น ร่างกายของตัวเองก็ค่อยๆ ดีขึ้น
ที่จริงแล้วร่างกายของหลี่ติ้งกั๋วที่ดีขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับสุราทิพย์คำนั้นแม้แต่น้อย
คนที่หิวจนหนังหุ้มกระดูก ต่อให้ดีแค่ไหน การจะเดินได้ปกติก็ต้องใช้เวลาพักฟื้นหลายวัน การฟื้นฟูร่างกายมีขั้นตอนของมัน!
ไม่ใช่ว่าพอกินอิ่มแล้วจะวิ่งได้ทันที!
อย่าว่าแต่หลี่ติ้งกั๋วที่เกือบอดตายเช่นนี้เลย!
ที่เขายังมีชีวิตอยู่ได้นับว่าชะตาแข็งนัก ถ้าช้ากว่านี้อีกก้าว เขาอาจกลายเป็นเสบียงของคนสี่คนนั้นไปแล้ว
ยุคนี้สมัยนี้ ศพคนตายเน่าอยู่ในคูยังไม่มีใครสน!
การแอบกินเด็ก ตราบใดที่ไม่มีใครเห็น ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!
โศกนาฏกรรมยอมแลกลูกกินนั้นได้เกิดขึ้นแล้ว แต่ขุนนางเพื่อเส้นทางราชการของตน เลือกที่จะปกปิด
หลี่ติ้งกั๋วแม้จะยังเด็ก แต่หลังจากผ่านเรื่องราวเหล่านี้มา เขาก็เข้าใจอะไรได้หลายอย่าง
เขาไม่อยากอดตายอยู่ข้างทาง เขาชอบกินโจ๊กเหลว เขาอยากมีชีวิตอยู่
ถ้าอยากอยู่ ก็ต้องตามสองคนนี้ให้ติด!
ไอ้หน้าซีดไม่ได้อยากให้สองคนนี้ตามมาด้วย เขาตกลงกับเสี่ยวเฝยไว้แล้ว
รอถึงอำเภอหน้า เจอคนของท่านโต้วแล้ว...
จะให้คนของท่านโต้วพาสองคนนี้กลับไปเสียระหว่างทาง!
ที่จริงทิ้งไว้กลางทางเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ไอ้หน้าซีดก็ไม่ใช่คนใจอ่อน แต่เสียงเรียก "พ่อ" นั่นทำให้ใจเขาอ่อน
เขาจึงตัดสินใจเด็ดขาด รับผิดชอบถึงที่สุด อย่างมากก็ให้พวกเขาไถนาให้เรา
การรับผิดชอบนี้แลกมาด้วยราคา